(...) Af en toe strijkt er een vleugje koelte van de rivier langs onze blote benen. De geur van het water is heel vertrouwd: mossig en fris. Onze zintuigen staan op scherp, we lachen om elke boodschap die ze doorseinen: krakende taken, het ritselend wegglippen van een slang, het ploffen van stenen in het zwarte, olieachtige water beneden.

Het is hoogzomer en de nacht is zwart en warm als het gesmolten asfalt waar onze slippers aan blijven plakken. Het donker deert ons niet. We voelen geen angst of gevaar, maar geven slechts gehoor aan de uitdaging van de nacht. Tussen de boomtoppen klinkt de alarmroep van de bosuil, gevolgd door het geratel van de nachtzwaluw, die zijn rollende Franse “r” nog eens oefent. De cicaden zagen luidruchtig  de bomen in tweeën. Soms zwijgen ze plotseling. Dan houdt het bos, net als wij, even zijn adem in.