Floor's fantasies

My warm heart for Africa. Bijna twee jaar na mijn grote Afrika avontuur kan ik er nog steeds om lachen, janken en ben ik nog steeds ontroerd over die reis.

Je bent geen naam, geen lengte, geen gewicht, geen geslacht. Je bent geen leeftijd, en je bent niet waar je vandaan komt.

Je bent je favoriete boeken en de liedjes in je hoofd. Je bent je gedachten en wat je eet voor het ontbijt op zaterdag ochtend.

Je bent duizend dingen maar iedereen kiest om een miljoen dingen te zien die jij niet bent.

Uitslapen is een feit, nou ja tot half 8 dan, maar de biologische klok stond gewoon om 6 uur, dus lekker anderhalfuur een beetje liggen kijken naar het kamertje waar ik misschien wel nooit meer terug zou komen. Om 8 uur het laatste ontbijtje op, waarbij we de opdracht kregen om over iedereen iets leuks te schrijven.  Daarna alles verder opruimen, koffers dichtgooien, alles ingepakt, alles checken en..... Nog lekker een Afrikaans uurtje wachten, om het af te leren! De man van de TTC kon er “anytime” zijn om de spullen op te halen die we achter hebben gelaten. Deze werden uiteindelijk toch in de bus gegooid en toen konden we vertrekken! 

Voor we het vliegveld überhaupt op mochten werden we door de "bodyscan” gehaald, toen inchecken en de koffer afgeven. Hierna naar boven om je paspoort te laten checken, dit ging toch wel even allemaal anders dan op de heenweg. Vele vragen werden gesteld, wat heb je gedaan, waarom ga je weer naar huis, hoe gaat het met je, waar ben je allemaal geweest, hoelang was je daar en waar ga je naar toe? Je wordt er toch een beetje zenuwachtig van..  Uiteindelijk mochten we doorlopen naar de douane, waar we flink werden gefouilleerd.  Eerst vlogen we naar Blantyre en vervolgens naar Addis Ababa, daar hebben we ongeveer 3 uur rondgelopen, gekletst, gewacht en nog maar een paar potjes Yatzee gespeeld.  Toen wij door de douane mochten stond er gelukkig niet zo’n lange rij als op de heen weg. De schoenen moesten weer uit, vloeistoffen en elektrische apparaten weer uit de tassen en wéér door het poortje. Toen nog zo’n drie kwartier wachten waarin mijn maag besloot zich misselijk te gaan voelen. Hier dus nog snel een paracetamol en cola er in om te proberen het te verminderen, maar dit mocht helaas niet baten. In het vliegtuig bleek ik naast een vreemde man te zitten, die gelukkig met Yanoula wilde ruilen, zodat er tenminste iemand bekends naast me zat de komende 10 uur. 

Dag 15 Om een uur ‘s nachts avondeten is heel normaal in een vliegtuig. Echter had mijn maag hier nog geen zin in. De rijst met kip heb ik dus links laten liggen, maar ik heb wel nog even twee broodjes en crackers op, zodat ik toch iets had gegeten.  Hierna heb ik gelukkig nog een paar uur kunnen slapen. Natuurlijk moet ik in die 10 uur plassen, dus moest ik over Yanoula heen klimmen om naar de wc te kunnen. Een tijdje daarna die ik rechts een mooie zonsopkomst. Nog maar een paar uurtjes te gaan voor we weer thuis zijn!  Na heel veel gedoe bij de tussenstop in Parijs, waar een mevrouw was uitgestapt die niet had moeten uitstappen, zijn we nu echt onderweg naar Brussel!  Eenmaal uit het vliegtuig gaat iedereen nog even naar het toilet en door de douane om te wachten op de koffers. De staff maakt er een mooi spelletje van, wie als eerste de koffer herkent en pakt. Al snel zie ik mijn welbekende lila koffer van de band af komen. Helaas blijkt een koffer onderweg “kwijt te zijn geraakt”.  We verzamelen ons voor de allerlaatste keer deze reis nog samen en maken een grote cirkel. We hebben nog een afscheidspraatje die veel tranen losmaakt bij de meeste mensen en we knuffel elkaar nog eens goed. “Niemand weet hoe het daar was voor je, ook al vertel je ze alles, niemand weet hoe het voelde.”  Dan gaan we met zijn alle door de deuren op zoek naar de familie. Eerst zie ik natuurlijk mama te staan en krijgen we een bloemenkrans van Edukans, alsof we topsporters zijn. Het is fijn weer iemand van thuis te zien. Mama blijkt als verrassing papa mee te hebben genomen!!! Dit had ik ECHT niet verwacht en ik sprint op hem af. Na beide even flink te hebben geknuffeld en nog van de laatste mensen afscheid te hebben genomen drinken we nog wat en gaan we lekker naar huis. 

Eenmaal thuis komen er allerlei mensen langs die mama heeft gevraagd om langs te komen. ‘S avonds willen mama en ik het songfestival samen kijken, maar na 6 liedjes val ik al in slaap.  Het was een fantastische reis die ik nooit zal vergeten. Ik zal hier altijd aan terug kunnen denken en denken hoe fijn mijn tijd daar was. Dankjewel Afrika, dankjewel Malawi met al je prachtige mensen en plekken. Het was fantastisch!!!! 

Het enige wat op deze dag zeker is, is dat we om 6 uur moeten zijn opgestaan, hebben ontbeten en dat we in het MCC weer avond eten.  We vertrokken met de bus naar onze stageschool, dit was voor ons erg raar, omdat wij natuurlijk afscheid genomen hadden gisteren. De kinderen vonden dit ook erg vreemd, ze riepen en renden achter de bus aan. Na lang wachten kwam het busje met de twins van andere scholen. Na veel gedoe en op en neer lopen zat iedereen naast zijn of haar twin in de goede bus.

Na een tijdje gingen we over een hobbelige zandweg naar de ster-school Kalumbu. Bij aankomst zag het er “schoon” maar verder hetzelfde als alle andere scholen uit. De office was heel opgeruimd, in tegenstelling tot die op onze stageschool. Hier zag je aan alle posters, roosters e.d. waarom het een ster-school is. 

We hebben een gesprek gehad met leerlingen uit standard 8. Ik sprak met Flossy, zij is 13 jaar en de een na jongste uit de klas. In het begin sprak ze heel zacht en was ze verlegen, maar naar mate het gesprek vorderde durfde ze ook aan mijn en Marion vragen te stellen en sprak ze harder. Ze vertelde ons dat ze graag zuster wilde worden, samen met haar hartsvriendin en dat ze iedere dag zeker 3 kwartier moest lopen naar school, maar heel trots was dat ze op school zat. 

Na tientalle groepsfoto’s gingen we de bus weer in. Een uurtje naar de TTC voor de aller laatste keer. Op de TTC kregen we het welbekende recept: kip met rijst en koolsla als lunch. Na de lunch gingen de twins die er de eerste dag waren opnieuw de vragenlijst van Rick invullen, de rest had een uurtje rust. Tijdens dit uurtje hebben Melissa en ik allebei even ons momentje met Regina gehad. We hebben nog lekker zitten kletsen en we hebben nog wat foto’s gemaakt samen.

Na dit uur mochten we allemaal “the hall” in. Hier was een afscheidsceremonie georganiseerd. Lenneke begon met een praatje en daarna hadden een aantal mensen een drama stukje over onze belevenissen in Malawi gemaakt. Als zanggroep hebben we weer de twee inmiddels beruchte liedjes gezongen en daarna nog met heel de groep het lied wat we in de kerk hebben geleerd in het Nederlands, Engels en Chichewa. Dat we het in het Chichewa zongen vonden de twins geweldig! Daarna hebben zij nog twee liedjes gezongen en ging iedereen los. Hierna volgde nog wat bedankpraatjes en was het echte afscheid daar. 

Ik heb nog even met Regina zitten kletsen en heb haar een aantal cadeautjes gegeven waar ze enorm blij mee was. Hierna hebben we met “team Mwatibu” nog gekletst, geknuffeld en gelachen. Natuurlijk mochten ook hier de groepsfoto’s niet ontbreken! 

Eenmaal terug in de MCC heb ik mijn koffer moeten inpakken. Het is nog nooit zo stom geweest om dit te doen. Bij het avondeten bleek dat we voor niets hadden gekozen, onze laatste maaltijd werd Nsima.... De soep en het vlees waren natuurlijk zo op. Ik kreeg zelfs gemengd met saus en het vlees de Nsima niet weg.  Bij de groepsevaluatie moesten we langs 43 uitdrukkingen lopen. Daarvan moest je er een voor jou en het land, een voor jou en de groep en een voor jezelf kiezen die jou het meest aansprak. Voor mij en het land koos ik: Verdriet is een kostbare emotie. Voor mij en de groep koos ik: Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond. En voor mijzelf koos ik: Scoren doe je door de ander in de schijnwerper te zetten “let the other feel good!”.  Andere mooie quotes waren: Laat het beste uit jezelf niet van anderen afhangen, de angst voor morgen komt altijd een dag te vroeg, tranen veeg je het beste weg met je eigen handen en veiligheid bereik je niet alleen door muren te bouwen, maar door deuren te openen. 

Na de groepsevaluatie heb ik mijn koffer gecontroleerd, handbagage ingepakt en hebben we nog lekker met zijn alle gezeten, gekletst en gezongen. Ook hebben we het spelletje apen gespeeld. Jasper was de pineut, maar had dit ook vrij snel door. Hierna heb ik nog lekker een spelletje Yatzee gedaan met Jorine en Anne. Daarna ben ik ook eens richting bed gegaan, want ik wist bijna zeker dat de volgende dagen vermoeiend gingen worden. Op naar de laatste Afrikaanse nacht!

Tijdens het morning ensemble lopen Esmeralda en ik naar de TDC met een versierde doos voor de stagschool. Hij zit vol met cadeaus die we vanmiddag aan de school zullen geven als bedankje.  Eenmaal in de klas duur het 10 mintuen voordat Chesnet eindelijk begint met de les. Engels. Bij ons mocht deze les totaal niet vertaald worden, maar zij geeft hem half in Chicewa.  Mijn laatste les is rekenen. Samen met Regina hebben we minsommen met Kwacha gedaan (de munteenheid). Eerst schreven we twee sommen op het bord, toen deden we het think-pair-share, eerst zelf nadenken, dan met ijn tweeën overleggen en dan met de klas delen. En als laatste hebben we nog een roleplay gedaan en mochten de kinderen weer winkeltje spelen. Als allerlaatste opdracht kregen de kinderen de tijd om zelf 4 sommen te maken met Kwacha. De kinderen snapte het heel goed en de les was heel leuk, ze hadden er plezier in! 

Na een tijdje leerde Melissa en ik de kinderen de hockey pockey aan. Ze waren al enthousiast toen we vertelde dat we gingen dansen en zingen. Eerst lieten ze de dans zien. Ik zag allemaal glimmende pretoogjes en vele rijen witte tandjes. Daarna hebben we per stap alles samen gedaan. We zijn naar buiten gegaan en hebben daar de dans nog een keer samen gedaan, een keer heeft Melissa hem gedaan en daarna mocht ik hem nog een keer doen. Daarna hebben we, samen met Regina vertaald wat ze nou eigenlijk gezongen hadden. 

Op het veld was het erg warm dus eenmaal in de klas wuifde Melissa en ik ons wat wind toe. De kinderen vonden dit prachtig en deden ons allemaal na. Ook hebben we vandaag groepsfoto’s gemaakt. Tijdens de les Chichewa hoorde ik ineens gezang naast me van een kindje, die nog een keer zachtjes de hockey pockey aan het zingen was. 

Na de les hebben Regina, Melissa en ik de hele expeditie geëvalueerd. Daarna moesten we erg lang wachten tot de learners klaar zaten voor het afscheid. Tijdens het afscheid hield de head-teacher een speech over dat we langer moesten blijven, we zoveel leerzame momenten hadden gebracht en natuurlijk de uitspraak “god bless you” kon niet ontbreken. Als laatste wenste hij ons een veilige reis terug. 

Hierna hield Rob een speech over Edukans en hoe blij we zijn met de verbeteringen die we op stage hebben gezien. Ook Britt en Esmeralda hielden een speech en gaven onze doos met cadeaus. Hierna hadden verschillende groepjes kinderen nog een optreden. Vele liedjes werden gezongen en dansjes werden gedanst. I like the flowers en boom chicka boom met Afrikaanse heupbewegingen kwamen voorbij. 

Toen het afgelopen was kregen we veel high-fives, boksen en knuffels. Van een jongetje kreeg ik een tekening van zijn dorp. Deze had hij gemaakt na aanleiding van mijn eerste les. 

Eenmaal terug op de MCC heb ik lekker zitten lezen en muziek zitten luisteren in de zon. Tijdens de reisgroepevaluatie hebben we poppetjes mogen kiezen uit bomen om te kijken hoe we de dag hadden ervaren.  Na het eten hebben we nog even gezongen. Bij de groepevaluatie deden Lenneke en Yanoula weer lekker gek en dat beurde iedereen weer op. Daarna hebben we nog een beetje gezongen en toen uiteindelijk lekker gaan slapen. 

Na het opstaan hebben we alles opgeruimd. Een klein halfuurtje te laten kwamen we bij de twins aan, we hebben het Afrikaanse ritme helemaal te pakken. We hadden gedacht dat we samen zouden ontbijten, maar we werden in een apart halletje gezet. 

Mijn les van vandaag was rekenen. Het ging super goed en de kinderen vonden het heel leuk. De twin van Melissa nam ineens haar les over en weigerde een actieve werkvorm te gebruiken. Ze vond het volgens mij ook helemaal niet leuk dat wij in haar klas stage liepen. Nu is ze uit het programma gezet en delen Melissa en ik mijn twin. Morgen ga ik met Regina rekenen geven en gaan Melissa en ik de hockey, pockey met de kinderen doen. 

Als de kinderen hun vinger opsteken gaat dat hier niet hetzelfde als in Nederland. Ze knippen in hun vingers, zwaaien met hun armen van voor naar achter en roepen “ill, madame”, zodat ze je aandacht krijgen. Yanoula is even naar ons komen kijken. Regina was toen net even bezig met een les. Daarna begon Chensey (de andere Afrikaanse docente) tot 100 te tellen, alle kinderen deden een poging om mee te tellen en bewogen op en neer tijdens het tellen. Een kind werd hard op zijn rug geslagen met een lineaal. Wij hebben een “rijke klas”. Na een aantal dagen is de schifting duidelijk. Wij zitten in de wat rijkere, slimmere klas terwijl de wat armere kinderen buiten les krijgen. Tijdens de “breaki” hebben we een lesje Chichewa van Regina gehad. Hello: wâwâ. How are you?: ulibwanji? (oeliebansjie) I’m fine and you?: ndili bwino, nanga iwe? Yes/no: inde/ayi. (aasjie) What is your name?: dzina lako ndi ndani? My name is...: Dzina langa ndi.. Goodmorning: mwadzuka. Goodevening: mwaswera. Where are you going?: ukupita kuti? (oekoepieta koetie) I like you: umandisangalasa. Thank you: zikomo. De les van Regina ging heel goed! Ze ging winkeltje spelen met de kinderen, als actieve werkvorm. De kinderen vonden dit fantastisch en leefde zich helemaal in. Ik had met haar afgesproken dat ik bij de kinderen zou gaan zitten zodat ik het gesprek in de gaten kon houden wat ze zouden voeren. 

Na de lessen hebben we nog even geëvalueerd. Omdat de bus een uur eerder bij ons was dan wij zouden weten, moesten die mensen nog even op ons wachten. Hierna mochten we eindelijk terug naar de MCC. Eenmaal op de MCC hebben we lekker een paar uur rust gehad. Omdat ik ineens uitslag op mijn voet had werd ik even onderzocht door dokter Lenneke en dokter Yanoula. Ze vonden het een ernstig geval van teenclamydia, maar dan op heel mijn voet. Maar heel misschien, kwam het gewoon door de warmte en moest ik even in de gaten houden of het over ging. Bij het eten werd ook nog even lief medegedeeld dat je na mij de douche moest reinigen en geen voetje mocht vrijen. :) Bij de reisgroep evaluatie, mocht je eerst een kaartje voor jezelf kiezen en daarna een voor degene links naast je. Ik heb voor Kim de kaart gepakt met: “Jij hebt het hele pakket”. Britt had een kaart over knuffelen gekozen voor mij. Hierop vertelde ze dat ik iedereen wil helpen, knuffelen en moed en positiviteit inpraat, ook als ik mezelf niet 100% top voelde.

Tijdens de groepsevaluatie hebben we een kaarsje opgestoken om licht te geven aan mensen die het nodig hebben of omdat je het hebt gekregen van iemand anders. Hierna zijn we lekker op tijd naar bed gegaan, want morgen is alweer de laatste stage dag! 

Deze dag begon met een wekdienst  met complimentjes. Hierna heb ik snel alles bij elkaar gepakt, omgekleed, ontbeten en lunch gemaakt. Toen we, met alle spullen, in de bus gepropt waren konden we vertrekken. We stopte bij de stageschool van Suzanne. Daar reden we het voetbalveld op, parkeerde we tussen de bomen voor de deur. In Nederland had dit nooit gelukt door paaltjes en andere veiligheidsdingen. Daarna reden we door naar onze stage. Ook hier werden we netjes voor de deur afgezet. Spullen uitladen en even kijken waar we die nacht zouden gaan slapen. Er bleken vandaag examens te zijn in het lokaal waar wij zouden gaan slapen. Na alles in een van de huisjes te hebben gezet zijn we snel naar de klas gegaan, de les was al begonnen. Mijn les kwam na de eerste les. Engels. Het begon moeizaam, omdat ze bijna geen Engels verstaan. Toen Regina het in het “Afrikaans-Engels” vertaalde gingen ze hard aan de slag en was mijn les alsnog een succes! 

In de klas hingen vandaag ineens bloemstukjes aan de balken. Niemand wist waar ze vandaan kwamen en hoe ze daar opgehangen waren. Deze lesdag was erg warm en daardoor was het soms lastig om alle aandacht er bij te houden, ondanks dat de lesdagen maar van 7:30 tot 12:30 zijn.  Het valt me op dat er vandaag meer kinderen in uniform zijn, maar deze soms enorm verschillen. Na mate deze dag vordert wordt het steeds warmer. Ook begrijp ik nog steeds niet dat ze hier gewoon een halve les overslaan, de lessen enorm veel langer laten duren of de kinderen gewoon laten wachten als de les toevallig eerder is afgelopen.

Na de lessen en de voorbereiding voor de volgende dag hebben we onze zaal slaap-klaar gemaakt. Op matrassen en met Esmeralda onder een klamboe. Het leken net allemaal kleine tentjes in een grote zaal, het zag er heel gezellig uit. Daarna moesten we nog lang wachten en hebben we lummeltje gespeeld met de kinderen die toevallig nog in de buurt waren. 

Daarna gingen we naar de lokale markt. Alles stond dicht bij elkaar en het rook er soms vreemd, maar soms kwamen ook de heerlijkste geuren op je af. Ze hadden er van alles, van groente tot oliebollen, van olie tot snoep. Nadat we verschillende kramen hadden gezien en hadden gehoord dat mensen te druk waren en onze twins discussies hebben gehad over het eten, vertrokken we met 5 kilo rijst, tomaten, ui, sla, olie en steenkool. 

Toen we omgekleed waren en gingen koken rook ik de inmiddels bekende geur van rijst, maar deze keer vermengd met de geur van olie. Britt en Marije maakte pannenkoeken. Eerst gewoon in de pan, maar dat was niet zo’n succes. Uiteindelijk maakte ze pannenkoeken au-baine-marie en ze waren super lekker! Ook hebben we de twins kennis laten maken met stroopwafels en knakworsten. Dit vonden ze allemaal erg lekker, al waren ze eerst een beetje bang voor wat we ze gaven. Ons avondeten bestond uit rijst met ei en saus, gekookte salade met maïs en nsima. Die nsima hadden de twins net gemaakt. Het is eigenlijk alleen bloem met water, maar het smaakt nergens naar. Je moet enorm sterk zijn om het te maken, want je moet veel en hard roeren. 

Na het tandenpoetsen boven de bosjes, een aantal keer schrikken door de bewakers die ineens rond de school rondliepen en zelfs bivakmutsen ophadden, heb ik best prima geslapen!  

Vandaag is de dag. Wij, als ze zanggroep moeten gaan zingen in een Afrikaanse kerkdienst. Maar eerst nog even in het busje :) In het busje hebben we nog even geoefend en weer met ons een-mans fanclubje Spencer, de chauffeur van onze reis. Hij vond het fantastisch. 

In de kerk waren we allereerst oer-Hollands op tijd. Ook waren we vrij snel aan de beurt, waardoor de kerk niet zo heel druk was. Tijdens de dienst bleven er mensen binnenkomen, terwijl anderen niet eens op of om keken. Dat is hier wel anders als je te laat komt in de kerk.  Tijdens de dienst werd heel veel gebeden. Ik hoorde vaak het geritsel van bijbels om mij heen. Een klein meisje werd opgetild en liet een gebed horen. Dit was een mooi moment, zo onschuldig bidden of God het leven van de vele jonge meisjes beter kan maken. 

De reisgroep van Marieke ging halverwege de kerkdienst mee naar de zondagsschool. Wat voor hen fantastisch was werd voor ons een lange preek. De pastoor (Geen idee wat de Afrikaanse benaming is) gaf een lange preek waarbij je soms niets meer kon volgen en door de warmte moest je je best doen om wakker en gefocust te blijven. Ook werd er tussendoor gezongen door het kerkkoor.  Uiteindelijk, na veel gebeden te hebben, hymnes te hebben gezongen en preken te hebben gehoord was de dienst afgelopen. We werden meegenomen naar een ruimte waar een aantal jeugdleden van de kerk zaten. Hier konden we met hen kletsen, hebben we het Wilhelmus gezongen wat Rik daarna heel goed heeft vertaald en hebben ze ons een liedje geleerd.  Mine, mine, mine Jesus is mine of Wanga, wanga, wanga, Jesus, wanga. 

Na nog wat te hebben gekletst en de groepsfoto gingen we de bus in naar de markt. Op de mark begon ik wat onwennig. Mannen gooiden hun kraampjes open toen ze ons aan zagen en van alle kanten werd je “friend” en “sister” genoemd. Samen met Steven ben ik over de markt gaan lopen. Na enkele vragen over relaties en vriendjes hebben Steve en ik besloten getrouwd te zijn. Wat voor ons een hilarisch spel is geweest.  Looking is for free is een vaak geroepen term. Het onderhandelen ging moeizaam en ik vond het lastig en spannend. Uiteindelijk heb ik een aantal dingen meegenomen die ik erg leuk vind en waardoor ik een extra tastbare herinnering heb aan mijn Afrikaanse avontuur. 

We hadden ons voorbereid op 2 en een half uur in het kleine busje zitten onderweg naar lake Malawi, maar dit werden er 4. Boodschappen en Afrikaans geduld en een keer fout rijden.  Uiteindelijk waren we er dan: Lake Malawi. Mooi blauw water, een strandje, rotsen en een barretje waar we allemaal lekker iets fris op hebben na 7 dagen alleen maar water drinken.  Het water mochten we echter niet in. Er zit een parasiet in het water die niet goed voor je is, maar alleen al daar zijn en verder niets hoeven was eigenlijk al genoeg. 

We hebben gelucht bij “The Red Zebra” een fish & chips restaurant. Hier kregen we, gewoon uit de pan een beetje chips en een klein stukje kip, maar daarnaast wel een berg met rijst. Ik blijf me afvragen waar ze het vandaan blijven slepen. In de hoek van het restaurant zat een flinke Gekko toe te kijken wat al die witte mensen in dat restaurantje deden.  Na de lunch gingen we terug naar het strand. De chauffeurs hadden echter pas net hun eten en dus werden we in de busjes gezet en gingen Rob en Lenneke rijden! Lenneke in het kleine busje en Rob in de grote bus. We hebben onderweg terug (max 5 minuten) enorm gelachen als Rob met de grote bus voor ons weer eens naast de weg reed in plaats van erop.  We hebben hierna nog even heerlijk in het gras en op het strandje gelegen met wat te drinken en toen mochten we weer twee en half uur terug rijden. Waarbij we onderweg nog gestopt zijn langs de kant om te plassen. Dit was echter met die lange rokken niet zo’n succes omdat er planten stonden die doorns in de rokken staken die we vervolgens in de bus er uit hebben zitten trekken. 

Tijdens het rijden zagen we een van de mooiste zonsondergangen die ik ooit heb gezien. De hele lucht was gekleurd in de felste kleuren en we hebben daarna heel wat sterren kunnen tellen. Het is daar zo veel helderder dan hier, de maan staat anders, je ziet er veel meer, het was adembenemend mooi.  In de verte zagen we Lilongwe alweer naderen. De lichtjes deden mij denken aan het plaatsje Limone, aan de overkant van het Garda Meer.  Na de rit hebben we nog gegeten en een groepsevaluatie gedaan en nog even geoefend voor het zingen in de kerk. Morgen was het zo ver, met een kriebel in mijn buik ging ik slapen na een heerlijke (en enige) rustdag. 

Deze stagedag begon met een teamoverleg in de ‘teamkamer’ een boom waaromheen een rondje was gemaakt met stenen om het af te scheiden van de rest, waaronder stoelen stonden waar we als docenten en stagiaires in mochten zitten. Ook mijn twin Regina was er gelukkig weer. Hierna was het ochtendritueel. Dit begon met een gebed en het onze lieve vader. Daarna zongen ze het volkslied van Malawi waarna de kinderen in rijen op de grond moesten gaan zitten. Als je goed keek gingen ze per klas zitten. Een van de docenten deed een aantal korte mededelingen en we werden nog even voorgesteld aan degene die ons nog niet gezien hadden. Daarna mochten de kinderen per Standard (groep) naar de “lokalen”. 

Toen wij in onze Standard zaten waren de kinderen opvallen stil. Ook toen Regina de boeken en krijtjes ging halen buiten de klas. Terwijl de kinderen hier waarschijnlijk meteen ongein zouden uithalen. Op dit moment zaten er maar 29 in de klas. Naar mate de eerste lessen vorderde klopte er steeds een of twee kinderen aan dit deden ze door op het ijzer naast de deur te tikken met stenen, takken of gewoon met de vuist. Hier bleven ze vervolgens staan tot Regina zei dat ze naar binnen mochten, zo liep het aantal snel op naar 35.  Sommige kinderen moesten zich met zijn vieren op een bankje proppen zodat ook zij in de boeken mee konden kijken. Deze boeken waren er veel te weinig.  Kijkend naar de les van Regina en kijkend naar het lokaal en de kindjes zie ik achter in de klas de regels hangen: 1. Do not come late to school. 2. Do not eat in class. 3. Always be neat. 4. Put on schooluniform daily.  5. Do not make noise in class.  6. Do not play in class. 

Het viel me op dat Regina veel rondloopt en aandacht geeft aan de kinderen. De vloer waarop de kinderen zitten en rondlopen is een stenen laag met daarover een dikke laag beton waar grote gaten in zitten. Ik ben natuurlijk weer in staat om nog net niet mijn been te breken als ik daar rond loop.  Toen was het mijn beurt voor een les. Mathematics (rekenen) of zoals Regina het uitspreekt: Maatheemaatieks. Prachtig dat Afrikaanse Engels. Mijn les ging erg goed. Interactie binnen groepjes vonden de kinderen wel wat lastig, maar ik heb mijn doelen behaald en een leuke en fijne les gegeven. 

Na schooltijd gingen we op huisbezoek. Hiervoor moesten we ongeveer 15 à 20 minuten lopen. Dit natuurlijk gepaard met de hete zon en droogte. Eerst liepen we door een soort steegje achter allerlei huizen door. Achteraf bleek dit een dorpje naast het speelveld van de school te zijn. Toen kwamen we ineens bij de grote weg uit die we iedere dag naar stage reden.  We stopte voor een groot ijzeren hek in een muur met op de bovenkanten een glaslaag. Dit was in mijn ogen een heel rijk huis, natuurlijk hadden ze het beste meisje uit de klas gekozen. Na een aantal keer kloppen, geen gehoor. Regina, Melissa en ik liepen naar binnen en zagen een hele mooie, grote tuin met zelfs een prieeltje, schommel, duivenhok en een hondje. Het huis wat er stond was een heel mooi huis en je kon duidelijk zien dat deze mensen er aandacht in hadden gestopt. 

In het huis was een ‘luxe’ keuken, voor Afrikaanse begrippen, een tv die continue aanstond er stonden banken en eigenlijk stond overal wel iets. Tijdens de rondleiding zagen we de slaapkamers van de kinderen die vol lagen met kleding en spullen. Ze hadden maar een klein pad waar ze door konden om bij hun bed te komen. De badkamer en slaapkamer van moeder mochten wij helaas niet zien. De gesprekken gingen voornamelijk over verschillen tussen Nederland en Malawi, over hoe wij over trouwen dachten en hoe onze familie in elkaar stak. Toen ik de cadeautjes gaf, liet ik ze dropjes proeven. Dit vonden ze heel erg lekker. Fèfè (Faith) ging gelijk naar haar vriendjes die buiten voor de deur stonden te kijken naar die twee witte mensen in huis. Ik ben bij ze gaan kijken en heb erg met ze kunnen lachen en ze het woordje drop geleerd. 

Na het huisbezoek liepen we terug over het hete asfalt van de grote weg. Mijn voeten voelden alsof ze aan het asfalt zouden blijven plakken en dit is dan ook de dag waarop ik ondanks de hoge factor zonnebrandcrème ben verbrand. Eenmaal terug op stage hebben we heerlijk relaxed nog in de “teamkamer” gezeten, fruit geproefd die anderen hadden meegekregen van het huisbezoek en er leuke gesprekken gehad. Toen we weggingen op stage zwaaide de kinderen ons uit en rende ze met de bus mee. Deze avond heerlijk met mensen zitten kletsen over familie, vrienden en de rest van ons leven buiten Afrika. Hierdoor besef je eigenlijk pas wat er allemaal op je wacht in Nederland en vooral wat en wie je wel of niet kan missen.  Daarna heerlijk gaan slapen, want de volgende dag zou ons “weekend” zijn, de dag dat we naar Lake Malawi gaan!

Vandaag gingen we naar de weesjes en albino’s in het Mtendere hospital. 

Hiervoor moesten we 2 uur rijden waarvan 11 kilometer over een hobbelige zandweg met erg veel diepe kuilen. Onderweg hebben we met het zanggroepje geoefend en zelfs de chauffeur vond het geweldig.  Eenmaal aangekomen zag ik op het eerste gezicht maar een albino kindje. Al snel bleken het er vijf te zijn. We kregen, na het lange wachten voor de wc, een inleidingspraatje en Suzanne heeft een gebed gedaan. Toen kregen we een rondleiding door het ziekenhuis. We begonnen bij de ‘huisarts’ en de kamer voor injecties. Al lopend kwamen we bij de kamer waar kindjes met een trauma verzorgd en omgekleed worden. Toen moesten we door drie zalen die vol stonden met bedden waar moeders en kindjes lagen. Dit was een heel raar moment. Wij liepen, zij staarden. Ik rook, zij lagen daar. Ze keken je aan met pijn in de ogen en kindjes die er verre van gezond uitzagen. 

Uiteindelijk mochten we terug naar de ‘hall’ en kregen we korte presentaties. Hierna gingen we de spelletjes spelen die we op het voorbereidingsweekend al hadden voorbereid. Het spel van Steve en mij was niet zo’n succes dus moesten we ter plekke iets anders verzinnen. Dit was erg jammer, maar de kinderen vonden het fantastisch en daar draaide het natuurlijk om! Tijdens het eten viel me op dat de kinderen enorm veel eten! Dit was voor de kinderen echt een enorm feestmaal. Na het eten hebben we alle lege flesjes, spullen die wij toch niet meer gebruikten van de spelletjes, stickers en ga zo maar door verzameld en gedoneerd. Ze waren hier enorm blij mee en vielen de spullen nog net niet aan. Het was pakken wat je pakken kan voor de kinderen, waar wij het zo vanzelfsprekend vonden dat ze het moesten delen. Hierna werd er nog een groepsfoto gemaakt en gingen we hobbelend in de bus terug naar de MCC. 

Bij het eten kregen we te horen dat we met onze handen meosten eten! Jammer dat ik net die dag voor spaghetti had gekozen, want dit was een stuk moeilijker dan rijst met je handen eten. Vanwege de verjaardag van Melissa en Yanoula kregen we Afrikaanse taart als toetje. En dat is, in veel opzichten hetzelfde als onze taart, alleen de smaak is compleet anders! Geef mij voortaan maar Afrikaanse taart op mijn verjaardag.  Tijdens de groepsevaluatie hebben we elkaar gemasseerd, om van de stress los te komen. Ook werden we voorbereid op de dag erna, het huisbezoek bij een leerling uit de klas.  Na dat alles op tijd mijn bed in gegaan, deze avond was iedereen moe. Het was een heftige dag geweest voor de meesten. De volgende dag zullen we ook erg vroeg opmoeten om naar stage te gaan.

De eerste dag stage, begon niet als gedacht. Regina, degene die mijn twin zou worden, was er weer niet. De head-teachers nam ons mee naar de klas en liet ieder kind zichzelf voorstellen, niet dat ik ook 62 namen ging onthouden.  Toen we naar zijn kantoor liepen ging een meisje op haar knieën zitten om iets aan hem te vragen, dit was een vreemde gewaarwording voor ons.  Hierna probeerde ze van alles voor ons te regelen. Lenneke nam daarom ook een filmpje op van Melissa en mij, omdat we geen idee hadden wat ons te wachten stond. We raakte zo wel lekker snel gewend aan het relaxte Afrikaanse tempo en het ‘het-komt-wel-goed-gevoel’ waar de Afrikanen toch een beetje om bekend staan.  Uiteindelijk mochten wij met Alicia mee naar haar standard 3. Dit was onder een boom! Hier zaten ongeveer 250 kinderen te luisteren naar meneer Banda. Alice vertelde dat deze kinderen tijdens het regenseizoen geen les hebben. Terwijl ik dat in mijn schrift schreef rook ik een vieze, muffe lucht en voel ik me heel erg bekeken. Er zitten tenslotte niet iedere dag twee blanke meisjes bij hun ‘in’ de klas.  De kinderen droegen voornamelijk kapotte uniformen of gewone kleding, die vaak ook kapot is. 

  Hierna geeft Alice haar les. Ze doet een aantal energizers zoals “if you happy and you know it” in Chichewa. Kinderen verplaatsen zich vanuit de zon in de schaduw en tijdens het nakijken vroeg ze ons of we misschien wilde helpen. De kinderen staken hun schriftje in de lucht en wij keken het na. Hierna zingen ze liedjes over de dagen, maanden en een lied uit de bijbel. Alicia doet regelmatig dingen die niet bij de les passen.  Na de lessen van meneer Banda en Alicia was het mijn beurt. In het begin ging het heel stroef. Ik irriteerde me er aan dat letterlijk alles vertaald moest worden. Zo slecht was mijn Engels toch niet? Voor mijn les aardrijkskunde moesten de kinderen een plattegrond tekenen van het schoolterrein. Uiteindelijk kwamen er verbazend goede tekening uit.  Achteraf realiseerde ik me pas dat ik 250 kinderen had lesgegeven, onder een BOOM. Iets wat ik van te voren nooit had kunnen bedenken. En ook dat viel terug te zien op de Edukans blogs en foto’s. Met dank aan Yanoula en haar mooie tekst: “kijk mam, ik geef les onder een boom!” Dat beschreef precies, hoe ik me voelde, alleen dan niet kijk mam, maar gewoon lekker voor mezelf. 

Tijdens de les van Melissa heb ik heerlijk kunnen kijken naar alle kinderen. Hoe ze driftig proberen alles te leren, alles willen weten en zo veel respect hebben voor de leraren. Tijdens Melissa haar les liepen de kinderen een aantal keer naar de weg omdat er een presidentskandidaat langs kwam, vaak gepaard met een hele stoet auto’s met muziek.   Na alle lessen hebben we heel goed met Alicia kunnen evalueren. Ze vond mijn les ‘very good’, ‘the learners (de kinderen) were able to answer the questions and draw a map, they were active and it was relevant.’ Dat was natuurlijk een grote opluchting! Toen ik over mijn Engels begon en over het vertalen vertelde ze mij: ‘your communication was very good, the problem is the language, the children speak almost only Chichewa.’

Tijdens de groepsevaluatie op stage kwam Regina! Ze lees mij erg aardig maar keek ook de kat uit de boom. We hebben kennis gemaakt, foto’s bekeken en gekletst, alles wat de anderen de dag ervoor hadden gedaan. Hierna hebben we het nog even over de lessen van de volgende dag gehad en over wat we nou precies komen doen. 

Tijdens de groepsevaluatie ‘s avonds kregen we een prachtig zittend optreden van Yanoula en Lenneke. Tijdens het eten, heb ik grasbonen op, zoals wij ze thuis noemen. Mama kan trots op me zijn ;) 

Op dag 4 gaan we naar de TTC om workshops te volgens en de twins te ontmoeten! Toen we op de TTC aankwamen mochten we eerst een workshop Talular volgen. Talular betekend: Teaching And Learning Using Locally Avalible Resources. De man die ons lesgaf: Jeffrey Maganga was een erg enthousiaste en gedreven docent. Hij stond vol trots te vertellen over al zijn zelfgemaakte materialen. Ook vertelde hij ons dat hij bepaalde dingen moest vertellen van de directeur.. "Use your creativity" is een veel genoemde uitspraak van Jefffrey. (Mijn aantekeningen die ik in de les heb bijgehouden staan onder dit verhaal.) Na de les gingen we de twins ontmoeten! Deze hadden we in de ochtend gezien toen ze ons allemaal een dikke knuffel kwam geven bij het welkom op de TTC.

Yanoula vertelde mij echter dat mijn twin er helaas niet was die dag. Hierdoor moest ik geen rare bewegingen maken om mijn eigen twin te zoeken (een soort memorie spel), maar toen iedereen met zijn of haar twin zat te kletsen en kennis te maken, was dit voor mij toch wel vervelend. Ik had er zo naar uit gekeken. Tijdens de les die we van Yanoula kregen, heb ik geholpen bij de andere twins. Deze les ging over activerende lesvormen. Sommige twins waren heel enthousiast over de nieuwe ideeën terwijl anderen liever bij hun oude manier van lesgeven wilde blijven. Hierna gingen we eindelijk onze stagescholen zien. Voor ons gevoel reden we een heel eind om, wat achteraf voor een van onze twins bleek te zijn die beltegoed wilde halen. Vervolgens hebben we nog twee keer een politiecontrole gehad. Witte mensen in een busje vallen toch op daar..

Toen we eindelijk aankwamen waren wij net een grote attractie. Steeds meer kinderen kwamen kijken en volgde ons met een brede lach. Zij vonden het heel erg leuk om te poseren en lachte om hun eigen foto's. Na een rondleiding werden we naar het hokje van de head-teacher gebracht. Dit stond vol met kasten, dozen, bekers en borden. Hij legde ons uit dat standard 1 tot en met 3 ontbijt krijgen op de school. Met de head-teacher heb ik een erg gezellig gesprek gehad. We moesten onze namen in het gastenboek schrijven en hij was dolgelukkig toen we een foto van ons hadden die hij mocht bewaren.