-

döneceğini adım gibi biliyorum ama sen de bil ki, gün geçtikçe adımlarım geriye meyilleniyor. geç kalma. sen geldiğin zaman kim bilir hangi evin çatısında oturmuş, saymayı çoktan bıraktığım küllüğü aşağıya döküyor olacağım. insandır, beşer ve şaşar. ama sen gidiş çizgisinin ayarını tutturamadığın gibi nasıl geri dönüleceğini de bilmiyorsun. o yol bu kadar kısa sürede nasıl unutulur, ben de bunun nasıl olduğunu anlamıyorum. bu arada artık yazarken yüz hatlarım geriliyor ve çok yoruluyorum. dalgınlıktan sevmediğim şarkıyı da beş kez dinlemişim. düşünebiliyor musun. bir şarkının sonunu getiremeyen ben, bir şarkıyı defalarca kez başa sararak dinlemişim. beni şaşırtmadı çünkü senden sonra hiçbir şey beni sen kadar şaşırtamıyor. seni de şaşırtmasın. sadece. sadece, biraz gözlerim doluyor o kadar. sırf kafam dağılsın diye uzun zamandır inmediğim sokağa inip, çocuklarla top çevirdiğim bile oldu. bilirsin bazen bilerek yenilmen gerekir. yenildim. çocukların sevinmesine sevindim. bunlar az da olsa kafamı dağıttı ama hiçbir şey aklıma gelmeni engelleyecek kadar güçlü değil. ve es geçemeyeceğim. ne olursa olsun seni çok özledim. zaman mekân fark etmeksizin çok özlüyorum. bu gidişle özleyeceğim gibi de gözüküyor. sanki seninle tammışım da yeni bilediğin bıçak ortadan ikiye ayırmış bizi. topumuzu patlatıp kaçmış. bazen yenilmesen bile yenilmiş gibi gözükmen gerekir. bunun suçu senin ama yeni bilenmiş bıçağa da yükleriz. olmadı bana da yükleriz. hiç sıkıntı değil. ama. sen de, geç kalma.

ama ben böyle olsun istemedim ibrahim putları hep yanlış zamanda kırdılar başucumda kırdılar. kılıçlarını elime verdiler "sen yaptın" dediler.

neden arkada gözü yaşlı kalan hep ben oluyorum? senaryo değişiyor, mekan değişiyor ne bileyim hava şartları, kıyafetler, insanlar değişiyor ama benim bu hayatta rolüm hiç değişmiyor.