erenist

Geriye dönüp baktığımızda hayat hafızamızda bir film şeridi gibi akıp geçen bir şeye dönüşüyor, bir hayale... Biz şimdiki zamanda yaşadığımıza inandığımız için ‘ân’ı gerçek addediyoruz. Oysa o an da göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor, o film şeridine ekleniyor ve bir hayale dönüşüyor. Bu durumda, sayılı nefeslerimiz sona erip, dünyadaki ‘an’larımız tükendiğinde hayatımızdan geriye sadece hayaller kalmış olmayacak mı?

Burası, Ümmü Ebîha, Seyyidetü’ Nisâi’l-Âlemîn Hz. Fatıma'nın; "Hüznüm gündüze dökülse gece olurdu" dediği fâni dünyadır.

Düşünürken, dinlerken, söylerken, okurken zorunlu olarak kelimelerin içine kendi müktesebatımızdan denkleştirdiğimiz anlamlar koyuyoruz. Kelimelerden herkesin aynı şeyi anladığını varsayıyoruz ama bu pek o kadar doğru değil. Kelimelerin içine ne koyduğumuzu daha çok yaşadığımız hayat, tecrübelerimiz, zihinsel ve kalbi mesailerimiz belirliyor. Bu birikim doğal olarak subjektif çıkarımlarla oluşuyor. Yani aslında tam olarak aynı anlama gelen kelimelerle konuşmuyoruz. Herkesin her kelimeye yüklediği anlam kendince. Ve nüanslar aslında birçok şeyi değiştiriyor. Kelimeler idraklerimizle sınırlı, idraklerimiz de yaşadıklarımızdan çıkarabildiklerimizle…

günaydın güne kruvasan yerine simit çayla başlayanlar, günaydın bahar yerine yazı bulanlar, günaydın cıvıltısı içimize işleyen kuşlar, günaydın sevdası içine dert olanlar, günaydın dostu düşmanı ayırt edemeyen masumlar, günaydın canını dişine takarken en yakınından bıçaklananlar.

Dünya Kupasını kazanmamıza 41 gün kaldı.

Zaten kalbimiz kırıktı bir de üstüne sigaraya zam yapmışlar,

günaydın trafikte işe giderken gereksiz korna yiyenler, dolmuşta oturacak yer bulamayıp ayakta dikilenler. günaydın özlemediği işine gitmek zorunda olanlar, kaygılarını sırtından indiremeyenler. günaydın berrak bir gökte çocuklar aşkına savaşanlar günaydın.