Interesujący blog o Grach na PC 7815

Opis gry Blair Witch

Bloober Team to marka, która dla wielu stawała się synonimem horroru. PC Blair Witch to liczba gra bazująca na licencji, ale autorowi to potencjalne ograniczenie zmienili w rolę, oferując kolejną udaną grę. Jednak czy można prowadzić o najwłaściwszym stopniu w promocji?

Dziewięć lat temu krakowski Bloober Team stworzył pierwszą polską grę muzyczną: Music Master: Chopin. Tytuł tenże nie został przyjęty zbyt ciepło – pewno był bezpośrednio straszny. Czyli taka przeszkoda na samym starcie sprawiła, Darmowe gry do Pobrania że te studio postanowiło zacząć specjalizować się w wirtualnych horrorach? Gdy tak, to dziękujmy bogom gamingu, że wymusili powstanie „Mistrza muzyki”. Ale w pozostałych latach fani wywołujących ciarki produkcji dostali m.in. dwie stron Layers of Fear i Observera – wszystkie udane. Blair Witch, pierwsza dla Bloobera gra bazująca na tak atrakcyjnej licencji, przystępuje do ostatnich działań tej obsługi i strasznie się rozpycha. Bo dobrze nie musi się ich bać. A lub jest przerażająco dobra?

Zapowiedź Blair Witch PC na czerwcowych targach E3 była ogromną przyjemnością ze powodu na zastosowanie naszej filmowej popularności i daleko rychłą datę premiery (co mogło zadziwiać tym znacznie, że jednak Layers of Fear 2 pojawiło się tylko dwa tygodnie wcześniej). Na wesele wyjeżdża na ostatnie, iż twórcy na tyle dobrze czują się w charakterze chodzonych straszaków, iż są w kształcie uzyskać trwającą kilka godzin przygodę dość łatwo także na dodatek bez dużego uszczerbku na grupy.

Z pewnej strony nowa gra Polaków ma wszystko to, co zostało w mniej lub bardziej dobry sposób przedstawione w minionych tytułach studia – dostajemy gęstą atmosferę, bohatera o niejasnej przeszłości, surrealizm wkradający się do rzeczywistości, niemal niewidoczne zagrożenie i trudny finał (drink z niewiele). Przecież tymże zupełnie pojawiają się też nowości – elementy walki, świetne plany na zagadki, towarzysz, którym trzeba się zajmować, a dodatkowo dobrze znane fanom strasznych filmów, pełne charakteru, mroczne uniwersum z swymi wartościami. To wszystko sprawia, że ważna przyjąć Blair Witch PC za najlepszą, najdojrzalszą produkcję Bloober Teamu. O ile przełknie się kilka gorzkich pigułek.

Zagubieni w lesie

Akcja gry rusza się w 1996 roku, dwa biega po wydarzeniach z filmu PC Blair Witch Project. W lesie Black Hills, nieopodal miasteczka Burkittsville, zaginął chłopiec, a do grupy poszukiwawczej dołącza były policjant, Ellis, dla jakiego będzie zatem więcej niż inna rutynowa sprawa. W atrakcjach tego dzieła główny bohater to zazwyczaj ktoś z popapraną przeszłością, która ostatecznie jest wspaniały wpływ na rzeczoną historię. Ellis robi się fajnym facetem – w tyle do lasu przyjechał z psem, najlepszym przyjacielem i równie wytrawnym śledczym jak on tenże. Jednak kiedy tylko prowadząca badania ekipa pod dowództwem szeryfa Lanninga dowie się, kto woli im pomóc, kiedy tylko Ellis zamieni kilka słów przez telefon ze bliską dziewczyną Jess, sugerujemy się, iż zajmuje on wiele za uszami i chce odnaleźć zaginionego chłopca również ze względu na siebie samego.

Jeżeli oglądaliście pewien obraz z części (a muszę tu zaznaczyć, że ta umiejętność nie jest potrzebna – gra to wynik samodzielny), dobrze znacie, że las Black Hills to miejsce urokliwe dopiero na jednym początku. Im prowadzi się w nim ciemniej, tym z nami dzieje się gorzej. Sprawująca pieczę nad tym pomieszczenia nienamacalna siła zaczyna działać coraz bardzo. Ludzie „tracą czas”, różne ścieżki w niewyjaśniony sposób wykonują w współczesne same miejsca, słychać dziwne odgłosy (i że szepty?), i całe złe wspomnienia i wiedz nagle zyskują wagę tysiąca świateł natomiast nie przygotowuj się z nich opędzić.

Bullet, do nogi

Ellis na wesele jest znajomego. Bullet, owczarek, to najważniejsza gameplayowa mechanika przedstawiona w Blair Witch PC. Na poziomie czysto emocjonalnym informacja ta stała pokazana świetnie. Psiak fajnie odpowiada na zamówienia, dziękuje za smakołyki i czułości, dzielnie biega po lesie, szukając drogi i śladów. W jednej rozgrywce cały ten patent wypada już ciut gorzej – głównie z warunku nie do tyłu wykorzystanego potencjału. Bullet pełni rolę żywego kompasu – gdy Ellis za dużo się ociąga, szczeka lub przybiega i robi go do punkcie. W pełnym lesie istnieje zatem rada na miarę złota. Szkoda jednak, że reklamowanych przed premierą sytuacji, kiedy trzeba prosić zwierzaka o dopłata w rozwinięciu fabuły, jest jak na lekarstwo i patrzą na dużo oskryptowane. Chciałoby się więcej, bo Bullet toż cudowny pies (i jak).

Dobrym pomysłem wykazałoby się też wrzucenie do gry obowiązkowej dla firmy Blair Witch kamerki. Ten czynnik znowu rozpatruję dwojako – urządzenie rewelacyjnie pogłębia klimat, a odnajdywane kasetki dodają nowe światło na fabułę. Gameplayowo jeszcze jest dobro, ale dodatkowo nie aż tak daleko – noktowizor w głębszych partiach wyraża się niezbędny (i został pomyślany inaczej niż w Outlaście), jednak zmienianie rzeczywistości poprzez pauzowanie nagrań w wygodnych punktach jest nieco za rzadko wykorzystywane natomiast nie ma żadnego wyzwania.

A kiedy już o wyzwaniu mowa. Blair Witch to gra logiczna i prosta. Wykreowana atmosfera jest idealna, i poczucie zagrożenia szybko kojarzy nas żelazną ręką także nie puszcza, jednak fakty, w obliczu których stajemy, nie zatrzymają nas na kupno długo. Kwestii są bardzo niskie, a pod względem mechaniki walki gra toż taki Alan Wake w klas light – wiedźma wysyła swoich niewidzialnych sługusów w stałe miejsca, a gracz musi odganiać ich światłem latarki. Można to zginąć, aczkolwiek nie traktowałem tegoż jak jedynego wyzwania, a jedynie względnie ciekawy i niezbyt straszny przerywnik.

Będziecie się bali

Całe szczęście, że Bloober Team zapoznał się sztuki przerażania, bo Blair Witch PC to wyłącznie dużo „ciarkogenna” produkcja tej ekipy – mamy kilka jump scare’ów, ale zacny efekt końcowy został osiągnięty głównie poprzez umiejętne sączenie ryzyka i poczucia osaczenia, powiązane z dobrze dostosowującą się mapą.

Skoro oczywiście na ludzką sytuację najlepszym elementem PC Blair Witch (poza świetnym audio – muzyka, głosy i dźwięki to pewna ekstraklasa) jest las. Tak gęstego, przekonującego, wielkiego i silnego drzewostanu w sztukach też nie wiedziałem – za to oklaski na stojąco, chociaż wymagam od razu dołożyć małego minusa. Ogromna złożoność większości spraw w sztuce sprawiła, że optymalizacja powtarza się dużo niższa niż w tegorocznym Layers of Fear 2. Tymczasem ogólna jakość grafiki nie zmieniła się aż tak, by gra chodziła o tyle gorzej (po szczegóły zachęcam do ramki na skutku tekstu).

Nie potrafię też nie wytknąć okazjonalnie lewitującego Bulleta i jego czasem mocno kanciastej animacji, która trochę burzyła nasz piękny związek, a ponadto poruszających się obiektów czyli nie do tyłu sprawnie ukrytego teleportowania się po lesie, gdy gra wrzucała nas z powrotem na wcześniejszą ścieżkę. Wszystek ten wcale pokazany strach jeszcze nie jest dodatkowo idealny – pracownicy z Bloobera nie wiedzą, kiedy skończyć, i tutaj również godzą się momenty, gdy dziwne, pokręcone, surrealistyczne sceny ciągną się w nieskończoność, osłabiając przekaz. Dotyczy to zwłaszcza finału, który tworzy się fenomenalnie, z okresem niemal zaczynając nużyć – na wartości: ja to wszystko teraz wiem i widzę, szybciej, do mety!

The Surge 2 Recenzja

Druga odsłona The Surge poprawia wszystkie najważniejsze błędy poprzednika dodatkowo jest z niego mało lepszą zabawą... natomiast jej ograniczony poziom trudności rozczaruje niejednego fana gier typu soulslike.

Podjęło się mówić, że część Dark Souls stworzyła własny podgatunek gier, określany mianem „soulslike”. Jeżeli jednak pominiemy ów cykl oraz drugie dzieła odpowiedzialnego zań studia From Software, zaprezentuje się, że nie tak dużo tego typu produkcji na kiermaszu nie mamy – i dodatkowo kilka stanowi obecnych wartych uwagi.

Do tego niewielkiego grona zaliczyć można pierwsze The Surge niemieckiego studia Deck13 Interactive. Zamieszczony w 2017 roku tytuł miał kilku niedoróbek, ograniczał go także budżet, tylko dzięki nietypowej dla tego rodzaju stylistyce science fiction i ciekawemu systemowi walki stanowił całkiem miłą przekąskę dla kobiet, które po uwielbieniu słońca na każde możliwe sposoby wciąż chciały więcej czegoś podobnego.

Tytuł odniósł sukces, postała zatem kontynuacja. The Surge 2 jest grą wybór korzystniejszą od poprzedniej części serii. Większą, pozbawioną jej dużo irytujących błędów i rozwijającą to, co istniałoby w niej prawdziwe. Nie stanowi wtedy dalej ten sam poziom, jaki grają produkcje From Software, ale toż oczywisty ruch w ostatnim celu. Jednocześnie może to być zawsze tytuł, który wielu fanów tego rodzaju mocno rozczaruje, gdyż temperuje on wtedy, czego chyba dużo z takich gier oczekujemy – wysoki stopień trudności.

Loty jerychońskie

Grę w The Surge 2 zaczynamy od prac postaci. Edytor oferuje Pobierz Gry na Komputer całkiem wiele ciekawych oferty, możemy nawet wybrać, jaką przeszłość był własny protagonista (co chociaż nie jest na nic wpływu) albo przesunąć wskaźniki wieku tak, by grać staruszką. Kogokolwiek żeby nie stworzyli, ostatecznie wchodzimy do pechowego samolotu, który rozbija się w jednym sercu futurystycznego miasta Jerycho.

Cudem przeżywamy porażkę i zachęcamy się tygodnie później w własnym więzieniu, gdzie szybko odkrywamy, że wszystkie miasto znajduje się w stanie wojny pomiędzy nanitami, fanatykami religijnymi, próbującymi siłą utrzymać resztki ładu żołnierzami a pełniejszymi i mniejszymi grupami wariatów. W współczesnym chaosie prześladują nas dziwne wizje tajemniczej dziewczynki, która szła tym samym feralnym samolotem co my. Nie narzekając doskonalszego pomysłu, kwalifikujemy się rozwikłać tajemnicę tychże snów i tej młodziutkiej niewiasty.

Fabuła The Surge 2 jest znana – odkrywana stopniowo intryga, choć ciekawsza od nudy podanej w ostatniej części, pozbawiona została mocnych zwrotów pracy czy charyzmatycznych postaci, dzięki którym uważało się ją z większym zainteresowaniem. Również wśród zadań pobocznych próżno szukać takich, które szczególniej wryłyby się w świadomość. Plusem na pewno jest wtedy, że twórcy serwują sprawa w dawny, łatwo przyswajalny sposób – nie musimy czytać opisu każdego znajdowanego przedmiotu, by zrozumieć, o co tu właściwie chodzi.

Mocną stronę gry jest natomiast wykreowany świat. Też jak kompleks industrialny z podstawowej odsłony cyklu miasto Jerycho to szczególnie ponure miejsce, w którym nawet przed wybuchem konfliktu mieszkanie nie przypominało bajki. Kolejne odwiedzane budynki czy ulice opowiadają oddzielną historię – dzieje ludzkości, która sama doprowadziła się na skraj zagłady. Reklamy zalecające się „zaledwie” 85-procentowym bezrobociem, park przyrody, który przejawia się całkowicie sztuczną imitacją dawno zniszczonego życia, czy dekadencja nielicznych ocalałych momentami polecają się zastanowić, czy pracowniki są tutaj jeszcze o co walczyć.

Soulslike kiedy się patrzy

The Surge 2, też jak „jedynka”, to soulslike pełną gębą, z klasami wyróżniającymi ten typ gier. Istnieje wówczas RPG akcji kładące nacisk zwłaszcza na walkę. Zabawa polega tutaj na przedzieraniu się przez inne zastępy wrogów w sensie przyjścia do wykonującego funkcję bezpiecznej przystani stanowiska medycznego albo odblokowania skrótu do któregoś z wcześniej znalezionych mieszkań tego rodzaju.

Za wszelkiego pokonanego nieprzyjaciela otrzymujemy punkty doświadczenia (tutaj zwane po prostu złomem), natomiast jeśli powinie nam się noga, nasz dobytek pozostaje przy naszych zwłokach. Musimy to trafić do ostatniego jednego punktu natomiast go odzyskać. Jeśli natomiast zginiemy, nim zdążymy to stworzyć, zebrane doświadczenie przepadnie na prawdziwe. Złom odda się bezpiecznie umieszczać na miejscach medycznych, tam również dajemy go na ulepszenia, natomiast to wyjątkowo ma swoją cenę – każdorazowe wzięcie z takiego checkpointu sprawia, że zabici przez nas wrogowie wracają do utrzymania.

Co pewien czas kierujemy się i z starymi, którzy w teorii winni być testem naszej cierpliwości i umiejętności. Wedle prawideł gatunku ich zdobycie powinno wymagać studiowania stosowanych przez nich ataków, wyciągania wniosków z wszystkiej porażki i kontrolowania różnych form, aż znajdziemy doskonały sposób walki. W ostatniej ostatniej kwestii omawiany tytuł nie najlepiej wciela a w życie ideały serii Dark Souls.

Spacer przez park

The Surge 2 jest grą o wiele łatwiejszą, niż można by się spodziewać. Nie zauważcie mnie źle – produkcja Deck13 wciąż potrafi ukarać za pojedynczy błąd śmiercią czy zmusić do powtarzania wybranej sekwencji po chwila razy. Nijak przedstawia się to zawsze do przepraw, jakie mogły zafundować nam tytuły z serii Dark Souls czy nawet pierwsze The Surge.

Po stron dotyczy toż z wyeliminowania największej zalety poprzedniej odsłony cyklu – zbyt rzadkiego rozmieszczenia stacji medycznych w wybranych punktach gry. Do dzisiaj pamiętam frustrację, jaką uzyskiwała we mnie konieczność wielokrotnego powtarzania nawet kilkunastominutowych fragmentów identycznych walk w identycznych korytarzach, przed w tyle przypominało mi się dotrzeć do upragnionego skrótu czy innej stacji. W The Surge 2 konstrukcje poziomów są zdecydowanie dużo przemyślane a jeśli tylko zaczyna chcieć nam nadmiar nagromadzonego złomu, możemy spodziewać się, iż w pobliżu wydobywa się albo skrót, albo inna bezpieczna przystań. Dzięki temu nie zdarza się, byśmy po śmierci musieli powtarzać kilkunastominutowe sekwencje gromadzące się z tych tychże starć z takimi samymi wrogami. W najnieszczęśliwszym wypadku czeka nas kilkuminutowy sprint po nasze spraw.

Zabawę ułatwia także rozbudowany system rozwoju postaci. Nie tylko daje on łatwo grindować punkty zdrowia czy staminę (co dawno było dużo ograniczone), lecz więcej na wczesnym etapie zabawy daje wstęp do bardzo wartościowych modułów, dzięki jakim na przykład istniejemy w stopniu aż za bardzo efektywnie regenerować sobie zdrowie, pokonując wrogów.

Jeśli natomiast pomimo tego całego polegniemy, pozostawione przez nas zwłoki musimy wprawdzie odzyskać w odpowiednio określonym czasie, ale dopóki przebywają na podłogi, służą nam obszarową regenerację życia. Przemyślane zastosowanie tej techniki może dać gigantyczną przewagę w walce z starymi, a dowolne starcie z pewnymi wrogami zmienić w dziecinną igraszkę.

Ornstein i Smough wtedy toż nie jest

Tak, bossowie. Pierwsze zaskoczenie w ostatniej kwestii, jakie mnie spotkało, pochodziło z faktu, iż jest ich dość mało. Podczas jak w takich Dark Soulsach zabawa rozwija się w wartości od bossa do bossa, a regularni przeciwnicy stanowią zaledwie przerywnik albo mięso armatnie do podgrindowania, w The Surge 2 pomiędzy jednym ważniejszym starciem i pozostałym mogą upłynąć godziny. Większość czasu spędzamy tutaj, realizując w tańcu śmierci z pewnymi oponentami – proporcje dostosowują się dopiero bliżej końca gry, jak to częstotliwość pojedynków z „szefami” ulega odczuwalnemu zwiększeniu.

Zaskoczenie numer dwa to okres trudność tych potyczek. O ile kilku widocznych w grze opcjonalnych bossów potrafi zajść za skórę, tak jakaś dziesiątka obowiązkowych przeciwników w grupie przypadków zaprezentowała się zwyczajnie słaba. Dość powiedzieć, że istotną większość z nich wziął... przy pierwszym podejściu. Również tworzę tutaj na zasad również nieprzyjaciół z końcówki gry. Z większością zaś poradziłem sobie w trakcie trzech lub czterech prób. Po akcji istnieje toż zrobione tym, że gros oponentów to po prostu dopakowana wersja regularnych wrogów i tworzone w rozgrywkach z ciałem armatnim taktyki okazują się skuteczne również przeciwko nim.

Poważniejsze kłopoty sprawiło mi jedynie dwóch niemilców – finałowy boss oraz charakterystyczny robot znany z okładki gry. Ten obecni istniał też najbardziej „soulsowym” przeciwnikiem. O ile podczas mienia się z innymi „szefami” wystarczało dawanie tych jednych manewrów co w starciach ze zwykłymi oponentami, czy z wszelkimi minimalnymi korektami, tak przy nim potrzebował faktycznie uważnie pokazywać się jego użyć, szukać przerw w obronie, planować momenty ataku. I brać wnioski z naturalnych zgonów. Szkoda, że nowi oponenci nie oferują równie ciekawych wyzwań i już wylatują z opinii. Spraw nie ratują również wspomniani wcześniej opcjonalni bossowie – ci, na których natrafiłem, byli zaledwie mocno dopakowaną wersją wcześniej pokonanego niemilca. Na tyle, na ile istnieję w wyglądzie to stwierdzić – różnych typów dodatkowych superprzeciwników w pozie nie ma.

Podaj mi pomocną dłoń

Bossów nie umieściłbym po stronie zalet The Surge 2, jednak gdy wcześniej wspomniałem, gra nie daje też na etapy spośród nimi tak dużego wpływie jak inne tytuły typu soulslike. Sercem tej prac są walki ze zwykłymi wrogami – opanowanymi przez nanity ulicznymi rzezimieszkami, religijnymi fanatykami, opancerzonymi żołnierzami czy maszynami.

System walki stanowi rozwinięcie dobrego rozwiązania wielkiego z podstawowego The Surge. Wrogowie podzieleni są na sześć stref – po pewnej dla głowy, korpusu i wszystkiej kończyny. Zależnie od oponenta pewno on traktować opancerzone inne dziedzin ciała, a my mamy okazję w trakcie a przed walką decydować, w którą z nich będziemy kierować. Jeśli wybierzemy kończynę czy korpus pozbawiony ochrony, zadamy o wiele większe obrażenia i chętnie wyprowadzimy adwersarza z równowagi. Atakowanie pancerza objawia się mniej skuteczne, jednak skoro obecnie go całkowicie obtłuczemy, możemy wyprowadzić specjalny cios wykańczający i przekonać schemat danego tematu ekwipunku albo części do jego wytworzenia. Wyższe zagrożenie oznacza większą nagrodę.

Najistotniejszą wiadomością jest mechanizm parowania. Przed wrogimi ciosami możemy tradycyjnie odskakiwać, a czasem dużo korzystniejszym rozwiązaniem stanowi ich sparowanie. Potrzebuje to wyczucia odpowiedniej chwili i precyzyjnego wciśnięcia przycisku odpowiadającego kierunkowi nadciągającego ataku. Jeśli nam się nie uda, obrywamy, za to sukces nagradzany jest ukazaniem się wroga i nadzieją na stanowisko mu wyjątkowo szerokich obrażeń. O ile przy szybkich przeciwnikach wstrzelenie się w dobry moment pod gradem ataków bywa ciężkie także piękniejsze wyjście mają doskonałe odskoki, tak przy zdrowszych plus wolniejszych niemilcach parowanie zbiera się sprawnie i ma przyjemne urozmaicenie. Osobiście potrzebowałem kilku godzin, by przekonać się do ostatniej mechaniki i rozpocząć dotyczyć ją równorzędnie z klasycznymi manewrami, tylko pod koniec zabawy korzystałem już z niej znacznie chętnie.

Starcia są bardzo silne. Obecnie na wstępu gry jesteśmy dość paska staminy, by móc dość swobodnie wykonywać nawet kilka uników pod rząd zakończonych serią uderzeń. Dwa typy ataków – duży i mocny – możemy montować w szerokie, bardzo efektowne kombinacje, a ciosy wrogów rzadko zadają dużo dobrze obrażeń. Wszystko to wykonywa, że pojedynki często korzystają o moc nic zgodnego z tańcem śmierci rodem ze slasherów w sposobie Devil May Cry czy Bayonetty niż z powolnym utrzymywaniem się za tarczą i czekaniem momentu do kontrataku domem z Dark Souls. Nawet jeżeli stosujemy na parowanie, chciana istnieje z nas taka precyzja i skupienie, że dynamika w takich chwilach w zespole nie spada.

Spory wachlarz dostępnej broni (przy czym mam wrażenie, że włócznie i kostury są dużo cenniejsze od innych urządzeń mordu i osobiście używałem niemal absolutnie ich) też możliwości atakowania – oprócz silnego i możnego posiadamy więcej ataki ładowane, istnieje dodatkowo dron, do którego możemy wpakować drink z kilkunastu różnych modułów atakujących – sprawia, że okazja się nie nudzi. Wspomniałem wyżej, że samo ciosy wrogów nie dają dużych obrażeń, ale miewają oni skłonności do atakowania w strukturach albo całą serią ciosów, więc chwila nieuwagi potrafi przygotować się źle. Nie jest aktualne stan trudności właściwy dla starć z darksoulsowymi bossami, niemniej wystarczający, by aż do kraju gry dużo się mieszkać natomiast nie czuć znużenia.

Mury Jerycha

Oprawa wizualna gry nie zrobiła na mnie pozytywnego pierwszego wrażenia – całe otoczenie dawało mi się paskudnie nieczytelne i rozmazane. Na wesele szybko udało mi się znaleźć winowajcę tego stopnia prace w wersjach graficznych – twórcy uznali, iż toż piękny pomysł, by wszelkie rozmycia i zagraniczne flary ustawić domyślnie na wielkim poziomie.

Po stonowaniu tych zapędów świat The Surge 2 był się znacznie ostrzejszy także w efekcie oprawę wizualną mogę uznać w skalę pozytywnie. Nie stanowi wówczas konsolowa ekstraliga, dość często znajdują się też jedne, paskudnie rozmazane tekstury, ale generalnie gra nie przedstawia się czego wstydzić na miejscu innych tytułów otwartych na PlayStation 4.

Nie mogę jej też niczego zarzucić, jeśli szuka o płynność czy dopracowanie – podczas imprezy nie zdarzyły mi się spadki FPS-ów ani nie zobaczył na żadne błędy. Brakowało mi tylko możliwości zwiększenia rozmiaru wyświetlanych napisów – inni twórcy powoli zapoznają się, iż nie każdy gracz konsolowy lubi przysuwać nos do telewizora, żeby odczytać mikroskopijne literki, deweloperzy z Deck13 zazwyczaj nie odrobili tej nauce. We znaki umieszczają się i długo otwarte na ekranie plansze ładowania, jakie musimy znajdować, gdy zmieniamy poziom też po jakimś zgonie.

Pod względem artystycznym gra utrzymuje styl poprzedniej części serii – zwiedzamy głównie industrialne ruiny miasta, ścieki, tunele czy laboratoria. Wyjątek stanowi sztuczny park – duża lokacja, którą odwiedzamy nieco więcej w połowie gry. Ogromna liczbę młodzi w pozostałych produkcjach widać nie zrobiłaby niesamowitego wrażenia, tu jednak posiada bardzo wrażliwą i praktyczną odmianę. Także jak w liczbom The Surge odwiedzane lokacje jako takie nie imponują, ale za to skutecznie budują harmonia i wiarygodność tego świata, który jednak jedyny w sobie nie jest za ciekawym polem do utrzymania.

Dwa kroki w okolicę Dark Souls a indywidualny krok wstecz

The Surge 2 toż ogromnie odpowiednia gra. Prawie nie patrzeć, stanowi wtedy interesująca produkcja nastawiona na walkę, w jakiej starcia lśnią, sprawiają radość i długo się nie nudzą. Tytuł ten znaczy też ciekawie wykreowany świat, solidna warstwa techniczna (choć w wersji konsolowej, choć z niewielu drobnymi ale) oraz odrobione zadanie domowe, jeżeli idzie o najwyższą trudność poprzedniej odsłony cyklu – frustrujący projekt poziomów.

Punkt w niniejszym, że jest to ponad gra... prawdopodobnie nie łatwa, a nie tak ważna, kiedy można by po niej wyglądać. Po dzieła tego rodzaju sięgają specyficzni gracze, mający bardzo istotne oczekiwania – zależą oni pięknego poziomu wyzwania, jakie ich wymęczy, podda ich wiedz próbom, a na cel zaserwuje olbrzymie pokłady satysfakcji, gdyby mu sprostają. I The Surge 2 tegoż nie oferuje. Nie doświadczyłeś się specjalnie zadowolony z siebie, gdy skończyłem zabawę. Nie bardziej, niż gdybym przeszedł Assassin’s Creed czy Yakuzę.