EraXiang

Magkaiba ang KAIBIGAN sa TUNAY na KAIBIGAN,.Ano nga ba ang salitang kaibigan??TOL, KAIBIGAN,TROPA, BARKADA, KABERKS, KAKUSA at kung ano ano pang tawag sa kanila,. Maraming pwedeng maging kaibigan sa mundo,.Kahit halaman HAYOP, LARUAN at kung ANO-ANO pa,.Marami kang pwedeng maging kaibigan pero hindi lahat sila tunay.May mga iba’t ibang ugali at itsura,.MAYAMAN, MAHIRAP, MAGANDA,PANGIT, BATA, MATANDA, may NGEPIN o WALA,.Sa totoo lang Mahirap hanapin ang tunay na kaibigan,. Ano nga ba ang tunay na kaibigan??Ang tunay na kaibigan ba yong taong laging andyan sa tabi mo pag may mga problema ka??Hindi ka iniiwan at laging saka’y sa bawat trip,.Mga kalokohang walang hanggan kwentohang walang humpay at kasalanang walang laglagan, mga sekretong pinag uusapan na kayo kayo lang ang nakakaalam,.Walang bilangan sa mga gastosin tipong “Tol ako na bawi ka na lang nextime” Parang relasyon Give and take,.Walang lamangan,. Asaran na kahit sobrang asar ka na, minsan  pikon ka na pero di mo parin kayang magalit sa mga pinag sasabi nila.Parang mag kapatid ang turingan o higit pa,.yung mga tanung na “kaya mo?, kaya yan nandito naman kami eh” mga salitang kaya kang saluhin pag ikay hirap na,. sa problema, kaaway at mga pagsubok na kailangang lampasan,. Laging andyan sila para sumuporta o para rumisbak kung sa English ay BACK UP kung baga, . BAKIT GANUN?? Pag kasama mo mga kaibigan mo halos ayaw mo maubos ang oras dahil nag eenjoy kayo sa bawat trip nyo, pero ang totoo hindi nyo napapansin, kahit gaano katagal  ang oras, sobrang bilis maubos pag mag kakasama kayo,. Pag uwian na di mawawala  ang mga kulitan, Dyan yong magkakamayan muna, mang hahampas, mag tatakbo ng gamit para habulin at dyan yong tawanan sabay sabing “SIGE INGAT”.,Pag pauwi ang bawat isa, May mga sabay umuwi, mag isang uuwi, mang hahatid dahil maysasakyan,. Pag wala na ang tropa at nag iisa,.Dyan yong part na maalala mo yung mga ginawa nyong nakakatawa.Minsan nga tumatawa mag isa kahit maraming tao sabay kagat labi para di mahalata,.Pero pag  mag isa ka na at wala na sila, dyan na rin papasok yong part na tahimik na, soundtrip at nakatingin sa malayo, iniisip kong kilan mag kakasamamg muli.

Malakas ang pakiramdam ko na mas maraming mga kaisipan at pangyayari sa buhay na lalo nating maliliwanagan o maiintindihan kung gagawin nating halimbawa ang larong ito. Sabi nga nila “Dont take life seriously because you’ll not get away alive” parang ganoon ang pagkakatanda ko na kung saan ay totoo, kaya nga kung minsan sabi nila life is like a game and in order to win the game you must learn how to enjoy it.

Bakit nga ba may mga taong mahirap? Bakit hindi sila umaasenso? Kapag ba ipinanganak kang mahirap mahirap ka na din hanggang sa pag laki mo? Lahat ng tao ay pwedeng umasenso kapag ikaw ay pursigido lahat ng gusto mo makakamit mo kahit gaano ito ka imposible walang imposible sa taong nangangarap sa taong nagsusumikap. Pero bakit marami paring taong mahirap? ayaw ba nilang umasenso? o sadyang kontento na sila sa pagiging mahirap. May mga taong gustong umasenso ngunit hindi nakapag aral dahil sa kahirapan. Hindi ba’t dapat sagot ito ng gobyerno? saan napupunta ang mga perang dapat inilalaan para sa pag aaral ng kabataan ngayon? Kabataan dapat ang inuuna ng gobyerno dahil sabi nga sa kasabihan “Kabataan ang pag asa ng bayan” pero paano ang kabataan ang magiging pag asa ng bayan kung ang suporta na hinihingi hindi man lang maibigay sa mga mag aaral. Kaya isa lang ang masasabe ko sa mga kabataan kailangan mag aral ng mabuti upang buhay ay bumuti.

Kapag naririnig mo ang katanungan na ito, isang bagay ang naiisip mo. Isang teleserye. Maari, pero sa blog na ito, ihahalintulad ko ito sa pagkakaibigan. Marami tayong kilala, sa eskwela, sa kapit-bahay at maging online friends ay mayroon ka. Ang tanong, totoo ba sila sayo? Andiyan lang ba sila kapag may kailangan ka? Alam ko na marami ang makaka “relate” nito. Naramdaman mo na ba na kapag may kailangan yung mga kaibigan mo, tutulungan at tutulungan mo sila hangga’t sa makakaya mo. Pero kapag ikaw ay mayrrong kailangan, tatalikuran ka lamang nila at sasabihing, “ayoko, pagod ako.” ABA! Galing ah! Ang sarap lang umiyak! Nasasabi ko iyan dahil naranasan ko na iyan. Isa lang ang masasabi ko, Huwag kang pumili ng kaibigan. Kung hangga’t maari, kumilala ka ng maraming kaibigan. Dahil, sa pagdating ng panahon, mababawasan yan sila hanggang sa manatili iyong mga TOTOONG KAIBIGAN na dadamayan ka hanggang sa huli. Kung ako ang tatanungin ninyo, maaring nahanap ko na ang mga TOTOONG KAIBIGAN ko, ngunit hindi ko isasara ang aking puso na tumanggap ng mga kaibigan dahil ang buhay ay patuloy lamang at alam ko na maraming tao pa diyan ang magmamahal sa iyo. Hayaan natin ang mga taong “JOHN MICHAEL” o mga taong andiyan lang pag may kailangan. Dahil ang mga totong kaibigan, hindi ka iiwanan sa kahit anong sakuna. 

Para saakin nalagpasan ko ang hinanakit na dinanas ko sa pamamagitan ng, una, imbis na iiyak mo lagi at sirain ang buhay mo sa pag-iisip ng negatibong bagay ipokus mo nalang ang sarili mo sa pag-aaral, sa mga kaibigan na handang tumulong para sayo at sa mga taong mahal mo. Pangalawa, wag magpadala sa mga temptasyon na maaring mag-impluwensya sayo sa maling daan. Pangatlo, imbis na isisi mo sa Diyos lahat, at tanungin sya kung bakit nangyari ito sa magulang mo, ipagdasal mo nalang sila at tanggapin ang plano ng Diyos para sayo. At ang panghuli, tandaan mo, “Acceptance, tolerance and forgiveness, those are life-altering lessons.”