ezgi

Seni güzel hatırlamama bile izin vermedin

“meselâ balkon o evin parçası ama sokakta, soğukta. kendimi sana başka türlü anlatamıyorum.”

keşke birlikte geçirdiğimiz birkaç dakikayı, bir kavanozda saklasaydım.

kalbimin ortasındaki vazoyu kırdın ayten, şimdi tüm parçaları toplayıp yapıştırsan bile eskisi gibi olmaz.

yıkılmak ile devrilmek farklı şeylerdir kemal. bu duvar mesela, yıkılacak olsa yavaş yavaş yıkılırdı. ama hiç beklemediğim bir anda birden üstüme devrildi kemal.

insanlar konuşanları dinliyor ahmet abi, söyleyecekleri olanları değil.

bak ayten biz karşı karşıya oturabiliyoruz, ama yanyana oturamıyoruz.

bekleyen her şey tozlanır ayla abla. hafifçe tozumu almak için bana dokunan herkes, şiddetle kırdı.