Qui Vivra Verra

Ngayon ko balak magpaliwanag. Ngayon ko balak sabihin sayo na hindi ako galit. Ngayon ko balak sabihin na walang araw na lumipas ngayong linggo na hindi kita naiisip. Ngayon ko balak sagutin lahat ng katanungan mo. Pero paano ko nga ba sasagutin yun kung wala ka. Dahil naghintay ako, bawat taong dumadaan ay iniisip kong ikaw yun, pero hindi. Dahil hindi ka dumating. Dahil akala ko hindi ka na dadating. Hindi ako galit sayo. At yun ang gusto kong sabihin pero iba ang naipapakita ko, iba ang ikinikilos ko, na hindi ko alam kung bakit. Ang pagtulong mo sa paglilinis namin ay isang senyales na hinihintay ko para makausap ka. Pero hindi. Umasa ako sa wala. Bago ka umalis, habang nagsasapatos, kinailangan kong kunin ang upuan na inuupuan mo. Kinailangan kong kunin yun para mapansin mo ako. Para ikaw ang magsimula ng pag-uusap natin. Ngunit hindi ko alam kung bakit nanatiling tikom ang mga bibig ko kahit may tinatanong ka. Hindi ko alam kung bakit mas pinili kong magbingi-bingihan para hindi ko maintindihan ang nais mong sabihin. Ilang beses kong binalikan ang pwesto mo ngunit wala ka na. Nakaalis ka na. Hindi ko alam kung kailan pa ako ulit magkakaroon ng pagkakataon. Bago kami umuwi ay biglang umulan. Sa ulan na iyon ay ikaw ang unang pumasok sa isip ko. Baka wala kang payong. Baka maglakad ka lang. Baka magkasakit ka na naman. Bawat taong dinadaanan ng tricycle namin ay umaasa akong ikaw. At nang madaanan ka namin ay nais kitang isakay. Nais ko pero ayaw ng kapatid ko. Lalaki ka naman daw. Hindi niya naiintindihan ang ibig kong sabihin, hindi niya nararamdaman ang nararamdaman ko. Hindi pa kasi siya nagmahal. Hindi pa siya nagmahal ng ganito.

"At kung ako nga yung nakita mo, anong sasabihin mo? " Hindi ako pinatulog ng mga sinabi sa akin ng kaibigan ko kagabi. Oo, alam kong nasaktan ka. Pero alam nating pareho na ito yung mas tamang desisyon. Pero alam ko din na mali yung pamamaraan na pinili ko, na ginawa ko. Gusto kita, wala namang pagaalinlangan dun eh. Pero yung mahalin ka, ibang-iba pala yun. Ang pinakamalaking pagkakamali ko na siguro ay yung hindi ko sinigurado yung nararamdaman ko sayo. Ang laging pumapasok sa isip ko ay masyado pa akong bata, masyado pa tayong bata para magkaroon ng ganitong responsibilidad at pasanin ang mga maaaring kahantungan nito. Iba yung nararamdaman ko sayo, na kailanman ay hindi ko pa naramdaman sa ibang tao. Pero pakiramdam ko ay hinahadlangan ako ng takot. Takot na baka pag tumagal pa lalo ito, mas lalo lang tayong masasaktan, mas lalo pa tayong mahihirapan. Kulang pa nga ba ang 1 taon at 8 buwan para mapatunayan kung totoo nga ba yung nararamdaman ko? Upang masigurado ko kung ano talaga yung isinisigaw ng puso ko? Masyado siguro akong sirang-sira noon na naging komportable ako dahil pag kasama kita ay ipinararamdam mo na buo na ang mundo ko. Ibinigay mo ang parte ng puso mo para mapunan ang pagkukulang sa puso ko kaya siguro hirap na hirap kang mabuhay ngayon dahil dala-dala ko pa ang parteng iyon. Habang ako naman, pakiramdam ko ay buo na ako kaya kahit wala ka ay kakayanin kong mabuhay. Hindi lang ikaw ang nawalan ng kaibigan. Nawalan ako ng isang taong sobrang pinagkakatiwalaan ko simula pa noong bata pa tayo. Nawalan ako ng taong nakakapagpasaya sa akin kahit na meron ako. Yung nga jokes mo, bentang-benta sa akin yun eh, kahit sinasabi kong korni. Yung boses mo pag pinapakanta kita, isa yun sa nagpapakulay ng araw ko. Higit sa lahat, nawalan ako ng taong masasandalan, yung taong magpoprotekta sa akin kahit pareho tayong takot sa aso, yung taong kahit alam kong hindi din marunong lumangoy eh pipilitin pa ding iligtas ako kapag nagkataon.

Ganoon nga ba ako kadaling masanay? Na tatlong sunod-sunod mo lang na mensahe ay umasa na agad ako na isa pang mensahe ang muling bubungad sa akin. Gusto ko nang dumating ang araw ng Sabado. Umaasa kasi ako na makita ka man lang, na kahit hanggang tingin na lang. Umaasa ako na magkaroon tayo ng pagkakataong muli na makapag-usap. Kahit hindi na katulad ng dati. Kahit hindi na bilang magkaibigan. Kahit magkakilala man lang. Sapat na sa akin na malaman na buhay pa ako sa mundo mo. Sapat na sa akin na malaman na may pakialam ka pa. Hindi mo alam kung ilang beses ko binalik-balikan ang pangalan mo para lang makita kung online ka. Hanggang ngayon ay nananatili ka pa ring pangalawa sa listahan ng mga paborito kong kausapin. Hindi ko alam kung gaano katagal ang dadaan bago ka mawala doon. Aabutin kaya ng buwan? O kaya taon? Dahil sa puso ko, hindi ko alam kung gaano pa katagal bago ka mabura dito. Hindi ko alam kung may makakapalit pa sayo. Hindi ko alam kung anong dapat na gawin ko.

*Naabutan kong online yung kapatid mo. Nilakasan ko na yung loob ko na magtanong sa kanya tungkol sayo, tungkol sa schedule mo. Sana nga ay hindi na niya banggitin ang mga tanong ko tungkol sayo tulad ng sabi ko.

Hindi ko alam kung bakit pilit na may nagsasabi sa utak ko na magonline ako ng ala-sinko ng umaga. May parte sa akin na umaasa na sana ay may iniwan kang mensahe habang ako'y himbing nang namamahinga. Oo, natuwa ako sa pagkakita ng mensahe mo ngunit may parte sa akin na nagsasabi na hindi na ako dapat matuwa, dahil wala na, tapos na. Mas ikinabasag ng puso ko na makitang online ka din habang binabasa ko ang mensahe mo. Maniwala ka, hindi mo nasira ang araw ko kahapon at lalong hindi ko galit sayo. Nagrereply naman ako eh, naduduwag lang nga ako na isend sayo, kaya heto, dito ko na lang muna ibinubuhos lahat. Nagpagupit na ako. Hindi ko alam kung bakit dahil hindi ko talaga gusto, ngunit may nagsasabi sa akin na dapat na. Baka sakali, baka sakali lang naman na mabawasan ang mga alaala natin sa isa't-isa. Baka sakaling makatulong ito para unti-unting makalimutan ka. Alam kong pagkatapos nito ay maraming magtatanong kung bakit ako nagpaiksi ng buhok, kung nasaktan nga ba ako, kung may pinagdadaanan nga ba ako. Pero alam nating dalawa na kung may pinakanasaktan sa ating dalawa ay ikaw yun. Dahil ni minsan ay hindi ka nagkulang. Dahil ni minsan ay wala kang sinabing hindi totoo, wala kang sinabing hindi mo tinupad, at ang lahat ng iyon ay sobra pa sa sobra.

Hindi ko alam kung anong dapat ko pang sabihin. Ayoko nang pagtakpan pa ng kasinungalingan ang lahat para lang matapos ito. Maraming beses kitang naabutang online pero di ko alam kung tama pa bang kausapin ka. At alam ko, balang araw maiintindihan mo din, hindi man ngayon.

Natatawa ako sa sarili ko na habang ika'y nasa malayo at nageensayo tayo ng kanta para sa isang linggo ay sinisilip-silip kita gamit ang salamin ng cellphone ko habang humihingi ng pagkakataon na humarap ka man lang at makita kita na hindi mo ako nakikita. Naaalala mo ba? May biglang sumulpot na kuting at alam kong alam mo na takot na takot ako sa ganun, pati sa aso. At umasa ako na sa pagkakita mo noon ay ako ang unang papasok sa isipan mo. Ipinahabol nila ako dun, at hindi ko naman sinasadyang madaan sa harap mo ngunit alam mo bang umasa din ako na mapapansin mo ako, na sasawayin mo sila, o kaya naman tatawanan mo lang ako. Ngunit wala, nagpatuloy kang nakatingin sa kawalan, at tila ba hangin lang akong dumaan sa iyong harapan. Nakakainis ba? Nakakainis kung gaano ko kadaling sabihin na ayoko na tapos heto naman ako habol ng habol muli sayo. Gusto kong pigilan ang sarili ko ngunit ang hirap-hirap na tila ba nasanay na ako. Miss na miss na kita, ang boses mo, ang biglaang mensahe mo, ang pagkanta mo, ikaw, ikaw mismo. Ngunit alam ko na kung muli kong bubuksan ang komunikasyon ay mas magiging magulo ang lahat, mas magiging mahirap, mas magiging masakit.

Ayoko talagang pumunta kaninang practice eh. Hindi pa ako handang makita ka. At maniwala ka, hindi ko kinaya. Nung nagcr ako, hindi ko na kasi mapigilan yung pagluha ko eh, kaya inilabas ko muna doon. Tapos nung nakaupo tayong lahat sa harap, at bigla kong naramdaman na may humaplos ng buhok ko, umasa akong ikaw yun, dahil biglang bumalik sa akin yung mga araw na pinaglalaruan mo yung buhok ko kasi bangong-bango ka, ngunit paglingon ko ay hindi pala ikaw. Nakakatuwa lang na ikaw, kaya mo pang tumawa, kasi ako hindi ko talaga kayang itago eh. Pero tama nga naman yun, bakit mo pipigilan yung ligaya mo para lang sa isang taong minsan ay pinigilan kang maging masaya. At bakit mo sasayangin ang mga luha mo sa isang taong ni hindi man lang pinanghinayangan yung bawat pawis at luha mo sa kanya. Gusto kong maging masaya ka, hindi lang dahil sa malaya ka na, kundi malaya sa pakiramdam na may inililihim sa iba.

Natatakot akong pakawalan ka. Natatakot ako na baka kapag malaya ka na ay may makita ka nang iba at hindi ka na bumalik pa. Natatakot ako na baka makalimutan mo ang lahat ng mga pangako mo, na may naiwang naghihintay sayo, pati na rin kung sino nga ako. Natatakot ako na kapag iniwan mo na ako, ay tuluyan ka nang tangayin ng agos papalayo at tuluyan ng maglaho ang kung anong mayroon tayo. Natatakot akong iwanan ka. Natatakot ako na kapag iniwanan kita ay mapagod ka sa pagtakbo para mahabol ako at tumigil ka na nang tuluyan hanggang sa ako ay iyo nang makalimutan. Natatakot ako na kapag pagod ka na at gusto mo nang magpahinga ay may makasalubong kang iba at tuluyan kang malibang sa kanya. Natatakot akong magising ka. Natatakot ako na baka magising ka sa katotohanan na baka hindi ako ang para sayo. Natatakot ako sa mga nagsasabi sayo na mas bagay kayo, ngunit mas natatakot ako na paniniwalaan mo sila at mas pipiliin mo siya. Natatakot akong maghintay ka. Natatakot ako na baka kapag naghintay ka ay sisihin mo ako sa mga nasayang na panahon sa buhay mo. Natatakot ako na mapaglaruan tayo ng tadhana at pareho tayong matalo sa pagpusta. Natatakot ako na muling mabasag ang puso ko, ngunit mas natatakot ako na makita ang iyong mga mata na hindi tumitigil ang pagluha, at unti-unting nadudurog ang bawat piraso ng puso mo. Ngunit ang mas ikinakatakot ko, ay kapag dumating na ang panahong pwede na, pwede pa nga ba?

Akala ko masakit na ang isang bagay na gusto mo ngunit hindi mo nakuha, o kaya pinapangarap mo pero hindi mo nagawa. Ngunit mas masakit pa pala ang isang bagay na iyo nang nasimulan, pero wala palang kasiguraduhan. Yung bagay pala na iyong pinasukan, meron din palang hangganan. Sana nga hindi na lang ako nagsalita. Sana hindi ko na lang yun ginawa. Sana hindi na tayo nagkaganito. Sana maayos pa tayo. Sana naging mas matagal pa yung kung anong meron tayo. Sana naging mas masaya ang bawat segundo. Sana inintindi na lang kita. Sana mas minahal pa kita. Sana nagtiis na lang ako. Sana hindi ako sumuko. Sana nagtiwala na lang ako sayo. Sana nakinig na lang ako sa mga pangako mo. Sana hindi ako nagpadala sa emosyon. Sana nabigyan pa ito ng solusyon. Sana hindi ako bumitaw. Sana akin na lang nilinaw. Pero sana hindi mo na lang ako pinakawalan. Sana hindi mo ako iniwan. Sana hindi mo na lang ako pinayagang lumisan. Sana hindi ako nasasaktan. Sana mas kumapit ka pa. Sana di ka sumuko ng basta-basta. Sana nanatili ka, kasi kailangan pa kita, kasi mahal pa rin kita. Pero hindi ako mapapagod. Hindi ako nawawalan ng pag-asa. Andito lang ako, tulad mo, maghihintay sa mga natitira pang sana.

Noong bata ako ay namulat ako sa mga pag-iibigan na tulad ng sa mga istoryang pambata, mga telenovela, at mga pamilya na kinamulatan ko. Nagmamadali akong tumanda dala-dala ang pag-asa na magkakaroon din ako ng magandang istorya higit pa sa aking mga nakikita. Ngunit sadya nga bang mapaglaro ang tadhana? Na tila ba ayaw akong maging masaya, na lahat ng nagbibigay sa akin ng tuwa ay bigla na lang nawawala. Nais kong isipin na sinungaling ang mga kwentong naririnig ko, na tila ba dahil mahal nila ang isa't-isa ay nagkatuluyan na silang basta-basta. Dahil ako, hindi ganoon kadali ang napagdaanan ko. Inilihim ng mga kuwentong kinalakihan ko ang mga luha sa likod ng masasayang mga mata. Mga luha na kahit pigilan mo ay hindi maglalaho, mga luha na siyang magpapatulog sa iyo, mga luha na mas madalas mo pang kasama kaysa sa mga kaibigan mo. Hindi nakakapagod magmahal, ang nakakapagod ay ang pagluha gabi-gabi habang nag-iisip kung saan ka nga ba nagkamali. Inilihim ng mga kuwentong kinalakihan ko ang pait at hirap na kakambal ng pagmamahal: ang pait ng mga problemang sumusubok sa inyo, at ang hirap ng pagkalaban sa buong mundo upang ipaglaban ang meron kayo. Hindi ganun kadali magmahal, matamis at masarap sa pakiramdam ngunit hindi lang puro paghiga sa damuhan at pagpapagulong-gulong ang gagawin niyo. Hindi lang puro pagtingin sa kalangitan upang pagmasdan ang mga tala at maghintay ng bulalakaw upang sabay kayong makahiling. Sa pag-ibig, pareho kayong nagiging matatag, pareho kayong magiging malakas, handa sa kung sinoman ang sisira sa pagmamahalan niyo. Inilihim ng mga kuwentong kinalakihan ko ang hirap sa paghahanap ng tunay na taong magmamahal at magpapaligaya sa iyo. Hindi ka lang basta aahon sa tubig at makikita mo na ang taong iyon. Hindi ka lang matutulog at pagkagising mo ay andiyan na siya sa tabi mo. Hindi ka lang pupunta sa isang pagtitipon at basta-basta mo na lang siyang makakabungguan. Hindi ganoon, at malayong-malayo doon. Maraming darating sa buhay mo na akala mo ay siya na, ngunit masasaktan ka niya at iisipin mong pinaglalaruan ka nga ba ng tadahana. Oo, noong bata ako ay namulat ako sa mga pag-iibigan na tulad ng sa mga istoryang pambata, mga telenovela, at mga pamilya na kinamulatan ko. Ngunit ngayong matanda na ako, namulat ako sa realidad ng pag-ibig. Realidad na hindi lang ito kusang dumadating, ngunit pinaghihirapang hanapin. Realidad na hindi lang puro saya, ngunit parte nito ang pagluha. Realidad na hindi laging tama ang puso, at minsan ay dapat mo ding pakinggan ang utak mo.

Alam kong galit na galit ka, na kahit anong sabihin ko ay walang tamang rason sa nagawa ko, na kahit anong gawin ko ay walang makakagamot sa sugat na iniwan ko. Bago ang lahat, gusto kong magpasalamat sa lahat. Salamat sa pagtupad mo sa pangako mo sa kaibigan ko na aalagaan mo ako, na hindi mo ako sasaktan tulad ng nauna sayo. Salamat sa lahat ng oras na iginugol mo upang patunayan ang walang hanggang sinasabi mo. Salamat sa pag-intindi mo kahit ako mismo sa sarili ko ay gulong-gulo. Salamat sa pagmamahal mo, lalo na sa panahon na kahit ako ay hindi ko magawang mahalin ang sarili ko. Mukha mang madali ang ipagtabuyan ka, ay maniwala ka, parang unti-unti akong namamatay sa bawat salitang sinasabi ko sayo noong araw na iyon. Gusto kong bawiin lahat, ngunit alam kong walang ibang paraan para magalit ka, para iwan mo na ako, para makalimutan mo na ako. Ngunit kahit gaano kahirap, ay dapat akong maging matatag, dahil yun ang natutunan ko sayo, na lahat gagawin mo para sa ikabubuti ng mahal mo, kahit gaano kahirap. Kaya kahit masakit, kakayanin ko, kakayanin mo, kakayanin natin. Ganun pa man, sana ay pagbigyan mo ako sa huling pagkakataon man lang. Gusto kong marinig mula sayo na hindi mo na ako mahal, na hindi mo ako mahal. Hangga't hindi ko naririnig ang mga salitang yan mula sayo ay hindi ako magigising sa katotohanan na walang tayo, na hindi nagkaroon ng tayo, na hindi magkakaroon ng tayo. Gusto kong sa iyo mismo manggaling, kasi alam kong pagod na pagod ka nang manghingi ng tawad kahit wala kang kasalanan, at magpatawad kahit hindi ako karapat-dapat. Siguro wala nang paglalagyan pa ng mga kasinungalingan yang isip mo. Ngunit gusto ko lang sabihin, kahit sa huling pagkakataon na mahal kita, minahal kita, at patuloy kitang mamahalin.

Minsan ay hindi ko mapigilan na sumagi sa aking isipan kung sino talaga ako para sayo. Ngunit siguro nga ay kahit maraming katanungan ang naghahanap ng kasagutan sa aking isipan ay napangungunahan ako ng takot na malaman ang iyong mga sagot na punong-puno ng mga baluktot na palusot. Na baka hindi ko kayanin na ang pangalawang taong pinagbigyan ko ng puso ko, ay babasagin lamang muli ito. Ang sabi mo ay hindi lang ako ang gulong-gulo, na kahit sa isipan mo ay tila ba may isang bagyo na hindi mo alam kung makakaalis ka pa, kung anong gagawin mo o kung paano. Kaya siguro pinilit mo itong takasan kahit hindi mo man lang namalayan na ako'y iyong naiwanan, mag-isang gulong-gulo sa bagyong idinulot mo. Ang sabi mo ay hindi na kailangang pangalanan ang kung anong meron tayo dahil hindi yun ang basehan sa isang pag-iibigan. Na hindi mo naiintindihan na dapat kong maunawaan kung ano nga ba ako sayo, na baka naman isa lamang akong panakip-butas, o kaya naman pampalipas-oras. Ang sabi mo ay hindi mo ako papabayaan, na andiyan ka lang sa oras na ika'y aking kailangan. Sinabi mo na ipagtatanggol mo ako, ngunit nasaan ka noong litong-lito ako? Ni hindi mo nga ako naipagtanggol mula sa sarili mo. Ang sabi mo ay pananagutan mo kung ano mang meron tayo, ngunit meron nga bang tayo? Na baka guni-guni ko lang ang lahat ng ito, na heto, iniisip ko na mahalaga ako sayo ngunit hindi pala ganoon ang takbo ng puso mo. Na kaya mo lang akong bitawan basta-basta dahil marami naman diyang iba. Hindi ko maintindihan ang sinasabi mong pag-ibig mong walang hangganan dahil ni hindi mo nga malaman kung saan ito sisimulan. Na ayaw mong mahirapan sa mga pananagutan nitong sinasabi mong pagmamahalan. Ibang-iba ka na sa una kong nakilala. Isang duwag na ang nakikita ko, isang hindi marunong tumupad sa mga pangako, isang hindi dapat pagkatiwalaan ng puso ko.

Ngunit kahit na natanggal na ang parteng iyon ng buhay ko, ay patuloy pa ding sumasagi sa isip ko na balikan ang lugar kung saan mo ako iniwan. Umaasa pa rin ako na sasagi din ako sa isip mo at maiisip na mas maraming dahilan para manatili. Ngunit hindi, ang lahat ng iyon ay mananatiling guni-guni ko, dahil alam ko, kahit kailan, hindi mo maiisip yun.

May mga taong kung magmahal parang Bus. Yung tipong basta may paglalagyan, sige lang ang pagpapapasok kahit may nahihirapan. May magkakabungguan na magsisimula ng awayan, pero sige lang, tuloy ang byahe. Hindi naman kasi nahihirapan si Manong Driver. Ang mahalaga sa kanya, sobra-sobra siya magmahal, sobra-sobra sa isa. May mga taong kung magmahal parang LRT. Alam niyang wala na talagang pag-asa ngunit nariyan parin siya, nagpapapasok basta-basta, at hahayaan kang sumiksik sa kahit saang parte ng puso niya. Sila yung mga taong natatakot na palagpasin ka dahil baka makuha ka ng iba. Sila yung tipong nagmamahal ngunit ayos lang na makasakit. Sila ang mga taong pinipili pa rin na magmamahal kahit alam niyang napakarami nang sumubok at nabigo sa kanya. May mga taong kung magmahal naman parang Jeepney. Halos pareho lang sila ng Bus, yun nga lang, mas alam niya ang limitasyon niya. Yung tipong kahit pwede pa sa gitna eh hindi na niya ipagsisiksikan kasi ayaw na niyang masyado siyang mahirapan, kasi masyado ng marami ang naghahati sa kanya. May mga taong kung magmahal naman parang Taxi. Yung kahit alam nilang hindi pa sila puno, ay hindi na sila magsasakay ng iba pa dahil meron nang nauna. Yung hindi na maghahanap ng iba pa kasi marunong makuntento sa kung anong meron sila. May mga tao namang kung magmahal parang Motor. Yung mga taong masaya na sa iisang angkas nila. Yung taong kahit alam na delikado ang daan, eh tatahakin lahat makarating lang sa patutunguhan, makarating lang sila ng maayos ng mahal niya sa dapat puntahan. May mga tao namang kung magmamahal parang Bangka. Namamangka sila sa takot nilang mahulog, sa takot na mahulog ng malalim, dahil maliban sa hindi sila marunong lumangoy ay baka hindi na sila makaahon mula sa malalim ng pagkahulog. Sila din ang mga taong takot sa bawat pagsagwan, dahil sa pag-aalalang mawala ang maayos na pagdaloy ng dagat. May mga tao namang kung magmahal parang Eroplano. Sila ang mga taong lumilipad kung saan-saan at hindi kayang isa lang ang hinihintuan. Sila ang mga taong dinadaan sa lihim ang pagmamahal, nakatago sa likod ng mga ulap. At may mga tao namang kung magmahal ay parang naglalakad lang. Nahihirapan man ngunit nakakaya ang bawat hakbang. Napapagod man ngunit ninanamnam ang bawat sandali kasama ang taong kasabay niya. Sa bawat kantong madadaanan, may pagkakataong kumaliwa, pero hindi niya ginagawa, dahil alam niya ang tamang daan na tatahakin.

Tuwing sinasabi mong hindi sapat ang ibinibigay mo ay nadudurog ang puso ko. Nadudurog ang puso ko na malaman na materyal na bagay ang nagiging basehan ng mundo, sa pagsukat ng pag-ibig mo para sa isang tao. Ngunit maniwala ka, sa lahat ng bagay na makikita mo sa mundong ito, ang oras mo ang pinakaespesyal na regalo. Kahit kailan ay hindi naging biro ang 5 taong paghihintay mo. 5 taon mong inilihim ang natatagong pagtingin bago ka tuluyang umamin sa akin. Hindi madaling magtago lalo na't kaharap mo ang taong laman ng bawat panaginip mo, at inaasahan mo na makakasama mo sa mga susunod pa na oras ng buhay mo. Kahit kailan ay hindi naging biro ang maghintay hanggang gabi, mula umaga, na makausap ang iyong sinisinta, na di magtatagal ay mapupunta lamang sa mga sandaling wala nang mapag-usapan. Kahit kailan ay hindi naging biro ang maglakad ka ng ilang kilometro para lang sabayan ako at matiyak na ligtas ang pag-uwi ko. Na imbis na mas maaga kang makauwi para makapagpahinga ay hindi mo iniinda ang bawat minuto pa sa kalsada. Na kahit alam kong pagod ka na o nahihirapan na sa bawat hakbang na ating tinatahak ay pinipilit mong maging masaya sa munting sandali na ako'y iyong kasama. Kahit kailan ay hindi naging biro ang paghihintay ng 25 taon pa para tuluyan mo na akong makasama. Na imbis na gumagawa ka na ng mga alaala kasama ang iba ay hayan ka pa rin naghihintay sa akin. Tuwing sinasabi mong hindi sapat ang ibinibigay mo ay nadudurog ang puso ko. Dahil ang akala mong kulang pa, para sa akin ay sobra-sobra pa. At Mahal, maniwala ka, sa lahat ng bagay na makikita mo sa mundong ito, ang oras mo ang pinakaespesyal na regalo. Dahil ang oras, pag-ibig ang katumbas.

Kailangan ng mundo ng mga katulad mo. Katulad mo na hindi lang puro guhit ang ibinabalandra, hindi puro plano ang ipinapakita, hindi puro pagsasalita ang ginagawa. Kailangan ng mundo ng mga katulad mo. Katulad mo na hindi nang-iiwan sa ere. Katulad mo na kahit gaano kalaki ang problema ay hindi sumusuko, kahit na nahihirapan ay hindi humihinto. Kailangan ng mundo ng mga katulad mo. Katulad mo na kahit gaano kahirap eh mas pipiliing ayusin ang eroplano kaysa maghanap ng bago. Katulad mo na mas pipiliin na makita ang pinaghirapan kaysa takasan ang nakaraan. Kailangan ng mundo ng mga katulad mo. Katulad mo na hindi magdadalawang-isip na lumaban sa oras ng kahirapan. Katulad mo na hindi magdadalawang-isip na iaalay ang oras, kakayanan, panahon, at lakas. Ganoon ka kahalaga. Ganoon ka kakaiba. Kailangan ka ng mundo. Kailangan din kita.