FEŞMEKAN

Tesadüfler, sohbetler ve biraz da belli niyetler sonunda “koruyucu” abla oldum. Bugün tanıştık, kocaman bir kız. Üç cümleden birinin içine ölümü mutlaka sığdıran bir kız. Çok yorgun, çok büyük. İlk görüşmemiz olduğu için bana ne dedilerse onu yapmaya çalıştım. Hamburgerler, kolalar, lunapark, alışveriş, yürüyüş, dondurma vs. Evine bırakırken gülerek “aileler gibi gezdik” dedi. Ben ilk kez aileler gibi gezdim. “Bir an önce 18 yaşıma girmem lazım, o zaman beni sosyal hizmet almaz” dedi. Yıllar önce aynı cümleyi ben kurmuştum, kendimi duydum. Bugünü buralara not düşeyim. 13 yıldır olduğu gibi bu ay içinde yine doğup ve öleceğim. Ama ilk kez aileler gibi gezdim.

Bütün gün zihnimle savaştım, tüm savaşların en yorucusu. Kendimi kandırdığımı fark edip, gerçekle yüzleşmekten hızlıca kaçtım. Saatlerce yürüdüm, başvuru tarihinin bitimine son iki gün kalan bir finansman desteğine devasa bir proje taslağı hazırlamaya başladım, yemek yemedim, duş almadım, aramam gereken kimseyi aramadım, daha kötü hissedeceğim için ilk kez içmekten korktum. Zorlanıyorum. Yalnız hissediyorum. Pufff diye yok olmak, tüm yetişkin konuşmalarından, sorumluluk ve kavgalarından kaçmak istiyorum. Yetişkinliğin ağzına sıçayım işte. Yıkmadan çıkamayacağım bu işin içinden, yanalım.

Hayatıma yeni birçok insan girdi, yeni işlere başladım, yeni yerlere gittim ve sonra geldim. Aklım çok karışık, konuşabilecek cesaretim yok, düşünemiyorum da. Uzun süredir ruhumu rahatsız eden bir şeyler vardı, nefes almakta zorlandığım, yataktan kaldırmayan, çok yoran şeyler. Neden olduğunu fark ettim. Bu çok acı bir his. Anlamak oldukça korkutucu. Bir şey yapamıyorum üstelik, cesaretim yok. Çünkü her şeyi berbat edebilir, birilerinin canını yakabilirim. Bekleyemiyorum da bütün vücudum saldırıdan kaçarmış gibi tetikte. Ama bir yandan kalbimde çok utandığım bir heyecan... Ne yapılır bilen?

Gün tutmam, yıl saymam, doz ayarlamam, sınır koymam ama bazı sabahlar o günün geçmişte hangi güne denk geldiğini iliklerimde hissederim. Bir hafta önceydi sanırım, uyandım ama kıpırdayamadım. Odanın kokusu, ışığın perdenin savrulmuş kenarından içeri girmesi, dışarıdaki sesler, üstümdeki ağırlık hatta aklımdan geçenler... Bildiğim bir gün bugün dedim. Bekledim. Dün saatlerce uyuyamadım. Zaman rahatsız ediyor, bir şey canımı yakıyor. Midemdeki ağrı, zihnimde sürekli kırıldığını duyduğum sesler, her şey başka bir zamanın tekrarıydı sanki. Terleyerek uyuyakaldığımda kimsesiz bir kız çocuğunun elinden tutuyordum. Karanlık bir sokakta, korkarak onu güvenli bir yere götürmeye çalıştım. Yanağından öptüm, birinin sana güvenmesi nasıl korkutucu bir şey diye düşündüm. Elimden bir şey gelmiyor ama bana güveniyor. Bugün gün ortasında, yıllar önce kendime “korkma, geçecek” dediğim günü hatırladım. Bir şeyler, başka şeyleri, başka şeyler, neredeyse her şeyi etkiliyor. Ben de yazmaya geri döndüm. Merhaba hala burada olanlara 🌿

Akşamlarımı balkonda minik ışıklar ve mumla geçiriyorum. Işığa gelen milyon çeşit böcek de balkonda benimle oturuyor. Sabahları da eğer ölen varsa kuşlar gelip alıp götürüyor onları. Ben de bulgur koyuyordum kuşlar gelsin diye. Belki de ölmeden götürüyorlar. Bilmiyorum. Yazmam gereken bir makaleyi yazdım öğleden önce. Öğleden sonra başımın sadece bir noktası ağrıdı. Yıkanamadım, uyumak istedim uyuyamadım. Şirinler ve ulus baker arasında karasız kalmıştım. Ulus baker dinledim. Her şeyi anlamak zorunda değiliz dediği esnada uyudum. Yarım daire hızla çevrildi, daireler oluştu. Ben neyden oluştum. Noktalar dedi, Ulus. Noktalar, hareketin ve hareketsizliğin çarpışması. Spinoza bir doğruyu salladı ip gibi, ben de ip atlamak için hazırlandım. Oyuna dahil olmanın heyecanı vardı. Uyandım. Kapattım bilgisayarı. Babama benziyorum sanırım. Uyurken dişlerini sıkardı. Bu benzemiyor. Babamı da yarım yamalak hatırlıyorum zaten. Çok uzun zaman geçirdim oysa ki. Atölyesi, çizgi filmler, kendi yaptığı üstüne tırmandığım kitaplık, alçılar. Yine de benziyorum biliyorum. Annemin sesini iyice unuttum. İlk zamanlar yüksek sesle konuştuğumda annemin sesini duyar gibiydim. Sigara yakıp düz duvara bakarak adımı bağrırdım. Aynı sesti işte. Şimdi annem burada olsa tam böyle seslenecekti. Sonra o sesi de unuttum. Koca bir öykü yazdım arkasından, duvara adımı bağırırken. Yazdıklarımı yaktım, yakmak için yazdım. Şirinleri açtım. Çalışmam gerekiyordu, geceye bıraktım.

Her sabah 7 gibi falan kapının önünden birkaç tur at geçiyor. Nal sesi nasıl heyecanlı bir ses, çiçekleri, insanları, böcekleri her şeyi heyecanla uyandırıyor. Güneş yavaş yavaş ısıtmaya başladıkça da yaylanın gece kokusu dağılıyor etrafa. Böyle nefis, taptaze bir koku. Yatağın hemen yanında balkon kapısı var, uyuklarken kapıyı açıyorum. Kediler koşuyor, cırtlak bir kuş bağırıyor diğerlerinin sesi ahenkli. Eğer hava güzelse aşağıdan çay karıştıranların keyifli sesi geliyor. Şanslıysam leylek uçuyor. Keyifsiz uyanmışsam mutlaka vidanjör sesi..Genel olarak böyle ama gün şahane ise dolapta meyve vardır, sevgili çay koymuştur, fatura derdi yoktur. Mutsuzsam bardak tutamaz elim, sabahın ilk suyu üstüme dökülür. Hava güzelse boynumdan aşağıya akıp serinleten suya güler, hava soğuksa soyunup yorganı çekip geri uyumaya bakarım. Rüzgar güzel eserse ikna olur evi havalandırmak için tüm pencereleri açarım. Sokaktan az ses gelirse müzik açar dans ederim. Çok bir şey beklemem, istemem. Güneş girsin yeter.

Bu durumu nasıl açıklarım bilmiyorum. Çünkü anlatacağım şey yalnızca bir inanç. Büyük, bütün, tam (bütünden farklı olarak) ve birbirini tamamlayan bir varoluşa ve kainata inanıyorum. Eksiklik ya da fazlalık, ötekinden almak ya da ona bırakmaktır. Bazıları için hiçbir şey ifade etmeyecek yazdıklarım ama benzeri hisleri paylaştığım kişiler için yazacağım devamını. Aslında anlatmayı oldukça sıkıcı buluyorum. Elinden tutup bak şimdi şuraya, şu yıldıza diyebilmek daha güzel olurdu. Olduğu kadarıyla idare edeceğiz, yapacak bir şey yok. Hediyelerini aldığım kişilere evde hazırladığım yağlardan, çay karışımlarından, kuruttuğum otlardan vs. hediye ettim. Bazılarına ulaşamadım onlar adına mahallenin çocuklarına kek yaptım. Bu nezaket olsun, hediyeleşelim diye yaptığım bir şey değil. Çok minicik bir his var fark etmesi biraz zor olan, niyet karşılama diyelim. Çoğaltmak, artırmak, dönüştürmek için. Aldığım tüm gülümsemeleri, güzel hisleri, paylaşılanları yalnızca kendime saklamak isteyip bir kara delik gibi yutmak yerine genişleyip büyüyen, yansıtan ve parlayan bir şeye dönüştürmeye çalışıyorum. Bazı hediyelere karşılık olmamalıdır, o önemli bir mevzudur ama şimdinin konusu değil. Neyse bu meseleden birkaç gündür bizimle kalan ölümden dönmüş bir salyangozun bahsine geçecektim ancak ertesi yarın olsun, yoruldum. Sarıldım okuyanlara.

Bir süredir yakın, uzak, tanıdık, tanımadık birçok kişiden arka arkaya hediyeler aldım. Adlandıramadığım, nedenini kavrayamadığım bir süreç oldu. Yoğun, ağır, güçlü, fazla duygusal hediyeler geldi. Büyük bir bahçeye ekecek kadar yerel tohum, birkaç şehir birkaç kitaplık gezmiş kitaplar, uzun yıllar çıkarılmamış kolye, eskiciden gelen kadehler gibi. Kedilerim için birkaç ıvır zıvır alacağım gün, koca koliyle biri alacaklarımdan daha fazlasını hediye olarak getirdi. Tezi yetiştirmeye çalıştığım son gün birisi düzenlemeyi, birisi çeviriyi, başka biri kontrolleri yaptı. İfade etmem çok güç ama bunlar ve daha fazlası çok kısa zamanda birden bire olmaya başladı. Başlarda güzel bir dönem diye düşündüm ama daha sonra bir çeşit yoğunluk altında hareketsiz kaldığımı fark ettim. Neyse efendiler bu giriş olarak kalsın. Devam edeceğim.

Bozuk peyniri yanlışlıkla tost yapıp yedim, kafamı önce kapıya sonra mutfak dolabına vurdum ve hala direniyorum. Bir duş alıp yorganın altına kendimi gömeceğim. Günü pek perişan geçirdim. Çok sevdiğim biriyle vedalaşamadan ayrıldım. Neden ayrıldım onu da bilmiyorum. Birbirimizi terk ettik sanırım. Karşılıklı olunca yine de adı terk etmek mi? Ben terk edilmiş gibi hissediyorum. Üstelik kırgın ayrılmayalım diye her şeyi denerken son anda içime bir kuyu kazıp gitti. Olduğu gibi bıraktı. Aklım almıyor bile isteye neden canımı acıtmak istediğini. Şaşkınım, alnımda koca bir şişlik var ve midem bulanıyor.

Nasılsın diye sordu, düşüyorum dedim. Buranın biraz duygu çöplüğüm olmasının faydaları var sanırım. Boşluğa bağırıyorum çoğu zaman, bazen yankısı geliyor. Düşmeyi durdurmak için bir köşede boynu bükük kalmış naneleri kuruttum. Limonlar bozulmak üzereydi hepsini limonata yaptım. Pazardan çöpe atılacak enginar yapraklarından bir poşet dolusu aldım geldim. Onları serdim gölgeye, kurutmak için usulca. Hayata verdiğim en kaliteli tepkim bu sanırım. Düşerken duruşu oluyor mu insanın bilmiyorum. Yapmam gerekenleri yine öylece bıraktım bir köşeye, sokak köpeğinin burnundan öptüm. Düşüyorum, iyi bir düşüş.

Sabah önce botlarımı giydim sonra sokağa çıktım. Gülümsedim. Biraz takatim olsa selam da verirdim, yoktu, yalnızca yürüdüm. Yağmurdan sonra yollara çıkan salyangozları topladım ayakların altından. Jöle gibi bedenleriyle betona var gücüyle yapışırken toprağın üstüne ıslak çimenin ve bol yemeğin yanına bıraktım. Kaplumbağa ezmiş bir araba. Kaplumbağalar ve salyangozlar uçamaz, bu kadar. Neşelenmek için şekerli çay içtim. Okulun üçte ikisini kaplayan ebegümecinin üstüne ebegümeci tabelası koymuşlar. “Bu bir ebegümeci.” Boğazıma bir tabela saplayıp “Bu bir ....” bilmiyorum. Gerçekten ben neyim bilmiyorum. Bu bir ebegümeci değildir tabelası geliyor yalnızca aklıma. Bazılarınız bana oksijen tüpü muamelesi yapıyor. Oksijen tüpü değildir yazabilirim. Ben neyimdir? Olmadıklarımı çıkarırsam kendimden, geriye ben kalabilirim. Bilmiyorum tanrım kafam çok karışık. Poğaçamı kuşlar ve köpekler yedi. Bir elimle toprağı farkında olmadan kazırken tabelanın tam arkasında poz verdim. Gözlüksüz baksam ben de bir ebegümeciyim. Yanıma sigara ikram etmeye biri geldi. Ben bir ebegümeci değilim. Bir elimi topraktan ayıramadım kıçım toprağın neminden üşüdü. Bir salyangoz da değilim. Topraktan simsiyah olmuş elimden çekindim. Sigaramı o yaktı. Kafama sert bir cisimle vurulmuş gibiyim.

Ne giyeceğim, oje sürsem kurumaz her yere bulaştırarak gezerim, gözlerim de iyice görmez oldu, kahretsin ne giyeceğim. İçimden yüz defa “bugün her şey çok güzel” dedikçe içimde gezinen yapış yapış simsiyah bir hadsiz parmak çekiyor bana. Onu gözlerim iyi görüyor, suratındaki her çirkin ayrıntıyı. Nazar gerçek bence diyor sevgilim, sana nazar değdi. Dudağımda koca bir uçuk, ellerim hala titrerken bana değen şeyin nazar olmadığını anlatmak istemedim. Ne giyeceğim, hiçbir şey yemek istemiyorum ne yiyeceğim, ne yapacaktım kahretsin ben bugün ne yapacaktım? Hiçbir şey yok kafamda. Dün beynimi taşın üstüne akıttım sanırım. Gidip toplamak için aynı yere yattım. Hava serin, kuşların sabah heyecanı var, kokladım havayı yağmur yağar. Ayağımda botlarla çırılçıplak çıksam bu serinlikte. Kabul edin beni güzel biriyim makyajları yerine, çıldırarak savaşmaya geldim deyip savaş boyalarını sürsem. Göbeğimde dingin bir göl salınmıyor bu defa, göle zehir döktüm yanlışlıkla tüm hayatı öldürdüm. Kendime savaş açtım. Önce botları giydim bekliyorum.