Önünden göz ucuyla bakılıp geçilen bir tablonun baş kahramanıyım. Üç boyuta adımımı uzatıyorum şimdi. Çıkıp başkasının yarattığı eserden, kendime dönüp bakacağım. Yaratılışıma, ne olduğuma. Mümkün olduğunca uzaktan ve gözlerimi dikerek. Şimdiden kendimi görmeye başlıyorum. Ben tablomu izlerken, kimse görmeyecek beni. Alevler içinde ama sessizce değişeceğim. Başkasının bana fırça sürmesine izin vermeden tek başıma yepyeni bir esere dönüşüp, yerimi alacağım tekrar. 

Bir yap-boz parçasıyım. Ve hep böyle kalmalıyım. Birleştikçe, bütüne yaklaştıkça yok oluyorum. Bana değen her bir parça, uzatılıp geri çekilen her parça canımı yakıyor. Bir yaşam döngüsünü tamamlama, bütün parçalarla birleşmek güç geliyor bana. Bir parça olmalıyım, tek başıma.

  Geçenlerde kitap okumanın endişeden kurtulmaya yardımcı olduğunu okumuştum. Geleceğimiz veya yakın zamanda olacaklar için endişeleniriz. Kitap okurken bir takım olaylar içinde kayboluruz ve bu olayların bir sonu olduğunu, bu sonun da elimizdeki sayfalarda olduğunu biliriz. Bitirdiğimizde bazen bir rahatlık gelir içimize. Çünkü bir şeyler olmuş bitmiştir. Bana baya mantıklı geldi bu fikir, bunu aklımın sık baktığım bir köşesine yazdım.    Bugün kendimi çok endişeli hissediyordum, sabah resim yaparken resmen panik halindeydim ve bu durum gün içinde de devam etti. Akşam eve geldim ve bu okuduğum yazı geldi aklıma tekrar. Sonra kendime kitaplığımdan şöyle mümkünse çabuk bitirebileceğim ve rahatlatıcı bir kitap aradım, ararken de fark ettim ki kitaplarım hepsi tümden mutsuz. Neyse buldum bir şeyler. Sonra aldım elime bir kitap, okurken düşündüm ki ben aslında elime alıp yarım bıraktığım bütün kitaplardan kalan endişeyle yaşıyorum.