eylul

Bazen yoruluyor insan; olanlara,olmayanlara, olacak gibi olup olmayanlara, olmamışken olsun diye zorladıkları bile insanı yoruyor. İlk tanıdığın gün olur bi insanı, ilk kez görmüşçesine hiç tanımamışçasına veya ilk kez tanışınca sanki yıllardır ordaymışçasına hisler olur. Çok hisler olur da, insan anlayamaz. O an beğendiğinin bile farkında olmaz o an sadece o andır. Tam anlamıyla eşsiz bir zaman dilimi, öyleli yani. Beğenmek bile denmez, sevmişsindir çünkü o an onun kadar güzel olan iyi olan sana sen gibi gelen hiçbir şey olmamıştır. O an odur en iyisi ya. Tanıştıktan sonra bile en iyisi de odur. “Better than.” değildir yani “The Best.”’tir. Bunlar arasındaki ince fark kadar sever insan karşındakini. Onca seçeneğin varken onu seçmek şans değildir, tesadüf hiç değildir. Senin tercihindir, bir şey denemez. Herkes tercihiyle yaşar sonuçta.

Bir insanı günlerce bekleyebilirdiniz, bir insanla iki kez tanışabilirdiniz, bir insanı hiç tanımamış gibi unutabilirdiniz. Bunların hepsini yapabilirdiniz, yapabilmek. Gücünüz yeterdi yani. “Yeterlilik Fiili” denirdi buna dil bilgisinde. Bu yeterlilik fiili neden bu kadar zordu ? Derste işleyince zor gelmezdi, edebiyat işlerken cidden zor değildi. Cümle yapısına bak, hallet. Ama çok zordu hayatta olunca bu yeterlilik fiili. Hayatta olmak, hayatta uygulamak, unutabilmek. Hatırlamak basit olandı, unutmak neden bu kadar zordu ? Neden güç yetmiyordu ? Neden yeterli olamıyordu ? Bir şarkı diyor ki: “Unutmak hatırlamaktan kolay.” Nasıl da yanlış, nasıl da yaşanmamış bi cümle. Sen birini hiç gelmeyeceğini beklediğin hâlde sadık olmuyordun. Bekleyen oluyordun, acıyan oluyordun. Elini yumruk yapıp her göğsüne vurduğunda acıtan his sadıklık değildi ki. Acıydı, dümdüz acı. William diyor ki: “Yarayla alay eder yaralanmamış olan.” ve sonra ekliyor “İnsan yarası yarasına denk geleni severmiş.” sevmek herkese yakışmazdı ya. Bir gün bir vazo için kil alırdın ve incelikle yapardın bunu, şekil verirdin. Çiçeklerini koyabilmek için. Ama bunu yaparken büyük bir titizlikle yapıyordu insan, ince ince seve seve yapıyordu. Sabır gerekiyordu azıcık alın teri. İnanmak gerekiyordu biraz da ilk zorlukta pes edilmemeliydi. Olana kadar, o güzel çiçekleri koyabilene kadar çabalamak lazımdı. Öyleliydi yani. Yolun sonunda çiçek vardı ama yol çok çamurlu, kirli, pisti. Yolun sonunu hayal ede ede çabalamak gerekiyordu galiba. Ellerinin, yolunun tozu kiri seni muhteşem kokan çiçeklere götürüyordu. Çabaya eğer aşıksa insan o kir ona en güzel parfüm gibi gelirdi. Aşka aşık olan insanda böyleydi, yolunun tozu kiri değil. Sonunda yaşadığı, yaşayacağı hayaller güzel gelirdi.

Ne büyük ızdıraptır bakarsın eller gibi.

Özlemek mi deniliyordu ? Ben özlüyordum, günler geçtikçe biter sandığım her his daha da güçleniyordu. Belki de yanılgıydı. Özlem değildi, ben özlem sanıyordum. Sevmek değildi, ben sevmek sanıyordum. Zaten 16 yaşında olan bir insan ne yaşamış olabilirdi ? Evet, küçümsenmemeliydi ama hayatın daha başında olunca insan bir şey diyemiyordu. Yaşadığı her şeyin en çoğunu onun yaşadığını düşünüyordu ama hayır. Biz daha 16 yaşındaydık, upuzun bir hayat vardı önümüzde. Bugün başımı yastığa koyduğumda gün boyu reddettiğim, heyecanlandığım, üzüldüğüm, sabrettiğim her his hücum edecekti beynime. Aklım belkide beynim aynı şey mi ? Bilmiyorum. Ama aklımın kurduğu o ütopik dünyada olacaktım. Orada ben vardım, sevdiğim insanlar, beklentiye girdiğim insanlar, ailem, dostlarım en önemlisi hayallerim vardı. O dünya apayrıydı, ben o dünyanın kuklasıydım. Başımı yastığa koyduğumda nereye gidiyorsam yüreğimin pusulası da orayı gösteriyordu. Ama benim yüreğimin pusulası bu aralar tek yöne çalışıyordu. O yön iyi mi kötü mü ? Benim için doğru mu yanlış mı ? Zor mu kolay mı ? Hiç bilmiyordum. Ama ben o tek yönü çok seviyorum galiba. Evet gidişattan bi haberim, sağ mı sol mu ? Belki beni çıkmaza çıkarır. Cidden bilmiyorum, bilmiyorumlara aşığım ben. Bilinmezlik beni teskin eder, o bilinmezlikte doğruyu bulmakta en büyük tutkumdur zaten. Tutku; sadece bir bedene, dudaklara duyulmazdı. Tutku bazen bi gülüşe duyulurdu. En büyük tutkum gülümsemeseydi. En güzel kitabın en güzel alıntısından bile daha anlamlıydı.

Rüya gibidir bazı şeyler, nasıl başladığını nasıl bittiğini anlayamazsın. İnsanlar güzel bir şey yaşadığında ve bu şey bittiğinde der ya; “Rüya gibiydi her şey, nasıl başladı nasıl bitti anlayamadım.” Bu rüyayı tanımlayan bizlerdik, bazıları için rüya gittiği tatilde sabaha kadar sevdiği insanla dertleşerek kapattığı geceydi. Bazıları için eğer tesadüf onları karşılaştırmasaydı hiç göremeyeceği, hiç tanıyamayacağı insandı. Boşuna demiyor Sabahattin Ali Kürk Mantolu Modanna’da “Eğer tesadüf seni karşıma çıkarmasaydı…” Her başlangıç sona mı gebeydi ? Her başladığımız hayalde, gerçekte sona mı koşuyorduk ? Biz ne yapıyorduk ? İnsan denen şeye neden anlam yüklüyorduk ? Sadece insana değil, her bir eşyaya. Gittiğimiz yola, giydiğimiz giysiye. Başladığımız gün giydiğimiz renk onunlayken gökkuşağından bile parlakken, bittiği gün yağmur bulutları gibi neden griydi ? İnsan zihnin oyuncağıydı çünkü.

Beklenen sonun idam ettiği kızlardık biz. Girişi bilirdik, rüya gibiydi her şey. Güzeldi, heyecanlıydı, beklenilmezdi. İlerleyişte yorulurduk galiba, ilk azıcık. Sonra birazcık. En sonunda çok yorulanlardık. Sonunu bile bile koşup gittiğimiz yollara sahiptik. Seven belli ederdi, seven zaman bulurdu. Seven sevendi işte. Açıklamaya gerek kalmazdı ki, o kendini açıklardı. Peki biz neden o yolu gidiyorduk ? Sonunu bile bile gittiğimiz yollarımız vardı. Her farklı şey yaşadığımızda kabullenemediğimiz şeyler vardı. Biz en çok neyi kabullenmezdik. Sevilmemeyi mi ? Unutulmayı mı ? Kızlar biz neyi kabullenmezdik ? En güzel makyajımız özgüvenimizdi. Bi kadını seksi, güzel, alımlı kılan sürdüğü birkaç krem veya birkaç makyaj malzemesi değildi. Bunlar onu mutlu eden şeylerdi. Bir kadının en güzel makyajı özgüveniydi, kendine olan sevgisiydi. Biz kadınlar tanımadığımız bir çocuğa bile sevgi duyardık. Gördüğümüz bi bebek bile bizim hislerimizi hazır ola geçirirdi. Bu yüzden sizin her bir zerrenize hata bulan biri için çok sevdiğiniz makyajınızdan vazgeçmeyin!!