yükü tasıyabiliyor olmak ağırlık yapmadığı anlamına gelmez

bilemiyorum. hani şöyle ki duvarları yumrukluyor, saçlarımı yoluyor, çığlıklar atıyor, yüzümü yoluyorum fakat şuan sadece oturuyorum. nasıl oluyor bilemiyorum.

"bir keresinde yerimi bilememiştim bana yerimi öğrettiler. o gün bugündür hayal kuramam. her yere fazlalığım. hiçbir yere sığamam."

Bir insanın bir insana içi bu kadar gider mi

eğer bitmiş bir şey sana acı veriyorsa, duyduğun acı o şeyin kendisinden değil; verdiğin değerin ona değmemesindendir...

toparlayamadıkça dağıtıyorsun, bunun başka izahı yok.

sanki artık hiç kimse beni üzemez ama hiç kimse de mutlu edemezmiş gibi

yaptığın şeyin beni senden koparacağını biliyordun ve beni riske attın.. her şeyi affetsem, beni kaybetmeyi göze alışını affedemem.