Bugün değilse de birgün

iyi hissetmenin manası değişti. 

neden yaptım kendime bunu, hiç mi soluklanmak gelmedi aklıma.  her üç dakikada bir esnediğim ama yarım bırakmamak için bitirdiğim o filmler, iki aydır masamda vicdanımı yoklayan ama başka bir kitaba başlatmayan o kitaplar, kahvelerin hatırına görüştüğüm ama artık eskisi gibi sevmediğim o arkadaşlar, bir zamanlar sadece bozkırın tam ortasında tek başına duran ağacı görmek için çıktığım ama artık düşüncesine bile tahammül edemediğim o yollar. sevmezsem solacağını sandığım ama sevdikçe kökünden çürüyen o sevgiler. severken, nefret etmeyi. kalırken, gitmeyi. hatırlarken, unutmayı. ağlarken, gülmeyi. kaçarken, yakalanmayı. tüm ormanlar benimken, bir odanın iğrenç renkli duvarına dönüşmeyi. ama her şeye rağmen inatla her şeyi en uç noktada yaşayabilmeyi. hatta tüm mevsimleri iliklerinde hissedebilmeyi. bu sesler susmayacak mı diye yakınırken kalabalığın ortasında sadece duymak istediğim o sesi duyabilmeyi. içimde benimle birlikte çürümesin diye değil de, beni çürütmesin diye serbest bıraktığım her şeyi ve hiçbir şeyi. sadece kendi sesini duyduğun ve ayna ile göz göz geldiğin o kısacık bir anda, gerçekten nefes aldığın için gülümseyebilmeyi. sıkışıp kaldığın, üzeri iki parmak toz olan tüm kutuları camdan fırlatabilmeyi. paramparça olmasının ne önemi var, paramparça sen olduktan sonra. durdum, duruldum. soluklandım. herkese geç, kendime erken.