SAYIKLAMA

*

Açıkcası toplu bir şizofreni raporu almamızın zamanı geldi de geçiyor.  Aile içindeki, otobüsteki, okuldaki, iş yerindeki, bakkaldaki ve süper marketteki ve daha birçok sosyal çevredeki “Ben” in söylemleri ve davranışları derin farklılıklar göstermektedir.  Toplum içinde birçok statüyü kendi “Ben” inde barındırmaya çalışan ve tüm bu statülerin gücüne sahip olmayı büyük bir yırtıcılıkla isteyen insan, sahip olduğunu düşündüğü statülerin siluetlerinin tutsağı olmaktan kurtulamıyor ne yazık ki.  Zamanla girdiği psikozun onun sosyal normları ve kabul edilir kişiliği haline gelmesi toplumun insan zihni için nasıl bir kara delik olabileceğini ve nasıl farkındalığı eriteceğini gösteriyor.

**

Şimdi yukarda yazdıklarıma istinaden, internette sosyal paylaşım sitelerinde kandırdığı kadınlardan para alıp kaçan bir şahısın hikâyesine konuk edeyim sizleri. “İnternet üzerinde kendini mühendis olarak tanıtan şahıs, arkadaşlık kurduğu kadınları evlilik vaatleriyle kandırıp,  onların paralarını alıp kayıplara karışıyor. Kadınlardan biri, polise verdiği ifadede ‘onunla internet üzerinden başlayan tanışmamız kısa sürede ilerledi ve sonra yüz yüze görüşmeye başladık. Bana evlenme teklifi etti, ben de kabul ettim. Evlilik hazırlıklarına başladık, evlenince oturmak üzere bir ev tuttuk. Zaman içinde evin tadilatı için toplam 100 bin lira para aldı benden ve sonra da ortadan kayboldu. Araştırdım bana söylediği firmada hiç çalışmadığını öğrendim.’ Başından geçenleri böyle anlatıyor. İki mağdur tarafından teşhis edilen 38 yaşındaki zanlı adliyeye sevk edildikten sonra serbest bırakılıyor.”  Hikaye böyle ve gayette gerçek, yaşanılmış… Haberin ayrıntılarına girmenin manası yok daha, belli ki zanlı ve mağdurlar bile ne yaptıklarını bilemiyorlardı tam olarak. Çünkü yaptıkları şeyi yaşayan hangi gerçeklikleriydi, bundan emin olamazlardı asla. Zanlı sanal ‘Ben’ i ile gerçekleştirdiği oyunun, ceza almasa bile, yargısını başka bir gerçeklikte yaşadı. Mağdur kadınlar da aynı şekilde yaşadı bu durumu tabi ki. Yasal uygulamalar şu anda zaten işin içinden çıkılmaz bir hal alıyor, o yüzden hiç bunlara değinmeyeceğim. Buradaki sıkıntı, gerçek diye kabul edilen yaşantıdaki çeşitlenmiş ‘Ben’lerimizin, sanal diye kabul edilen alemde farklı boyutlar alarak kimi zaman bir gerçeklikten bir başka gerçekliğe küçük rötuşlar şeklinde kopyalandığı kimi zaman bir gerçeklikten referans alınıp diğer bir gerçeklikte baştan bir yaratım yapılmaya çalışıldığı görülüyor. Sanal olarak kabul edilen gerçeklikte yine sanal gerçeklikteki referanslardan alınarak çeşitlenen kişilikler, başka sanal kişiliklerin yaratımına sebebiyet veriyor, bu durum bu şekilde çoğaldıkça kendi içimizde ve kabul ettiğimiz herhangi bir gerçeklikte yalnızca bir hayalet olarak var olabileceğiz. O yüzdendir ki belki annesi babası yahut en yakınındaki sevdikleri 100 bin lira istese çıkarıp vermeyecek olan yukarıdaki haberimizdeki mağdur, belki şu anda hiç hatırlamadığı ve bir daha hiç kullanmayacağı bir başka gerçeklikteki bir siluetiyle çok fazla tanımadığı birine çıkarıp 100 bin lirayı veriyor. Açıkçası hangi kavramların hangi duyguların hangi gerçeklere ait olduğunu ve orada insanı yaşayabilir kılacağını çoktan yitirdik. Çok zamandır eşyaların içinden geçen bir hayaletiz, mezarlarımızı bulmaya çalışmak oldu yaşamak yalnızca…

 ***

Toplum içindeki bireyin, Schrödinger’in Kedisinden bir farkı kalmıyor, birey hem ölü hem de canlıdır.  Lakin ağulu şarkılar söyleyen insan zihni, ölü ve canlı siluetlerin 'you’re my heart, you’re my soul' nidalarıyla kendi öz’ünün hazin sonuna doğru ilerlemektedir. Burada bireyin toplum içerisinde nasıl eriyip tükendiğinden yahut sosyal dogmaların, bağnaz akımların ve delirmiş izmlerin yüksek dozda etkisinde kalmasından ötürü acılar dile getirip bir riyakârlığa bürünmeyeceğim doğrusu. Gerçekleşen şu: insan zihni içine çektiği her şeyi büyük bir açlıkla yok etmeyi arzuluyor, beş duyusuyla emercesine, her şeyi, zihninin yörüngesine sürüklüyor ve yok edebildiğini yok ediyor, değiştirebildiğini değiştiriyor, gücünün yetmediğine ise lanet hastalığını bulaştırıp tükürüyor. Görüldüğü gibi tek tek her bir bireyin kendi portatif kara deliğini, beyninin kıvrımlarında istediği yere götürmesi küre-sosyal akışın içinde, gezegeni  hızla yutup yok eden bir insan-kara delik oluşmasına sebebiyet veriyor.  Güneşin tepelerin ardından tekrar parlayacağını söyleyebilmenin romantizmini ben de yaşamak isterdim, ancak güneşi hala yok etmediysek ya da etmeyi sinsi planlarımıza katmadıysak daha.

Ruh'u Revan

****

What is Matrix ULAN...

Kratere yaklaştıkça ölümcül bir his kaplıyordu gövdesini ve adımlarını saymayı kaybettiği ‘o yeri’ düşünüyordu sürekli. Ne yaptığını bilen biri ile ne yaptığını bilmeyen biri arasındaki fark “bir seçimden” ileriye gidemiyordu hiçbir zaman¬¬—ve o bunu çok iyi biliyordu. Uzun zamandır yürüyordu ölümüne, yürüdüğü ölümün yolu olsa da adımları bu dünyaya aitti ve yorgundu ve çaresizdi. Yığılıp kaldı ölüme özlem,-- ölüme çalan nefesinin çığlığı… Fark etmek aklın yüceliğini mi yoksa kibrini mi gösterirdi. EMPEDOKLES o gün pabucunun birinin ayağından fırladığını fark etmedi yere yığılırken—belki de farkındalığın kibrini orada bırakmayı seçti ve bir ayağı yalın, topallaya topallaya kayboldu kratere doğru.

h i s t e r i k b i r b o ş l u k c i n a y e t --e i m r e n m e h a l i i n t i h a r s ü s ü v e r i l m i ş b i r kartpostal a n l a m s a l y i t i k l i k

Aynı anda birden fazla yerde olmanın verdiği bir bilinmezlik hali. Sen! Kafasına silah-ı dayamaya tereddüt eden, ölüm ne kadar uzun olabilir ki beynine giren bir kurşunun zamanıyla.? Kafatasının içine, beynine kadar, orada o an ne varsa, artık her şey daha ölü. Ölü bedenimize eklediğimiz bir uzvumuz daha oldu artık. Uzvunun gölgesini sürerek geçti duvarlarına karanlık koridorun. Gözlerini sökseler ancak o kadar karanlık olabilirdi her şey. Mutfağın önüne geldi ve bir müddet tereddüt ettikten sonra kapıyı araladı içerden doluşan ışığa--karışan esrarlı bir gıcırtıyla HEISENBERG. Kamaşan gözlerini karaya vuran bir fener gibi gezdirdi mutfakta.-- Kadın bir şeyler doğruyordu tezgâhın üstünde--- ki dönüp HEISENBERG e baktı, elindeki bıçağı bilmeden yine ona doğrultmuştu.-- kadına yaklaştı yavaş yavaş. gözleri bıçağa takılıyordu sürekli. Bu bir “orada olma” ‘ nın hikâyesiydi ve HEISENBERG kadına yaklaştı, kadının yumuşacık ellerini avucuna aldı. Kendi devinimi kadının ellerinden bir ölüme işaret ediyordu ve nihayetinde ölümdü bıçağın acısı, vücuduna saplanan. Kadının gözlerine baktı ve usulca omzuna dayadı başını—kadının. Nefesini hissetti ensesinde—kadının. ---Mutfağın önüne geldi ve bir müddet tereddüt ettikten sonra kapıyı araladı….

    (…)

Birdenbire, Birdenbire; Her şey birdenbire oldu. Kız birdenbire, oğlan birdenbire; Yollar, kırlar, kediler, insanlar… Aşk birdenbire oldu, Sevinç birdenbire.

Orhan veli kanık

 ***

İnanmadığımız değerlerin kabulüyle ve anlam vermeye ne vakit ne fırsat bırakılan, seçimlerimiz ve kavrayışlarımızın içlek belirsizliğiyle kâinatın bilinmeyeninden fırlatılan birer arayışız. Hiçbir şey yaratılmadı, fırlatıldı. Zaman fırlatıldı, mekan fırlatıldı; gezegen ve yıldızlar, sevmek ve nefret etmek; sevinç ve hüzün; yalnızlık fırlatıldı, kim bilir yahut ne önemi vardır öncesinin ve sonrasının. Gövdelerle ve gövdelere tutsak fırlatılışı insanın ve saplanışı yeryüzüne insanın ve anlam arayışı, özgürlük arayışı, sevgi arayışı, tüm diğer fırlatılmış olanları arayışı insanın; yalnızlıktır, içine kıvrılan bilemeyişidir. Öncesiz ve sonrasız olan mı fırlattı, fırlatılmış olanların öncesizlik ve sonrasızlık arayışını. Hiç hareket yok, hız yok, ivmeleniş yok, gövdenin sürüklenişidir zamanın ve mekanın duvarları. hakikat yok. Fırlatılmış olanın işaret ettiğidir yaratılış, ve fırlatılmış olandan yaratılmıştır. Varoluşun kustuğu her şey gibi galaksinin de ötesinden savruluyoruz, en çok ve en az, ağızlarımızın bozuk kurgusuyla.

Uzuvlarımıza kancaladığımız tüm evrensel ışımalar ve aklın görüngüsüz isteklere kancalanışı, aşkın bir hakikat yaratımı ve bu yarattığımız yanılsayış anlamsızlıkla çoğalan dışgerçeksel bir fayda ile dönüşüyor kendimize. Tecelli edenin tecelli edişi kendisinde, üst-anlamsızlıkların ve sanal-hoşnutlukların doğurganlığı bir kara delik gibi bilinci büküp öncesiz ve sonrasız oluşun sonsuz ağırlığıyla kendi yörüngesine saplanan, kiminin aldığı zevk kimin ise hüznüdür. Nihayetinde arayış hüzünlü ve yalnızdır.