kumusta?

so so so sooo proud of you.

i love that song with my whole heart 😭 i mean gets kasi not everyone’s really paying attention to lyrics that much pero… 🥺

we really survived that ano? from being extra careful sa health natin, sa pakikipag laban sa karapatan ng bawat indibidwal, pagbibigay boses sa mga walang kakayahan bumoses, managing finances especially with the economy’s situation.

i.. survived.

the amount of times i dyed my hair and change its colors after every few months. made me realize na maybe it was my brain distracting me, na instead of k wording myself let’s put that energy onto my hair hahaha.

hindi ko alam kung na-post ko na rito ‘yung tinitipa ko ngayon pero kung hindi sana habang ginagawa ko ‘to biglang may sumagi sa isip ko na ideya para maintindihan ko.

isa sa mga bagay na nag-iiwan sa akin ng palaisipan tungkol sa pagmamahal at respeto ay yung linya. when we love someone, we love them despite their flaws. kaso laging sumasagi sa isip ko, hanggang saan ang linya na ginuguhit natin para patuloy na tanggapin ang isang tao. iba-iba kasi tayo, pwedeng kaya niyang lunukin ang pagkakamali na ito pero sa iba hanggang duon na lang.

what’s fair and unfair? saan ginuguhit ang linya sa pagkakamali nang hindi sinusugal ang respeto natin sa sarili natin? sa tuwing iniisip ko ‘to tapos nagkakaroon ako ng posibleng sagot, nadadagdagan lang din ako ng panibagong tanong.

naiyak lang ako kasi ako nga na tapat lang ng bahay yung preschool ko nalilimutan pa sunduin hahahaha. kaya tinatawid na lang ako ng mga teacher ko dati tas sila na mag-ddoorbell para makauwi ako. naisip ko lang bigla na gustong-gusto kong yakapin yung batang ako, kunin siya tapos ako na lang magpalaki sa kaniya haha.

pero mas extra sad kasi first day ko sa practical driving lesson ko tapos may certain parts na nahihirapan ko, kaya ngayon pati ito inooverthink ko kung para sa akin ba hahahahaha. na baka kung merong mga tao na hindi para sa driving baka isa ako duon at kung hindi man uso yon o lahat naman kinakaya after practicing baka ako yung una hahaha tangina.

tapos inoovethink ko pa na baka hindi ko makuha yung full potential ko sa pagmamaneho, tapos hindi lang sarili ko makadamay pa ako ng ibang tao sa katangahan ko. knowing na minsan kapag pwede kong ikamatay hindi ko kinakatakot.

gusto kong ikalma sarili ko pero putangina kasi hindi naman na written exam lang ‘to na alam kong kakayanin ko ipasa basta mag-aral eh, life and death experience kasi (si oa pero true diba).

nabasa ko yung isang post ng dati kong teacher, magaling din siya magbitaw ng mga salita gawa na dati (🥺) siyang nagsusulat. ngayon may asawa’t anak na siya. sobrang lungkot na ng mga nababasa ko mula sa kaniya, mga sakripisyo at pagtitiis na ginawa niya at ginagawa pa rin niya.

sumali siya sa trend na nag-popost ng mahabang message na sinend mo tapos isang word na walang kwenta yung reply.

may comment duon na sana raw hiwalay na sila. tapos nag-comment din siya duon na siya rin daw ganyan sa mga posts na nakikita niya na gaya ng kaniya pero kapag daw ikaw na ang nanduon ang hirap na. sang-ayon ako duon, may mga paniniwala talaga tayo madalas na kapag mararanasan na natin hindi natin agad nagagawa kasi may mga iilang bagay pa rin tayong kinokonsidera. kaya nahihirapan tayong gawin.

ito talaga ang ayokong-ayokong mangyari sa atin. oa na kung oa pero kapag naiisip ko gusto ko na agad gilitan sarili ko, pakasagasa sa malaking truck. nagmamakaawa pa ako na wag na lang akong bigyan ng partner kung darating ako sa ganitong point. yung buong buhay ko sinisigaw ko na mahalin, respetuhin, at piliin ang sarili tapos darating sa punto na ako na sisigawan tapos magbibingibingihan ako.

iba na nga yung takot ko na mapatay, magahasa, saktan parehong pisikal at sa pananalita… tapos ganito pa.

who would’ve thought na ma-titrigger ‘yung pakiramdam ng hindi paborito sa maliit na bagay lang hahahaha. isa siguro ‘to sa issues na dala-dala ko pa rin, na hanggang ngayon bubog ko pa rin mula bata hanggang ngayong matanda na ako.

sobrang liit lang na bagay talaga haha. medyo mahirap i-explain ‘yung setting (siyempre maarte ayaw sabihin ‘yung work lol) pero sa gist, may initiate na ginawa ‘yung supervisor ko sa ka-work ko na sa kaniya lang ginawa na hindi na niya ginawa sa akin. something na malaking tulong na in our part. then it hit me, bumalik lahat tapos sinapul ako haha. na people really do have favorites, not necessarily na pangit trato sa’yo tapos sa kaniya maganda. mabuti siya sa lahat, maayos at magandang pakikitungo pero kita o ramdam mo talaga na may paborito.

hindi ako nainggit, nasaktan ako para sa sarili ko—sa lahat ng mga naramdaman ko dati at kung bakit sa maliit na bagay ganoon ang naramdaman at naisip ko kahit wala namang maling nangyari.

it was obvious na paborito ng mama ko dati ‘yung kapatid ko, kahit mga pinsan namin nakikita ‘yon dahil napaguusapan namin dati. kaya hanggang ngayon maliit man o malaking bagay, ‘yung sakit kung paano ko tinanggap ito dati nararamdaman ko ulit. nahuhulma lang sa mga bago at ibang sitwasyon na pwede kong maramdaman ito ulit. kaya may tendency ako na kapag naiisip ko o nararamdaman ko na ayaw sa akin, o hindi ako gusto. ako na ang kusang lumalayo, hinihiwalay ko na agad ang sarili ko para hindi na ako masaktan. dumating sa point na mas komportable ako na hindi ako gusto kasi hindi ko na kailangan matakot na baka hindi talaga ako gusto o dumating ang araw na ayaw na sa akin kasi una pa lang talagang hindi na ako gusto at mailalayo ko na agad ang sarili ko.

this is one of the reasons why i didn’t want to become a mother, hindi kasi alam ng karamihan na hindi natatapos sa komportableng kutson at busog na tiyan tatlong beses sa isang araw natatapos ang pagiging magulang. ‘yung simpleng pagkakaroon ng paborito, na hindi ka naman gumagawa ng ikababawas ng pagmamahal na pinapakita mo pero ‘yung may ginagawa kang “mas” para sa isa? hindi niyo alam na maliit na bagay at maaari pa ngang walang kwenta sa isip niyo pero namumuo ito bilang butas hanggang sa mauukit sa ibang paraan na siyang huhulma sa isang bata bilang tao. may isang beses lang na bigayan ng grades nuong high school ako, kinamusta ako tapos ang sabi sa akin ng teacher ko tawa ako nang tawa. alam kong hindi niya naman ibig sabihin na masama ‘yon, natuwa pa nga ako kasi napansin niyang masiyahin akong bata at gusto niyang malaman ng magulang ko ‘yon. pero may narinig ako sakanila na kinasakit ng puso ko. isa sa naisip kong dahilan bakit tuwing naglalakad ako, laging nakababa ang tingin ko. you finish the puzzle. mula sa paggamit sa mabigat niyong kamay, hanggang sa matutulis niyong dila. hindi lang sugat ang naiiwan, kundi marka na naglilimita.

ikaw ang unang magpupunan ng pagmamahal sa magiging anak mo, ikaw ang matuturo kung paano sila dapat mahalin para maintindihan nila kung paano sila tatanggap ng pagmamahal at kung paano rin nila ito ibibigay sa mga taong gusto rin nilang mahalin.

it’s either few days from the exact day she passed away o yung petsa mismo na iyon.