KAFKA.

Bir insan kendisini ancak hayatın küçük meselelerinden sıyrıldığı, yahut da onları zihnî bir şekle soktuğu zaman bulabilir. Talihimiz içimizde çok gizli bir yerdedir. Fakat ona erişebilmemiz için birçok şeylerden kurtulmamız lazımdır.

Kimi iyi bir dost olduğumu söyler, kimi ise soğuk ve mesafelidir der… Aslında beni anlatırken herkes, hak ettiği resmi çizer…

Bu insan soyu denen, pek tekdüze bir şey. Pek çoğu, zamanın en büyük bölümünü sırf yaşamak için harcıyor ve geriye kalan bir parçacık özgürlükten de öyle korkuyor ki, ondan kurtulmak için neredeyse elinde geleni yapıyor. Ey insan yazgısı!

Çünkü aşk, Çözüp her çeşit bağı, Kuruyor kendi bağlarını.

Az eşya, loş ışık. İhtiyacımız olan tek şey alçak bi yatak, bir buçuk kişilik. Tek kişilik olsa sığmayız. İki kişilik olsa uzak kalırız.

Wir sind die Generation ohne Bindung und ohne Tiefe. Unsere Tiefe ist der Abgrund.

Goethe and Schiller went on a walk every Sunday in the park and Schiller asked “Am I your friend?” and the answer was “No.” they both strolled home in silence. Next Sunday they walked in the park again and Schiller asked “Am I your brother?” and the answer was “No.” again they left without another word. Once again on a Sunday they were in the park and Schiller asked “What am I?” Goethe gazed upon the sunflowers like a bird upon the clouds and answered at last “You are poetry.” “What does that mean?” “You are the only language that I speak.”

Es ist nicht genug zu wissen - man muss auch anwenden. Es ist nicht genug zu wollen - man muss auch tun.