Hiraeth.

Ne kadar gezip dolasşamda, her yerde bir iz bıraksam da ben gün sonunda hep evime dönmek isterim. Lakin bir gece aslında hiç evim olmadığını farkettiğimde göğsümden kurşun yedim o gün bu gündür kalpsiz derler bana.

Genelde bir insandan koptuğum anda kafam da her anı silinir ve sadece bende adı ve soyadıyla kalır. İkiside insanların kendi terçihi değildir ve ben bu zorunluluğa onları asarım. Bu benim kopuşumdur. Çünkü anlam yüklemeden duramayan kalbim ansızın anlam yüklemeyi keser ve karşımda insan sadece iki sıfattan ibaret olur. Açıkçası çok aradım yüreğimde sana düşmanlığım var mı yok mu diye. Çok gece düşündüm çünkü ben kimseye düşman olmam sadece artık o kişinin masam da yeri olmaz. Masam da yerin yok ama ne çok isterdim biliyor musun o masada yerin olmasını bi ben bilirim. Ama birini ona beslediğiniz duyguları size beslemesi için zorlayamaz açılmamakta ısrar eden pencereyi duvardan saymanız gerekir. Ama mümkün olsaydı dünyanın tüm sivri kısımları sana çarpmasın diye elimi koymak ister miydim, muhtemelen.

Senin sinirin kendine. Sen birin dizine yatmak istemene değil, bunun zihninde belirmesene kızgınsın. Ama insan kendinden kaçamaz. Düşmanlığım insanlara dersin ama asıl düşmanın kendinsin. Sen kendine düşmansın ve bu ağır geliyor muhtemelen sana. Kendine tahammülün yok ama her aynaya baktığında kendinle yüzleşiyor olman içinde büyük bir öfke filizlendirmiş üstüne üstlük de o filizi sulamışsında.

Şimdi galeride rastgele gezerken fark ettiğim bir şey var. Değişmişim. Yüzümün çocuksu kesimleri değişmiş mesela bakışlarımdaki hafif duygu yok olmuş. Artık yıldızlar yok gözümde. Sakinleşmişim mesela. Çok gülmüyorum. Bu büyümek mi bilmiyorum ama ben o halimi çok özlüyorum.

Milyonlarca yıldız olması, milyonlarca ihtimali hatırlatır. Ama hiç bir ihtimalde yokuz bilirim.

Hala seni hissedebiliyor olmak yüreğime yük. Anlayamazsın.

Mevcut olan her savaşın ortasın da beni çay içerken görebilirsiniz.