ı ı

yalnız olmadığı sürece kimse özgür değildir

Akşamlara gerili ağlara takılıyor Yaralı hayvanlar gibi soluyor Bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor Yollar, ya da anılar boyunca.

dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat; o avlu o dam o çocukluk dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya.

yeniliyor insan, sürüyor savaş, binbir çığlıkla ölçülüyor tarih, ağrısıyla akşamın içimiz kararıyor televizyon, borsa, para kasası, kredi kartı, mp3, mp5, mg3, üç aşağı beş yukarı üç yüz köy üç günde haritadan siliniyor bir cd çalar gibi, uzun namlulu silahlar döndürüyor zamanı inan, bir saat gibi başım dönüyor tutmasam kendimi kurtulurdum, belki bu ağrıdan kimse duymuyor, kimse ağlayan yerlerimiz