Wygląda na to, że znowu zaczynam czuć miłość, po raz drugi w moim życiu. Oczywiście, to jeszcze nie jest głęboka, wielowarstwowa miłość, jak ta świeżo miniona, ale jest, rodzi się, zaczyna istnieć. Buduje się i przeraża jednocześnie. Czasami zastanawiam się, czy moje pragnienie powiedzenia, że kocham, nie jest jakimś dziwnym, chorobliwym mechanizmem z przeszłości, a nie autentycznością teraźniejszości. Powstrzymuję się więc jeszcze od tego, ponieważ chcę trochę poobracać tę myśl w głowie, doświadczyć różnych odcieni tego uczucia i być w różnych stanach postrzegając je; tak, by siebie nie wpakować w maliny, żeby się chronić. Wstrząs rozstania był na tyle silny, że ciężko mi racjonalnie wyobrazić sobie, że mogę pokochać ponownie, że jest we mnie w ogóle na to miejsce. Trudno mi to przyznać i nie jestem do końca w stanie tego zaakceptować.
Byliśmy w weekend na wycieczce. To był sielski weekend, uroczy doprawdy. Spacerowaliśmy, jedliśmy jedzonko, oglądaliśmy budynki, sztukę, książki, trzymaliśmy się za ręce. Wszystko, co l robiłam z kimś innym, robię znów. Naprawdę, czasami wydaje mi się to niewyobrażalne. Wcześniej wszystko było dla mnie hermetyczne, tylko nasze, przeznaczone naszej dwójce, pisane nam. A teraz okazuje się, że te koncepty czułości są rozciągliwe dalece ponad dwie konkretne osoby w danej sytuacji. Mogę mieć intymność z kimś innym, całować go, robić mu lody, przytulać go, płakać z nim, być może nawet go kochać.
Więc może ty nie byłeś aż taki wyjątkowy, aż tak niepowtarzalny, napisany dla mnie przez przestworza i wszechświat. Jesteś z kimś innym, ja jestem z kimś innym, a życie, wbrew wszelkim oczekiwaniom, przeczuciom i obawom toczy się dalej.
Więc może ani ja nie byłam znowu taka specjalna, ani ty, a to, co mieliśmy, nie było celem w naszym życiu, ale tylko epizodem w dłuższej opowieści (choć piętno odcisnęło na mnie ogromne; nie wiem, jak czujesz się ty, ale ja miałam momenty, kiedy czułam się jak po amputacji połowy układu nerwowego). Ale są już chwile, kiedy czuję się lepiej, pełniej, bardziej całą osobą. Chwile, kiedy wiem, że mogę funkcjonować bez ciebie i nie umrę z bezdechu i nieporadności. Chwile stają się coraz dłuższe, i może kiedyś zyskają charakter ciągły.
Dostałam piękną kartkę na moje urodziny, w której napisał miłe, ciepłe życzenia. Nie są one przesadnie czułe, ale przebija się przez nie troska i zainteresowanie, chęć kontynuowania zaangażowania, może nawet rodzące się uczucia. Tak pisze:
z okazji Twojego okrągłego jubileuszu, chciałbym życzyć Ci (w kolejności przypadkowej): tysiąca wspaniałych wycieczek, spokoju i czasu na odpoczynek, pysznej kawusi, niezapomnianych wrażeń w kinach, muzeach i na koncertach, wyrafinowanych połączeń smakowych, dobrej towarzystwa, sukcesów w squashu, próbowania nowych rzeczy, cieszenia się starymi rzeczami, chatki w lesie, morza, gór pełnych satysfakcji z pracy i jeszcze większej satysfakcji z życia poza pracą, dużo spanka i przytulanka, bycia wciąż i niezmiennie tą samą wspaniałą osobą!
Sto lat, buziaki, uściski.
A ja w nim dostrzegam nadzieję i obietnicę, że spełnimy razem część tych życzeń. Tak właśnie czuję z nim każdego dnia i jestem wdzięczna. To piękne, troskliwe, dobre uczucie, które we mnie się rodzi, rośnie każdego dnia. Doceniam je i staram się nad nimi pochylić z czułością.
kianamaiart
jimmyeatworldofficial
titsay