(H)içlenmeler

AŞK VE ÖLÜM

1

Ölüm ki çöker her varlığın üstüne

Aşk istisna.

Aşk özge hayatlar sunar, sonsuz.

Bir o var başkaldıran

Ölüme.

2

Tek tek avlar kalpleri ölüm

Değil mi ki bir adacıktır çoğu insan

Yalnızlıkla çevrili

Onun için

Görmemiştir atalar

Kaç bin yıldır

Asıldığını bir koyunun

Başka bir koyunun ayağından.

Onun için

Ölünür belki birileri uğruna

Ama ölünmez birinin yerine

Her ölü, kendisidir.

3

Ve aşk, tek tek kurtarır kalpleri

Tek tek genişletir.

Artık birer damladır her insan

İçinde ummanı barındıran

Onun için

Bulunabilir her iş için bir vekil

Kotarabilir birçok kişi

Bir işi başkası adına.

Aşk istisna.

Her kalp sahibi için sever.

4

Saltanat kavgasında iki kardeştir

Aşk ve ölüm

Bu kavgada ölen, ölümdür her zaman

Aşk, sultan...

A. Vahap Akbaş

***

"Allah bu acıyı bana unutturmasın," diyordu kadın. 

Konuyu bilmiyorum. Yanından hızla geçerken bu cümleyi duydum yalnızca.

O andan beri düşünüyorum.

"Allah bu acıyı bana unutturmasın."

"Allah bu acıyı bana unutturmasın."

Ses tonunu hatırlıyorum sonra. Acısını seven, acısına sarılan, yüreğinin yara izini usulca okşayan bir ses değildi. Öfkeliydi daha çok. Ağlamamaya direnirken bir sıkılaşır, ağrımaya başlar ya gözler. Öyle bir sesti. Sesi, ruhu, ayakta kalmak için kendini sıkar gibiydi. Belki şimdi uyduruyorum bunları. Belki alelade bir sesti de ben bunları yakıştırıyorum. Bilmiyorum ki...

Ama hep aynı tonda yankılanıyor ses zihnimde. "Allah bana bu acıyı unutturmasın."

Muhtemelen o acıyı hep hatırlamak ve tedbirli olmak istiyor bundan sonra. O acıyı bir kez daha yaşamamak için. 

Bir acıyı bir kez daha yaşamamak için durmadan acımak istiyor. Hep hatırlamak... Bir kez daha yara çıkmasın diye, bir yarayı hep kaşıyarak orada tutmak.

Bu, biraz garip değil mi?

"Korku, cezadan daha berbattır, çünkü ceza bellidir, ağır ya da hafif; bilinmeyene, sınırlandırılmamışa kıyasla ceza, daha az ürkütür."  - Korku, Stefan Zweig, sf 25.

"Şimdi elindeki mühleti biliyor, bu bilgiden korkusuna tuhaf bir huzur boşaldığını hissediyordu."  - Korku, Stefan Zweig, sf 65.

"Hiçbir şey düşünmemek, sadece ruhta karanlık bir bitiş duygusu, yavaştan çöküp her şeyi kaplayan bir sis hissetmek ne iyiydi."  - Korku, Stefan Zweig, sf 68.

"Ruhunda bir yer henüz acıyordu, ama hayra alamet bir acıydı bu. Büsbütün kapanmazdan önce yanan yaralar gibi sıcak bir acı."  - Korku, Stefan Zweig, sf 80.

"Erdem kılığına bürünerek varlıklarımıza el koymak isteyenler karşısında ne yaparsak yapalım, hep kabahatli görünürüz."  - Begüm, Kenize Mourad, sf 36.

"En güçlüler altlarındakiler anlama zahmetine pek katlanmaz, sarsıcı ya da gülünç buldukları ayrıntılarla yetinir, böylelikle de önyargılarından rahatsız olmazlar."  - Begüm, Kenize Mourad, sf 60.

"Kini besleyen, ilişkilerin günden güne insanlıktan uzaklaşmasıdır."  - Begüm, Kenüze Mourad, sf 146.

"Şiddeti tetikleyen şiddet, bu tehlikeli döngüyü iyi biliyor. Acımasız davranılan her kişi acımasız davranmakta haklı olduğunu sanıyor, ezildiği için ezme hakkına sahip olduğunu düşünüyor."  - Begüm, Kenize Mourad, sf 342.

"Ezilen insanlar uzun süre kendilerini anlatmaya çalıştı, biraz adalet istediler, ama duvara tosladılar. Ve eğer o duvarda hiçbir kapı açılmazsa, bir gün gelir, duvarı yıkarlar. Bütün ayakanmaların, bütün şiddetin temeli bu: İstendiğinde, kendini başka türlü açıklamanın imkânsızlığı."  - Begüm, Kenize Mourad, sf 343.

"Aşk bahane. Herkes kendini seviyor, bu cilvede kendi güzelliğinden emin olmak istiyordu ve tıpkı, şu ayna gibi bu güzelliği yansıtacak, parlatacak bir ayna arıyordu."  - Nar Ağacı, Nazan Bekiroğlu, Sf 80.

"Çünkü yeryüzünde hiçbir şey kuytulardaki bir çocuğun fark edilmeyen sevgisiyle kaşrılaştırılamaz; çünkü bu sevgi, yetişkin bir kadının tutkulu ve bilinçaltında hep talep eden aşkının hiçbir zaman olamayacağı kadar umarsız, kendini karşısındakine hizmet etmeye adayan, boyun eğen, hep pusuda yatan ve tutkuyla yoğrulmuş bir sevgidir. Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle, dağılmaksızın koruyabilirler, ötekiler, duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde gevezeliklerle harcarlar, yakınlıklarla köreltirler."  - Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig, Sf 12.

"Benim eksikliğimi duymayacaksın -bu beni teselli ediyor."  - Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig, sf 54.

"Çünkü sen, yalnızca kolay, oyun gibi ve ağırlıktan yoksun olanı seversin, bir kadere müdahale etmekten korkarsın."  - Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig, sf 31

"Umarım siz de doktorum gibi bana sigaranın zararlarnıdan bahsetmeyeceksiniz. Cİğerlerimdeki lekeler, içtiğim sigaradan değil, sizin için çektiğim sıkıntılar yüzündendir, bunu bilmenizi istiyorum. İki yüzlülüğünüzden ve sahtekârlığınızdan dolayıdır. Manasız huzursuzluğunuzdan, işe yaramaz çabanızdan dolayıdır."  - Birini Öldüreceğim, Fırat Cewerî, sf 17

"Bazen bedenimin içinde yalnız olmadığımı düşünüyor, içimde başka birisinin daha olduğu kuşkusuna kapılıyorum. Onunla konuşuyor, eğleniyor, bazen ona kızıyor, bağırıp çağırıyorum. O sırada etrafımda bulunanlar bunu görüyor ama içimi göremiyorlar. Güldüğümü görüyorlar ama kendi kendime güldüğümü sanıyorlar. Tartıştığımı görüyorlar ama kiminle tartıştığımı görmüyorlar. Kiminle kavga ettiğimi hiç bilmiyorlar."  - Birini Öldüreceğim, Fırat Cewerî, sf 25.

"Bazı insanların mutsuzluğu, diğerlerinin aşkı hissettiği gibi hissettiğini biliyorum artık; mahrem, yoğun ve karşılık beklemeksizin."  - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 131.

"Nezaketin kökleri derinde olmalı."  - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 141.

"Ama bu, müziği tarif etmek gibi." - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Houisseini, sf 160.

"Matematiksel doğruların hüküm sürdüğü, keyfilikten ve belirsizlikten muaf bir alanın insanı rahatlattığını söyledi. Yanıtlara erişmenin zor olduğunu ama bulunabileceğini bilmek de rahatlatıcıydı." - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 203.

"Yaratmak demek başkalaırnın yaşamlarını vahşice yağmalamak, onları bihaber, zoraki katılımcılara dönüştürmek demektir. Onların arzularını, hayallerini çalıyor, kusurlarını, acılarını cebe indiriyorsunuz. Ve bunu bilerek, gayet bilinçli yapıyorsunuz."  - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 209.

"Ölmek, genç bir şairin meslek yaşamındaki en başarılı hamle olabilir."  - Ve Daglar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 212.

"Delilik bu yaptığı. Tam bir çıldırmışlık. Her şeye, devasa olasılık oranlarına rağmen, kontrol edemediğin bir dünyanın, kaybetmeyi kaldıramayacağın tek şeyi elinden almayacağına dair, son derece temelsiz ve akıl almaz aptallıkta bir inanç duymak. Dünyanın seni mahvetmeyeceğine inanmak."  - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 224.

"Adel birdirbir oynar gibi çocukluğunun üstünden atladığını hissediyordu. Yere bir yetişkin olarak inecekti. İndiğinde de artık geri dönüşü olmayacaktı, çünkü yetişkin olmak babasının bir zamanlar bir savaş kahramanı olmak için söylediği şeye benziyordu: Bir kere oldun mu, öyle de ölürsün." - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 276.

"Yıllar sonra, bilmediğim bir şeyi anladım. Dünyanın sizin içinizi görmediğini, derinin ve kemiğin maskelediği umutlarınızı, hayallerinizi ve kederlerinizi zerre kadar umursamadığını. Gerçek işte bu kadar basit, bu kadar saçma ve bu kadar gaddardı."  - Ve Dağlar Yankılandı, Khaled Housseini, sf 330.

O günden beri yaşamıyorum sanki. Bir şeyler oluyor. birileri telaşlı adımlarla geçip gidiyor kapının önünden. Kahkahalar atıyor biri. Uzaklardan birinin çığlıkları duyuluyor. Gece çökünce birkaç çıtırtı.

Bir şeyler oluyor. Odamın dışında hepsi. Akıp geçiyor dışımdan sesler. Küçükken bayram törenlerini izler gibi izliyorum yaşamı. Aklımda kalan yalnızca bir uğultu. Bir toz bulutu.

bi şiir dizesi geliyo aklıma. sanırım "Resulullah ile annem arasındaki farklar" şiirindendi. "ne tuhaf" diyordu şair. "anneler ölürken bile çocuklarının elini bırakmıyor." o geliyor işte aklıma. ağlamak istiyorum. ama ağlayamam. yasak. sade anneler değil ama. babalar da öyle. tuhaf bir his olmalı annelik/babalık. başka hangi insan bütün gece tamamen şifa bulmak için dua etmektense "yarın çocuklar geldiğinde iyi olayım, böyle görmesinler beni" diye dua eder ki? evlat olmanın yükü çok ağır bazen.

çok zayıflamış. bi deri bi kemik. olur. olsun. geçecek. bugün daha iyi yine dünden. kendini iyi hissetti mi oturmaz yerinde. yine bi koli taşıyodu bugün. son anda fark ettim. "bırak, ben taşıyayım" dedim. "yok kızım, senin belin de sağlam değil. ağrımasın sonra," dedi. ağlamak hâlâ yasak.