..feryâl..

Bir sefer bekleye bekleye her gün ben.

Enginlerden bir rüzgâr esmez mi serin serin

Pul pul ürperişler geçer içimden.

Bir gün atlayıveresim gelir şu kıyılardan

Işıl ışıl yeşil yeşil sulara.

Al başını çek git, der deli gönül

Verip kendini bir büyük rüzgâra!

Ta yanıbaşında durup da böyle

Hasretini çektiğin şeylere hasret gitmek!

Hem tut o sular için halkol, hayat ol,

Hem tut sonra o sulara hasret çek!

Biraz dalacak olsam ta içimden bir şeyin

Çıkıp dolaştığını duyuyorum denizde.

Ama öyle bitirmiş ki kum beni

Ardından bir türlü gidemiyorum işte.

Bazen ayak sesleri duyarım dört yanımda,

Bakarım, masmavi, levent bir umut.

Bakarım, sülün gibi serene sarılmış

Püfür püfür bir bulut.

Başımı, bordamı dövsün dalgalar,

Tuzlar tahtalarımı kemirsin istiyorum.

Çek beni fırtına, çek beni deniz!

Bırak beni sahil, bırak beni kum!

İnsaniyetinize sığınıyorum!

Bir sefer bekleye bekleye her gün ben.

Enginlerden bir rüzgâr esmez mi serin serin

Pul pul ürperişler geçer içimden.

Başımı, bordamı dövsün dalgalar,

Tuzlar tahtalarımı kemirsin istiyorum.

Çek beni fırtına, çek beni deniz!

Bırak beni sahil, bırak beni kum!

Seninle gitmediğim bir yolculuk var daha,

Seninle geçirmediğim günler ve geceler var,

Seninle paylaşmadığım aşkım var daha...

Kartallar uçar mı bir harâbeden

Köprülerden benim yârim geçer mi

Sen neden bu kadar güzelsin, bilmem

Taşırsın yeryüzüne ebedî tohumları

Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum

Avuçlayıp öpüyorum kumları

Bir karadelikten bakarken hayat

Meydan okuyanlar kim bu serâba

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar ceylan koşması

Sen nasıl bu kadar yollar aşması

Sen nasıl bu kadar güneşe meftun

Sen nasıl bu kadar sahra çeşmesiBen rüzgâr değilim, dokunmam çiçeklere

Ben kara parmaklı insan değilim

Kirpik uçlarımdan kayar yıldızlar

Bilemezsin, hayal akşamlarında

Renklerini kuşatan

Damıtılmış gözyaşıdır ömrümün

Ben boşluğa üfleyen cellat değilim

Karayele verdim ayaklarımı

Söyle bana, eceli kim tutar perçeminden

Hangi ölü bilmez nereye gittiğini

Sen miydin o mehpâre, o memnû, o dilruba

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar bulut gülmesi

Sen nasıl bu kadar bıldırcın sesi

Sen nasıl bu kadar pencere önü

Sen nasıl bu kadar gök gürlemesiBen kaptan değilim, anlamam gemileri

Gizli bir ummanın gelgitlerinden

İniltiler vurur sahillerime

Deniz feneri değilimÖnce yürü bu vefasız ülkeden

Sonra uzan bir tenhaya, sessiz ol

Gelip geçsin üzerinden turnalar

Düşün, sesler neden bulur sesleri

Kelâm kimin damarlarında kandır

Harflerini senden alan merhaba

Hangi demin âteşidir içimde

Söyle bana hindibaSen nasıl bu kadar gönül hanesi

Sen nasıl bu kadar yâr divanesi

Sen nasıl bu kadar çerağı ömür

Sen nasıl bu kadar inci tanesiBen korku değilim kapı aralarında

Pencerenin infilâkı değilim

Gölgeleri yüzlerinden tanırım

Bir resim bir ressamı ağlatır bir yerlerde

Bir eşya bir hamalı

Ben hâlâ öğütülen anılarıma değil

Değirmene inanırım

Bu derin aldanış kimden kalmadır

Bu uzaklık, bu diba

Söyle bana hindibaSen nasıl bu kadar kelâmın hası

Sen nasıl bu kadar şiir bohçası

Sen nasıl bu kadar esrarlı bir mum

Sen nasıl bu kadar rüya bahçesiBen bir kervan muamması değilim

Çekinmem yolların kıvrımlarından

Ellerim ışıldar alacakaranlıkta

Saklambaçlar ortasındadır evim

Kışın kartopudur adını anmak

Döner döner yüreğimde, dağ olur

Yazın güneş yanığıdır düşlerim

Sonbahar ruhumu bekleyen oba

Güzelleşip bir sevginin,

Göğsüne yatmak biraz.

Biraz yorgun,

Biraz korkak,

Burada bir boşluğa kapı yaptılar beni

kansız düşmüş yapraklarla desteklendi eşiğim.

Bu kırık buğdayların, bu sararmış otların arasında

Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. Nereye gidersem gideyim seni yürüdüm hep.

Sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde. Sesine güvendim, gözlerine en çok yakışan o sürekli yaz ikindisine.

Bütün öksüzlerin kederiyle baktım yüzüne, ne zaman geleceği düşündüysem.

Bir haksızlığı haykıran herkese senin soluğunu verdim. Bütün hapislerin penceresi yaptım seni. Sonra tuttum kenar mahallelerin yalnızlığını gösterdim, bir özür, bir bağışlanma umuduyla. Söze inandım, gövdene ondan çok…

Dönüp dönüp sana geldikçe anladım özgürlüğün aşk olduğunu. Alışkanlıklara yenilmedim ben, seni bir alışkanlığa dönüştürmek istemedim yalnızca.

Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ‘Gelmen iyiliktir’ diyeceğim. Yüreğimden başka yanıtım olmayacak. Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine.

Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. Ellerimi geçmişe mi geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım.

Küller altındaki köz için bir yudum soluk isteyeceğim. 'Aşk iki kişiliktir’ sözünü düşüneceğim uzun uzun. Kalkıp pencereden hayata bakacağım. Alnından öptüğüm yerde 'Ülkemsin’ diyeceğim. Bir gülüşünle çıkıp caddeleri dolduracağım.