Yəqin ki, heç vaxt hansısa il üçün "bu il çox uğurlu oldu" və s deyə bilməyəcəm. Çünki, davamlı yaxşı şeylərin olmamasıdır əslində təbii olan. Hər nə olursa, yaxşıya doğru olurmu onu da dəqiq bilmirəm. Bildiyim dəqiq bir şey var, o da heçnəyə baxmayaraq təslim olmamaqla, daxili xoşbəxtliyi hər şeydən üstün tutmaqla yaşamaq. Başqa cür dözmək olmur çünki. Bir də, sevdiklərimizə bir şey olmasın, qalan hər şeyi necəsə düzəltmək olar. Love!

Gözümdə böyüdüb sonra peşman olmadığım çox az adam var amma yenə də xeyri yoxdur. İnsan sevəndə şişirtməyi sevir.

Elə olur ki, münasibət (ünsiyyət) sadəcə olaraq bitir. Mübahisəsiz, dava-dalaşsız, münasibəti aydınlaşdırmadan bir sözlə, səbəbsiz. Gün gəlir ikiniz də bir-birinizə yad olursuz. Heç bir kin, nifrət olmur. Danışmağa belə bir şey tapa bilmirsən. Həmin insanı nə qədər vaxt tanımağının da heç bir önəmi olmur. Sadəcə, gün gəlir və siz yad olursuz. 

Hər kəsin görməyəcəyi bir tərəfi olmalıdı insanın, Göstərmək istəmədiyi, paylaşmağa çəkindiyi. O tərəfin öz adamı var çünki. Bəlkə ilk baxışda tanımayacağın, Bəlkə də ilk gülüşündən tanıyacağın biri.

Xoşbəxtlik tez durmalı olduğun vaxtlarda gəlməyən yuxu kimidir. Gələndə də çox çəkmir.

Bütün bu adət-ənənələr insanların xoşbəxt olması üçün yox, əksinə qazana biləcəyi balaca xoşbəxtliyi də əllərindən almaq üçündür. Bu adət-ənənələrin hamısı da vaxtı ilə bədxərc və varlı insanlar tərəfindən düşünülüb.  Yaşadığımız cəmiyyətdə insanlar özlərindən çox başqalarının nə fikirləşdiyini düşünür. Belə olan halda da xoşbəxtlik hissi əlçatmaz və daha çox maddiyyatla bağlı olur. Halbuki, "başqalarının nə fikirləşdiyinin biz onlara başqaları dediyimiz müddətcə heç bir önəmi olmamalıdır”. Çox təəssüf ki, zamanla bəzi şeyləri kimlərinsə, nələrinsə (bizə qəbul elətdirilən dəyərlərin) xətrinə etməli oluruq. Sadəcə bir şeyi heç vaxt unutmamaq lazımdır, heçnə insanı nələrisə məcbur, istəmədən edərək yaşaması qədər məhv edə bilməz.