#hnla

Ikatlong Biyahe

Sa totoo lamang ay hindi ko pa siya nakakatabi sa sasakyan. Palaging sa magkaibang gawi kami ng upuan napapaupo. Kapag sa kanang upuan siya napaupo, sa kaliwa naman ako. Sa kanan ako, sa kaliwa siya. Tila ba ayaw kaming paglapitin.

Parang ayaw kaming paglandasin.

Katulad ba nung narinig kong salita sa kapwa ko pasahero nung minsan. Asymptotes daw. Pagkarating ko sa aming bahay ay hinanap ko kaagad ang kahulugan niyon. Linya na kahit lumiko ay hindi nagkukris o nagtatagpo...sa pagkakaunawa ko. Parang gano'n kami.

Pero naisip ko rin na mas mainam nang ganito. Wala namang nanonood ng isang palabas na nasa entablado rin siya. Kailangang nasa harapan ka nito para makita mo ang kabuuan at kagandahan nito.

Mas mainam na 'yong ganitong pwede ko siyang pagmasdan, hindi rin halata kapag kami'y magkaharap lang. O kung hindi kami magkaharap ay natatanaw ko lang siya.

Laging sa hulihan ng upuan ako pumipwesto. Nang minsan kasi na napaupo ako sa malapit sa nagmamaneho ay hindi ko siya malingon at para matitigan. Lahat kasi halos ng mgapasahero ay sa unahan nakatingin. Kung sasalungat ako, pansing-pansin na may tinitingnan ako. At nahihiya ako dahil sa mga bayad ng mga kapwa ko pasahero, gustuhin ko mang matulog sa biyahe ay hindi ko magawa.

Maupo man siya sa kahit saan ay mapagmamasdan ko siya.

Ngunit nalungkot ako nang minsan ko siyang hindi makita sa sasakyang nilulalan ko. Malapit na noong umalis ang sasakyan ay wala pa siya.

***

Ikalawang Biyahe

Dahil na rin siguro sa kawilihan kong obserbahan ang mga tao at ang paligid ko, napansin ko rin ang babaeng ito.

Tinigil ko na rin itong pagmamasid sa mga tao, matagal na. Ika nga kasi nila sa Ingles, "it's rude to stare." Lalo na't lalaki ako, at kung may pagmasdan akong tao--lalo na't babae, medyo delikado. Baka masabihan pa ako nang kung ano.

Alam naman natin ang mga tao ngayon, mapanghusga.

At sa itsura ko pa, na hindi naman kagwapuhan...'di bale na lang.

Pero ang babaeng ito, hindi ko na mapigilan na pagmasdan siya simula pa nung una ko siyang makasabay. Sa lahat kasi ng pasahero, na pawang abala sa kani-kanilang mga telepono, nakikinig ng mga musika gamit ang mga earphones o kaya'y tulog, siya lang 'yong nakatanaw sa labas ng sasakyan.

Napukaw niya ang atensyon ko dahil sa pagbuntong-hininga niya noong pagkatingin niya sa labas ng bintana. Na parang napakabigat ng dalahin niya sa buhay, na parang pagod na pagod na siya at tanging iyon lang ang paraan para mabawasan ang pagod niya.

Kasunod no'n ay ang mga mata niya. Ang mga mata niyang malamlam at parang gustong pumikit na lang. Kahit na kalahating bahagi lamang ng mukha niya ang nakikita ko, o 'pag minsan ay ang buhok lang niyang hindi gano'n kahaba at hindi rin naman gano'n kaikli na nililipad ng hangin at sumasabay sa indayog nito, dama ko ang lungkot niya.

Ang mga balikat niyang tensyonado. Ang ulo niyang nakapaling lamang sa gawi ng bintana na, na sa pakiwari ko'y masakit sa leeg at batok, at parang ayaw niyang tumingin sa amin na kapwa niya pasahero. Ang mga kamay niya na hindi mapakali, mga daliri na palagi niyang pinapalagutok. Ang mga paa niyang napipinid lang yata sa sahig hanggang sa kailangan na niyang umisod o kailangan na niyang bumaba.

At sa pagbaba niya sa sasakyan, sa tuwing bababa siya sa sasakyan naming sinasakyan, tila ba gusto ko na ring bumaba kahit hindi ko naman kailangang bumaba.

Unang Biyahe

Ang isa sa pinakamagandang bagay sa pagbibiyahe ng halos isang oras o higit pa ay yung magagandang tanawin na aking napagmamasdan. Kahit na halos araw-araw ko na ring nakikita ang daang aking tinatahak sa aking pagpasok at pag-uwi sa eskwela, hindi pa rin ako nananawang makita ang kagandahan ng likha ng Diyos at ng mga tao.

Ang mga luntiang paligid, na dahil hindi pa naman naaabot ng modernisasyon ang bayang pinagmulan ko kaya't marami pang mga puno't halaman sa paligid. At makalampas lang ng tatlong bayan ay nasa pook-urban na ako. Mga nagtataasan at nagpipitagang mga gusali ang makikita ko.

Mga bahay na kay rarangya. Mga establisyementong dito ko lamang makikita. Mga tindahan ng kung anu-ano na wala rin naman sa aming bayan.

Nakakatuwang pagmasdan ang paligid sa daang aking tinatahak. Para bang mula sa bayan namin, nakikita ko ang unti-unting pagbabago ng paligid. Para bang nakikita mismo ng mga mata ko ang bagbabagong nagaganap sa buong mundo na inaabot ng maraming taon pero sa isang biyahe ko lang nakikita.

“Unnie, I’m being honest right now! Why would I ever lie to you?” Of course, Halla was practically a master at the art of fibbing at this point in time, and of course this time was no different as she attempted to avoid being scolded by the older female who seemed to be catching onto her little act. “I promise it wasn’t me! I swear on my life!” She continued to press on, hoping that she would actually believe her.

   — && not believing the younger for a second as she eyed her, lips twisting some with a hum being heard from her. Her eyes were glued to the younger female, trying to keep a straight face as she didn’t want to chuckle or smile.

“Do you even have to ask?” The brunette’s signature grin reappeared onto her petite face when the older female who was practically the older sister she never had, invited the girl out to get some ice cream. “Of course I’ll go with you! You know I can never turn ice cream down! Besides coffee, ice cream is practically the key to my heart.” She adds, letting a hearty chuckle escape her lips as she links arms with the older female. “I’m already hungry just thinking about all the flavors of ice cream. I want them all!” She exclaimed, a bit too enthusiastically.

“Listen, you know I would like nothing more than to sleep for an eternity but we both got things to do.” She couldn’t help chuckle at the male’s exhausted expression when he made that comment. Poor guy looked absolutely drained, however she wasn’t one to talk seeing as how she never gets quite enough sleep herself. “Oppa, I know that you want to sleep but we made plans — remember? Don’t make me drag you off of the couch.” She let out an exhausted sigh as she folded her arms across her chest, practically shooting daggers with her eyes at the older male. “Or should I go get some ice cold water to help you wake up, and I don’t mean a bottle or glass of water. A bucketful….? Maybe I should grab a towel too..” She teased with her signature cheeky grin plastered onto her face. 

It’d been a while since he’d heard himself being called by such formality, at least by someone whom he’d not considered ‘sisterly’. Living in America for a good portion of his childhood had left him lacking a good amount of respect, more brash in his way of speaking, and reckless in his actions; granted that could be blamed upon those whom he’d run around with during night during his more rowdy teenage years. “mmm....” he begins with a slight hum, one of which turns into that of a grumble at females words; rather childish on his part. Jax hasn’t had a decent amount of sleep in what seems like ages, amusing how work could consume a good portion of one’s life without them even knowing. Then again, the same could be said about sleeping. 

“I was actually terrified when I read the first part of this message, but then I laughed and all is right in the world again. Good, Netflix and Chill minus the dirty stuff sounds pretty fun to me. Netflix and chill plus food? Sounds pretty amazing to me. What kind of food though? That’s always important. Count me in! This week is going to be amazing. I can feel it.”