bilal

bütün gün başkalarını kurtarıp iyi hissettirip kendi hayatına gelince sıçıp sıvama işi

değerimi anlaman için yok olmam gerekiyorsa, hiç var olmamışım sayabilirsin

tahammülümüz kalmamıştır

bu saatte uyanık olmanın bana hiçbir getirisi yok ama burdayız işte

he aynen öyleyim hadi siktir git

hatayı kendimde aradığım dönemler bitti, artık direkt 'bu salakmış' diyip geçiyorum, mental sağlığım için böylesi daha iyi

manitacılık oynamaya değil, beraber saçmalayacak birine ihtiyacım var. ciddiyet beni kasıyor

bütün gün 'gece olsa da yatsam' deyip, akşam olunca cin gibi oturma işi

tekrar 'en sevdiğin renk ne', 'kardeşin var mı' aşamasına dönecek mecalim kalmadı. direkt 'seninle her şeye varım' seviyesinden başlasak olmuyor mu

uykuyla aramızdaki toksik nefret sevgi ilişkisi

ben de aşkın varolduğuna inanmak isteyen bir asalağım napalım