Jurh

Tanrı, Allah, Jah veya her ne ise. Onu vurdum. Onu, tam iki bulut arasından vurdum. Kanını akıttım, gökyüzünü yedi gece ağlattım. Suyun üstünde sektirdiğim taş gibi en fazla yedi kere titreştim ve doğumumla girdiğim ölüm döşeğinden kalktım. Yedi kere katladım içimi, yedi bin kere bölük bölük ettim o aynayı. Her parçasını ayrı bir ölü toprağına. Hepsi tanrımı arıyor yansımasında. Göz kapaklarımda oynuyor cehennem tiyatrosu. Ben, onu vurdum. Yedi kez tökezledim, betona serilmiş döşeğe düşmeyi şans bildim. Doğumla girdiğimden ölümle çıkacağımı bir kez daha öğrendim. Duâlarla açtığınız kapıyı ağıtlarla kapatıyorum.

“İnsan ölünce sesi ateşe, soluğu rüzgâra, aklı aya, özü etere, saçı otlara karışır. Peki insanın kendisi nerde? Elini ver dostum, bu sırrı ancak sana açıklayabilirim.”

Cinsiyetinden utanma kadın kızım. Ser o sütyeni en dış ipe.

Kesik boğazlar gibi hareli doğmuş olmanın hesabını veriyoruz. Altında durduğum çatıyı bırak, içimde bir canavarla yaşıyorum.

Soyulmuş gözlerimi, dudaklarımı, burnumu, derimi havada kapan kuşlara bakacak sevgilim, düşmekten korkmasa.

Altı yüz iki kilometre ile topuğunu eskitmeyi bırak. Sana dokunabilirim dünyayı severek.

Daha kötüsü de var. Daha kötüsü de var. Hep vardı, hatırla.

Derin dikişlerle yapılmış baklava biçimli desenleri olan basma yorganı avuç içlerimle ütülüyorum. Bu eylem zamanla bir iman haline geliyor, ete saplanan mermi gibi yerleşiyordu içime. Ensesinden kavrayıp bastırarak yatak haline getirdiğim kanepenin üzerinde ölmüş de içi doldurulmuş gibi uzanmayı yengi bilmedim hiçbir zaman. Kesik boğazlar gibi hareli doğmamış olmak ve bana buyrulan yolda siktir olup gitmeyi ben de isterdim Rahime. Çek tetiği, ödünsüzdür burada her ayrılık. Belki yarın, bir çoban bulup toplar savrulmuş benliğimi. Başımı kaldırıp saydamlaşan betona baktığımda orada her kimi gördüysem, o da anladı. Akıbetimin pazarlığını kestirip atmak istemem ama, elimin ısıttığı yorgan sateninden bilinen gerçekler var; bir ölüm daüssılası ortasında yaşıyor, yaşıyor değil, sönüyorum. Rahime, korkarım sonunda ben de teslim olacağım, bu daha da acıklı olacak. Uyumak üzeresin, sigaranı söndür.

"Canı cehenneme rahat uyuyanın. Kapısını örtenin, perdesini çekenin, yüreği yalnız kendiyle dolu olanın. Canı cehenneme başkasının yangınıyla evini ısıtıp yemeğini pişirenin."

Faika hanım, söyle onlara. Bana nefret etmeyi öğretmesinler.

Biraz suçlansanız eksik bakmalardan, suyun çocuksu yanından. Siz de bilseniz, dilin ömrü olduğunu. Biter şimdi gecenin susmayan ağzı. Denizin henüz bitmediği topraklarda, açıp açıp bir boşluğu soluduğun ağzından kusuru söyler dururum.

Burada yapamayacağım. Baksana burada sadece eylemler kalmış. Yaşadığımız gerçekler kadar keskin ve sebepsiz olmalıyız. Gidelim bir yerlere, neresi olursa. Çünkü bu, bu ne, bu işte, uzatmayalım bunu. Burada kalırsak uzatmaları oynamaktan başka çaremiz kalmayacak. Eylemler anlamları doğuracak ve anlamlar oğlum, bize iyi gelmiyorlar.

Kötü bir kesik -tıpkı aşk gibi- güzel bir kaos yaratabilir. Daha kötü bir kesik -tıpkı aşk gibi- urganınızı tam edecek düğümü atabilir.

Saçlarımın diplerinden tanrının biri kavramış beni. Dünya tanrının canını nasıl yakıyorsa, o da öyle yakıyor canımı. Saç kökümü koparan şu soğuk eller kötü tohumu bulmanın sevincinde. Sen ise o çatallı kuyruğunu savura savura edasına kurban oluna oluna geliyorsun. Yaptıklarıma göz yumduğunun pekâlâ farkındayım güzelim. Beni hayatta tutmaya çalışıyor olmalısın zannımca. Ölüp de yerine göz koymamdan korkuyorsun. Başımdaki sancıyı -seninkilerin ne kadar da benzeri olan- kan kırmızısı boynuzlara yoruyorsun. Cehennem arsasındaki payımı köpeklerine kulübe yaptığını duymuş olmalıyım. Cennete hevesimden şu intihar suçlarımı paspas altı etmek istediğimin farkındasın. Suratımı tanınmaz hale getirmek için ayakkabılarım karşılığında dilenci çocuklara dövdürtüyorum kendimi. Ben o değilim diyebilmek için, belki kandırmak için tanrıyı, cennetin kapısında bekleyenleri. Gülme bana, oralarda olacağını biliyorum, planımı bozmak için adımı haykırıp tütün soracaksın, biliyorum. Ne cennetinize alırsınız beni ne de cehenneminize. Kafamı bedenimden ayırıp ayrı ayrı sokmaya çalışsam da kendimi, almazlar beni içeri. Fani cehennemi pay biçilmiş fani iblisine. Okyanus kıyılarından atılıyorum ayaklarına beton dökülmüş mafya kurbanları gibi. En derine. Dünya yuvarlak. Saırsam hayat da öyle. En derin aynı zamanda da en yüksek oluyor böylece. Yedi kat derine inerken yedi kat yüksekten düşüyorum. Ayağım yerine çenemin ikiye ayrık olması beni senden daha az iblis etmez güzelim. Şişem dibini görmeye pek yakın. Gel eksik etme eko'nu yamacından. Kefaretimi öde de kurtar beni buradan.

Okyanus büyük bir mezarlık biriciğim. Ağzıma dolan, kulaklarımın arkasından geçen her dalga birinin ölümüne sebep. Ciğerlerime çektiğim bu yoğunluk kimin son soluğuyla kabardı bilinmez. Kaç ölüm var mercan kayaların arasına sıkışmış? Biriciğim, okyanus ölüsünü geri vermez. Yataksız uyur onlar. Yataksız uyuyanların öldüğü sularda yıkandım ben.