fajnydziwak

Długo męczyło mnie to, że nie potrafię pokazać bliskim, że ich kocham, że nie umiem ich docenić zanim odejdą. Wczoraj o 2 w nocy zrozumiałam, że nie potrafię kochać innych, bo nie potrafię kochać samej siebie.

Gdy znajomi pytają czemu usunęłam media społecznościowe odpowiadam, że robię detoks. Przecież nie powiem im, że przyzwyczajam ich do mojej nieobecności.

Myślałam, że gdy powiem ludziom jak bardzo źle jest w mojej głowie to oni się zmartwią, będą pisać, dzwonić, pytać czy sobie radzę, czy jest ok. A zostałam zaatakowana ciszą, jakiej nigdy wcześniej nie przeżyłam.

I chciałabym tylko jednej rzeczy. Chciałabym chcieć żyć.

„Wszyscy wokół tańczą więc dlaczego jestem smutny?”

Dziś zobaczyłam jak bardzo w jednej chwili nasze zewnętrze może różnić się od wnętrza. Na buzi uśmiech, w głowie smierć.

Człowiek jest święcie przekonany że ma mnóstwo znajomych i przyjaciół. Ale gdy przychodzi co do czego, gdy potrzebujemy drugiej osoby obok to nie ma kurwa nikogo chętnego.