I owszem, rozumiem, w związku chodzi przede wszystkim o miłość, która przezwycięży wszystko, nigdy cię nie opuszczę, nasz związek będzie dłuższy niż kredyt hipoteczny i takie tam. Ale żaden związek nie przetrwa, jeśli ludzie w nim nie potrafią ze sobą rozmawiać.

Tego nikt na początku nie bierze pod uwagę. Dziś pary spędzają w pracy przeciętnie tysiąc godzin rocznie więcej niż 30 lat temu. Przynosząc do domu całe zmęczenie i wkurw, jakie tam dostały. Tam nie mogą eksplodować. Muszą być poprawne, miłe, grzeczne i do wyrzygu sympatyczne. Bo w pracy trzeba być przecież profesjonalnym. Ą. Ę. Fą, fą, fą.

A później następuje wyładowanie.

Na kim można się najlepiej wyładować? Na osobie, która czeka na ciebie w domu. A zaczyna się to od wejścia do domu i frazy: “a co ty taki nie w humorze?” I trzy godzinki później obie strony są już bardzo zaawansowane w wymienianiu swoich wad, z czego jedna płacze.

Każda osoba w związku powinna mieć swój bufor.

Co to będzie?

Nie wiem. Jeden potrzebuje, aby po powrocie z pracy zamknąć się na pół godziny w pokoju, tak żeby nikt mu nie zawracał dupy. Puzzle poukładać z Disneya, na szydełku zrobić takiego kurczaczka z żółtej włóczki. Ktoś woli podnoszenie ciężarów. Ktoś inny musi wsiąść w auto i zrobić mu BDSM na obwodnicy.

Ale ludzie w związku muszą mieć swoją własną strefę dekompresji. Inaczej eksplodują. Albo zeżrą się na śmierć, jak Człowiek-pizza w “Spaceballs”.

Tyle.

Jesteś miłością mojego życia.

Nigdy cię nie opuszczę.

To tylko koleżanka.

Nie, nie jesteś gruba.

Jak kobieta jest głupia, to się na to daje nabrać raz. Jak bardzo głupia, nabiera się ciągle.

I wcale nie chodzi o seks, tylko o to jak on/ona patrzy. Z zachwytem w oczach. A jej oczy się powiększają, usta są bardziej lśniące, włosy są poprawiane

I wcale nie chodzi o seks, tylko o to, aby on zaprosił na kolację, miło porozmawiał i odwiózł do domu. Całując na pożegnanie w policzek.

I wcale nie chodzi o seks, tylko o to, że cieszysz się, że wracasz do domu.

Seks to tylko kilka ruchów, kilka jęków, paznokcie szarpiące prześcieradło oraz poranek. Najdłużej zostaje zostaje nie dotyk dłoni na skórze, ale dotyk mózgu słowami.

Za dużo znosiłam. Tych drzwi zamykanych z hukiem albo cicho, podartych listów, milczących telefonów, zimnych klamek. A jednak ciągle chciałam naprawiać związki /przyjaźnie/ relacje i prosiłam o uwagę, o szansę. Dziś mam już dosyć. Tego, że w jednej chwili ktoś zatrzaśnie mi serce i wyrzuci klucz. Dosyć - tego lęku przed kolejną utratą.

Bo ludzie są i są, a potem nagle znikają. A potem nagle ich nie ma.

Przestałam się przywiązywać do ludzi.

Nie chcę już zawodów, pustek, smutnej kawy i rozmazanych policzków.

Tak będzie lepiej.

Lepiej.

Ten spokój, że nikt nie wyjdzie z mojego życia, drzwi nie zatrzaśnie."

Budzę się rano i myślę, że jestem najszczęśliwsza na świecie, bo z nikim innym nie kłóci mi się tak wspaniale.”

Office kitty is tired