erenist

Sosyal bir birim olan insan, bireyliğini kaybetmiş, istatistik bürolarının soyut bir rakamı haline gelmiştir. O, artık yeri herhangi biriyle değiştirilebilecek, hiçbir önemi olmayan bir birim olmaktan başka bir rol oynayamaz.

Anlamı olan şeyler bulup orada yerleşmemize, kök salmamıza, derinleşmemize müsaade etmek istemiyorlar. Bizi zihinsel ve duygusal olarak daima göçebe tutmak istiyorlar. Durmamız, durulmamız, dinginleşmemiz onlar için bir felaket; sürekli yeni şeylere acıkan, duraksız, tatminsiz insanlar lazım onlara. Çünkü sürümden kazanıyorlar. Nitelikli olan sürekli kılık değiştirmez ve bu haliyle pazarlama tekniklerine çok da malzeme vermez. Zaten onun için her şeyi vasata bağlamaya çalışıyorlar. Vasat, her kalıba uyuyor, bin bir farklı kılığa girebiliyor çünkü.

Bir de şunu düşünün; bir kuş bir kafese kapatıldığında gökyüzü ne hisseder?

Geriye dönüp baktığımızda hayat hafızamızda bir film şeridi gibi akıp geçen bir şeye dönüşüyor, bir hayale... Biz şimdiki zamanda yaşadığımıza inandığımız için ‘ân’ı gerçek addediyoruz. Oysa o an da göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor, o film şeridine ekleniyor ve bir hayale dönüşüyor. Bu durumda, sayılı nefeslerimiz sona erip, dünyadaki ‘an’larımız tükendiğinde hayatımızdan geriye sadece hayaller kalmış olmayacak mı?

Burası, Ümmü Ebîha, Seyyidetü’ Nisâi’l-Âlemîn Hz. Fatıma'nın; "Hüznüm gündüze dökülse gece olurdu" dediği fâni dünyadır.

Düşünürken, dinlerken, söylerken, okurken zorunlu olarak kelimelerin içine kendi müktesebatımızdan denkleştirdiğimiz anlamlar koyuyoruz. Kelimelerden herkesin aynı şeyi anladığını varsayıyoruz ama bu pek o kadar doğru değil. Kelimelerin içine ne koyduğumuzu daha çok yaşadığımız hayat, tecrübelerimiz, zihinsel ve kalbi mesailerimiz belirliyor. Bu birikim doğal olarak subjektif çıkarımlarla oluşuyor. Yani aslında tam olarak aynı anlama gelen kelimelerle konuşmuyoruz. Herkesin her kelimeye yüklediği anlam kendince. Ve nüanslar aslında birçok şeyi değiştiriyor. Kelimeler idraklerimizle sınırlı, idraklerimiz de yaşadıklarımızdan çıkarabildiklerimizle…