W życiu każdej istoty przychodzi pewien czas, czas w którym zachodzi potrzeba pokazania czegoś, choć dla wielu nie będzie to istotne ani nawet interesujące, ale to jest właśnie mój czas, czas w którym chcę wracać w to miejsce i po prostu być. Wyobraź sobie że jestem taki ja, nie znasz mnie nie wiesz jak wyglądam, uruchom swoją wyobraźnię… Po trudach jakie oferuje nam los każdego dnia, zasiada w fotelu, na ogół spokojny człowiek, zamyślony na pierwszy rzut oka wydaje się być nieobecny, ale on słucha, on słucha i obserwuje każdy twój ruch, to co zrobiłeś, to co zaraz zrobisz. Ten na codzień spokojny człowiek siada i pisze, pisze to co widzi i czuje, może być coś bardziej głębszego? Może być coś bardziej prawdziwego niż ludzkie myśli? Czy może być większa prawda o tym człowieku i o “jego oczach” niż jego myśli, właśnie w jego głowie. Gwarantuje Ci, nie ma nic bardziej pewnego.
On siada i pisze linijka po linijce, wers po wersie, totalna burza mózgów, to co siedzi w nim, już jest tu, niesamowity natłoku myśli, nikt nie jest w stanie tego zrozumieć lepiej niż on. O tak pisze, mijają minuty, mijają godziny. Zatrzymuje się nagle, podnosi wzrok i patrzy jak krople deszczu spływają po zabrudzonej szybie jego domu, odchodzi w stan melancholii i znów błądzi myślami, kto wie może znów tu wróci i chociaż część tych myśli przeleje właśnie tu byś właśnie Ty mógł to teraz przeczytać…
gummygunk
jacobvanloon
blakekathryn
dailybridgerton
areudirty
snowghoul
titsay
pixelskylines