The wonders of my/tv world

Smaak is een ‘culinaire roadmovie’ waarin drie mannen op zoek gaan naar het beste ingrediënt voor een bepaald gerecht. Noem het een kruising tussen De bende van Wim en De patat. Eke aflevering begint met een BV en zijn lievelingsgerecht.

God en klein pierke ging vandaag over Erik Van Looy. Prettig werken met Wentworth Miller volgens Erik zelf, maar met zo een 'slimme' dikke nek... ik weet het toch niet. Ik krijg er de zenuwen van. Prison Break VOND ik leuk. Inderdaad, verleden tijd.

Op dinsdag 17 januari bracht 'Koppen XL' een kritische reportage over onze wegwerpmaatschappij. Elke dag verdwijnen tonnen voedsel in de vuilnisbak: voedingswaren die een beetje over datum zijn, niet opgegeten eten uit bedrijfs- en schoolkantines en vruchten die niet helemaal voldoen aan de vorm- en kleurvereisten. Toch gaat het vaak om voedsel dat nog perfect eetbaar is.

De oorzaak ligt blijkbaar niet enkel bij de winkels. De producenten zelf spelen een grote rol. De mooie lekkere meloenen verdwijnen in een container. Meloenen met Parmaham, zo lekker! "Het is hetzelfde, een grote en een kleine" zeggen ze zelf. Geef me die kleine dan maar, want mijn meloenen (fruit weliswaar) liggen altijd veel te lang in de frigo, eens opengesneden.

"We zijn allemaal een beetje zoals Peggy"? Sorry, maar ik neem geen vergrootglas mee om tomaten te bekijken, of ze wel een mooie kleur en vorm hebben. Volgens mij wordt hetgeen er in de winkel ligt al voldoende gecontroleerd. Anders zou het er gewoonweg niet liggen.

Cornflakes gaat gewoon de vuilbak in omdat er teveel van besteld is. Komaaaaaaaan. Hoeveel mensen zijn er zonder eten, in België alleen al. Liever weggooien dan weggeven is het motto. Het gaat mijn verstand te boven.

Ten eerste, ik heb nog nooit naar De Bachelor gekeken. Mijn oma keek er wel eens naar, maar zij is dan ook een trouwe Familie-kijker. Zegt genoeg? Vandaag keek ik liever naar één met Sofie Van Moll en 'Weg van de wereld'. Mooie televisie en een topwijf.

Toch besloot mijn lieve vader om op '3' te duwen. Drie staat bij onze afstandsbediening gelijk aan 'VTM'. Heel uitzonderlijk eens een deftig programma op VTM. Jambers kan voor mij nog net door de beugel. De bachelor absoluut niet.

Op de site van VTM kan je lezen: De kijker die voor de volle honderd procent wil relaxen, genieten en wegdromen zit goed bij 'De Bachelor'. Het paradijselijke Thailand vormt de arena van de amoureuze zoektocht van een jonge, charmante vrijgezel uit Vlaanderen. Professioneel gaat het hem voor de wind, maar op relationeel vlak heeft hij zijn soulmate nog niet gevonden.

Als kijker relax ik niet, ik geniet niet en ik droom niet weg. Opjagen, ergeren en kotsen zou beter passen. Wat een afschuwelijk programma. De lelijke dude die De jonge, charmante vrijgezel uit Vlaanderen zou moeten voorstellen, maakt het plaatje compleet. Hij komt uit Limburg, zeker en vast. Is te horen aan zijn lelijke stem. Charmant zou ik hem nu ook bepaald niet noemen. En voor mijn part gaat hij nog wel een tijde vrijgezel blijven. Toch zijn het dit programma's waar veel mensen naar kijken. Net zo iets als de Pfaffs. Realiteit doet het hem, je wilt lezen wat er in Dag Allemaal verschijnt qua roddels.

Op de wereld zijn er dingen die onveranderd moeten blijven. Dingen die in hun dagelijkse routine en sleur horen te blijven. Er zijn de seizoenen, en de dag die weer nacht wordt. Die dingen veranderen niet, en daardoor zijn ze vanzelfsprekend. Ergens hou ik wel van routine en sleur. Ik ben vaak verwonderd als iets niet gebeurd op de manier zoals ik het wel. Klinkt en is misschien wel wat verwend.

Vooral in de liefde ben ik gesteld op de vanzelfsprekendheden. Toch, liefde is onvoorspelbaar en wispelturig. Alles behalve vanzelfsprekend. 

Ik ging er vanuit dat sommige koppels een onvoorwaardelijke evidente liefde kenden. Een relatie die langer zou duren dan de zon ooit zou schijnen, bestond volgens mij. Ik spreek in verleden tijd, bewust. De reden hiervoor is de relatie van een vriendin. Ik keek op naar de twee tortelduiven, die steeds gelukkig waren. Ik leerden hen als koppel kennen. Ze bestonden niet als individu. Ze waren onafscheidelijk zoals Bassie en Adriaan. 

Ze gingen onverwacht uit elkaar. Daarmee storten mijn geloof in de liefde ook in. De reden van de breuk werd nooit in de gesprekken rond hen vermeld. Het ging om pietluttigheden. Niet om de 'waarom'. De kampen werden verdeeld. Er werd partij getrokken. Ik wou dit niet. Ik wou hen niet als individu zien. Zij horen samen.

Een wensballon op kerstavond.

Deze periode van kerstmis en nieuwjaar houdt voor mij niets positiefs in. Het is eerder een slechte periode. Vorig jaar wenste ik dat 2011 beter zou worden dan 2010. Niets was minder waar. Deze wensballon op kerstavond impliceerde enkele traantjes. Het gemis van de dierbare die er niet bij kunnen zijn wordt steeds groter.

Verdriet slijt? Alles komt wel goed? Het zal wel beter? Troosten en medelijden helpen niet. Mijn voltallige familie samen zien wel. Droom verder Dorien.