annoying turtle

Ikatlong Biyahe

Sa totoo lamang ay hindi ko pa siya nakakatabi sa sasakyan. Palaging sa magkaibang gawi kami ng upuan napapaupo. Kapag sa kanang upuan siya napaupo, sa kaliwa naman ako. Sa kanan ako, sa kaliwa siya. Tila ba ayaw kaming paglapitin.

Parang ayaw kaming paglandasin.

Katulad ba nung narinig kong salita sa kapwa ko pasahero nung minsan. Asymptotes daw. Pagkarating ko sa aming bahay ay hinanap ko kaagad ang kahulugan niyon. Linya na kahit lumiko ay hindi nagkukris o nagtatagpo...sa pagkakaunawa ko. Parang gano'n kami.

Pero naisip ko rin na mas mainam nang ganito. Wala namang nanonood ng isang palabas na nasa entablado rin siya. Kailangang nasa harapan ka nito para makita mo ang kabuuan at kagandahan nito.

Mas mainam na 'yong ganitong pwede ko siyang pagmasdan, hindi rin halata kapag kami'y magkaharap lang. O kung hindi kami magkaharap ay natatanaw ko lang siya.

Laging sa hulihan ng upuan ako pumipwesto. Nang minsan kasi na napaupo ako sa malapit sa nagmamaneho ay hindi ko siya malingon at para matitigan. Lahat kasi halos ng mgapasahero ay sa unahan nakatingin. Kung sasalungat ako, pansing-pansin na may tinitingnan ako. At nahihiya ako dahil sa mga bayad ng mga kapwa ko pasahero, gustuhin ko mang matulog sa biyahe ay hindi ko magawa.

Maupo man siya sa kahit saan ay mapagmamasdan ko siya.

Ngunit nalungkot ako nang minsan ko siyang hindi makita sa sasakyang nilulalan ko. Malapit na noong umalis ang sasakyan ay wala pa siya.

***