İsimsiz

Bölüm 14: La Mia Luce

Aradan iki yıl geçmişti...

Akdeniz'in küçük bir kasabasında, zeytin ağaçlarının arasına gizlenmiş, beyaz boyalı bir evin bahçesinde sabah güneşi parlıyordu. Bahçedeki atölyeden gelen hafif metal tınlamaları, mutfaktan gelen taze kahve kokusuna karışıyordu. Umay, elindeki mühendislik çizimlerini masaya bırakıp atölyeye doğru baktı.

Yunus, atölyenin ortasında, eski saatleri ve mekanik parçaları tamir ettiği masasının başında oturuyordu. Artık elinde silah değil, saatçi cımbızları vardı. O sert, tetikte bekleyen bakışları gitmiş; yerine dingin bir huzur gelmişti. Kulağındaki işitme cihazı, Umay’ın ellerinden çıkan o özel tasarımdı; sadece sesleri değil, hayatın tüm neşesini ona ulaştırıyordu.

Yunus, arkasında bir gölge hissedince gülümsedi. Hiç arkasına bakmadan, Umay’ın geldiğini hissetmişti. Umay yaklaşıp kollarını Yunus’un boynuna doladı ve başını onun omuzundaki o eski yara izinin tam üzerine yasladı. O izler artık acının değil, bir mucizeye giden yolun hatıralarıydı.

"Yine mi zamanı durdurmaya çalışıyorsun La Mia Luce ?" diye fısıldadı Umay, Yunus’un kulağına.

Yunus cihazını yavaşça kapattı. Dünyanın gürültüsü bir kez daha sustu. Umay’ın ellerini tuttu, kendi kalbinin üzerine koydu ve gözlerinin içine bakarak konuştu:

"Zamanı durdurmama gerek yok Kelebek. Senin yanındayken zamanın zaten bir hükmü kalmıyor. Biz o barda birbirimize dokunduğumuz an, sonsuzluğu bulduk."

Güneş batarken deniz kızıllığa büründü. Yunus, Umay’ın elini tutup sahil boyunca yürümeye başladı.

BÖLÜM 13: Tenin Hafızası

Yunus, Umay’ı kucağına alıp yatağa bıraktığında, hareketleri bir suikastçının keskinliğinden uzak, bir sanatçının hassasiyetindeydi. Cihazını masaya bırakmıştı; şu an dünyaya dair hiçbir ses duymuyordu. Ama Umay’ın teninin sıcaklığı, hızlanan nefesi ve gözlerindeki o derin arzu, Yunus için en yüksek sesli çığlıktan daha belirgindi.

Umay, Yunus’un gömleğinin son düğmelerini çözerken elleri titriyordu. Yunus’un geniş omuzları ve göğsündeki o sert izler, artık korkutucu değil, aksine güven vericiydi. Umay, parmak uçlarını o yara izlerinin üzerinde gezdirdi; sanki her bir acıyı öpücükleriyle silmek istiyordu.

Yunus, Umay’ın boynuna gömüldüğünde, kokusunu içine hapseder gibi derin bir nefes aldı. Umay’ın teni vanilya ve yağmur gibi kokuyordu. Yunus’un dudakları, Umay’ın köprücük kemiğinden aşağı süzülürken, Umay ellerini Yunus’un saçlarına doladı ve onu kendine daha sıkı çekti.

Sessizlik, bu anın dokusunu daha da yoğunlaştırıyordu. Yunus duyamasa da, Umay’ın göğsünün yükselip alçalmasından, vücudunun verdiği küçük ürpermelerden onun ne hissettiğini bir müzisyen gibi okuyordu. Dudakları buluştuğunda, 3 yılın özlemi tek bir nefeste birleşti. Bu, sadece iki bedenin buluşması değil; iki yaralı ruhun birbirine mühürlenmesiydi.

Yunus, Umay’ın üzerinde yükselip onun yüzünü avuçlarının arasına aldı. Göz göze geldiler. Yunus’un bakışları "Seni buldum ve bir daha asla bırakmayacağım," diyordu. Umay ise cevabını, Yunus’u kendine doğru çekip sırtındaki o eski yaralara tırnaklarını hafifçe geçirerek verdi.

BÖLÜM 12: Sessizliğin En Güzel Şarkısı

Ersin, ortalığı sakinleştirdikten sonra, kardeşinin ve Umay’ın gözlerindeki o ışığı gördü. "Pekala," dedi gülümseyerek, "Sanırım sizin artık korumalara değil, sadece birbirinize ihtiyacınız var." Ersin, onları şehirden uzak, deniz kenarındaki o sakin aile evine bıraktı ve sessizce uzaklaştı.

Şimdi sadece dalga sesleri ve rüzgarın uğultusu vardı.

Akşam çökerken, evin terasında denize karşı oturuyorlardı. Yunus’un kulağındaki cihaz artık pürüzsüz çalışıyordu ama o an cihazı yavaşça çıkarıp masaya bıraktı. Umay şaşkınlıkla ona baktı. Yunus, onun ellerini tutup dudaklarına yaklaştırdı ve tane tane konuştu:

"Dünyanın gürültüsünü artık istemiyorum. Sadece senin kalbinin atışını hissetmek yeterli. Sesini zaten zihnime kazıdım."

Umay gülümsedi, gözleri nemlenmişti. Ayağa kalktı ve eski bir plaktan yayılan yumuşak bir melodiyi başlatıp Yunus’un ellerinden tuttu. Yunus müziği duymuyordu ama Umay’ın vücudunun ritminden, ayaklarının zemine vuruşundan melodiyi hissedebiliyordu.

Yunus, Umay’ın beline sarıldı. Başını onun omzuna yasladı. Artık bir suikastçı değildi; artık "Çoban Yıldızı" sönmüştü. Sadece Yunus vardı. Umay, onun kulağına eğildi, sesinin titreşiminin Yunus’un tenine değeceğini bilerek fısıldadı:

"3 yıl boyunca ekrana bakıp 'neredesin' diye sorduğum her an, aslında bu ana yürüyormuşum. Hoş geldin Yunus. Sonunda gerçekten geldin."

Yunus, onun ne dediğini kalbiyle anladı. Geri çekilip Umay’ın yüzünü avuçlarının içine aldı. Başparmağıyla Umay’ın yanağındaki o küçük yara izini (bardaki o geceden kalan hatırayı) sevdi. O iz, birbirleri için ödedikleri bedelin nişanesiydi.

"Seni bir daha asla kaybetmeyeceğim Kelebek," dedi Yunus. "Sen benim sesim oldun, ben de senin sessizliğin olacağım. Huzurlu sessizliğin..."

Bölüm 12: Ersin Abi

Yunus’un yüzündeki gerginlik, apartmanın önünde duran aracın motor sesini tanımasıyla yerini şaşkınlığa bıraktı. Bu, Mert’in adamlarının kullandığı o hırçın araçlardan biri değildi; bu ses, çocukluğundan beri aşina olduğu, güven kokan o eski motorun sesiydi.

Yunus, Umay’ın şaşkın bakışları arasında pencereye yöneldi. Aşağıdaki siyah aracın içinden uzun boylu, omuzları dik bir adam indi. Bu, Yunus’un abisi Ersin'di. Ersin, Yunus’un karanlık dünyasından her zaman uzak durmaya çalışmış ama kardeşini hiçbir zaman yalnız bırakmamıştı.

Yunus, derin bir nefes vererek omuzlarını düşürdü. "Korkma," dedi Umay’a dönerek. "Gelen düşman değil. Ersin Abim..."

Kapı çalındığında Ersin, kapı eşiğinde endişe ve öfke karışımı bir ifadeyle duruyordu. Elif’ten gelen o panik dolu telefondan sonra kardeşine ulaşamayınca konum takibini kullanmış ve soluğu burada almıştı. Ersin içeri girer girmez Yunus’un sargılı koluna ve kulağına baktı, sonra bakışları Umay’a kaydı.

"Yine mi Yunus?" dedi Ersin, sesi odayı doldurarak. "Yine mi kan ve barut? Elif arayıp 'bar tarumar oldu' dediğinde bittiğini sanmıştım. Sen bu kızı da mı o karanlığın içine çektin?"

Yunus sustu. Cihazını taktığından beri duyduğu en ağır sesti bu; abisinin hayal kırıklığı. Ama Umay, Yunus’un önüne geçti ve Ersin'in gözlerinin içine baktı. "O beni çekmedi efendim," dedi kararlı bir sesle. "O beni kurtardı. 3 yıldır beklediği o anı, beni korumak için feda etti."

Ersin, Umay’ın bu dik duruşu karşısında biraz sakinleşti. Masadaki kahvaltıya, Yunus’un çocuk gibi duran o mahcup yüzüne baktı. Kardeşinin "Çoban Yıldızı" kimliğinden kaçıp sığındığı bu limanın, Umay olduğunu anlamıştı.

BÖLÜM 11: Sırlar

"Seni ilk tanıdığımda, o ilk mesajını aldığımda Çoban Yıldızı'nı gömmeye karar vermiştim," dedi Yunus, ellerine bakarak. "3 yıldır elime silah almadım. O listedekiler... Hepsi geçmişin hayaletleriydi. Ama geçmiş, sen onu bıraksan da peşini bırakmıyor. Dün gece o barda yaşananlar, benim kaçmaya çalıştığım dünyanın beni yakalamasıydı."

Umay sessizce dinledi. Karşısındaki adamın elleriyle hem can aldığını hem de kendisini ölümden çekip çıkardığını biliyordu. Ama o an önemli olan geçmiş değil, sabahın bu ilk saatlerindeki kırılgan huzurdu.

O sırada Yunus’un profesyonel görünümlü, siyah kılıflı telefonu titredi. Yunus reflex olarak elini silaha atar gibi telefona uzandı ama sonra durdu. Mesaj Elif’tendi:

"Barı temizledik, polisler şimdilik buralarda değil. İkiniz de iyi misiniz? Umay'a dikkat et, o senin tek yaşama sebebin."

Yunus hafifçe gülümsedi ve telefonu kenara bıraktı. "Elif... Merak etmiş," dedi.

Sabahın İlk Işıkları: Kahvaltı ve sessiz bir anlaşma

Gerginlik yerini yavaş yavaş ev sıcaklığına bırakıyordu. Umay, Yunus'un zihnini dağıtmak için ayağa kalktı. "Acıkmış olmalısın," dedi gülümseyerek. "Makine mühendisiyim ama mutfakta da fena sayılmam. Haydi, gel bana yardım et."

Mutfakta birlikte hazırladıkları o kahvaltı, bir romandan fırlamış en huzurlu sahne gibiydi:

Mutfaktaki Uyum: Umay çayı demlerken, Yunus tek kolu sargılı olmasına rağmen domatesleri titizlikle dilimliyordu. Arada bir işitme cihazına dokunuyor, Umay’ın mutfaktaki bıçak seslerini, tıkırtıları, hatta dışarıdaki kuş seslerini duymanın tadını çıkarıyordu.

O Sır: Kahvaltı masasına oturduklarında, güneş ışığı masadaki zeytin tabağına vuruyordu. Yunus tam o anda Umay'a bir şey uzattı. Bu, üzerinde hiçbir işaret olmayan gümüş bir anahtardı. "Eğer bir gün bana ulaşamazsan veya başın derde girerse, Galata'daki o eski sahafın alt katındaki kasayı aç. Orada seni bulduktan sonra, senin için her şeyi hazır tutuyorum. Pasaportlar, para ve... benim kim olduğuma dair son itirafım."

Umay anahtarı aldı ama masanın üzerine bıraktı. Yunus’un elini sımsıkı tuttu. "O kasayı hiç açmayacağımıza söz ver, Yunus. Çünkü sen artık Çoban Yıldızı değilsin. Sen sadece benim Yunus'umsun."

BÖLÜM 10: Kelebeğin Sesi

Yunus’un rüyası karanlıktı. Gri okul koridorlarında koşan, elleriyle kulaklarını kapatan küçük bir çocuktu yine. Etrafındaki dudaklar nefretle kıpırdıyor, kahkahalar sanki zihninin içinde yankılanıyordu. Tam o sırada rüyasındaki dünya sallanmaya başladı ve bir el karanlığın içinden uzanıp onu dışarı çekti.

Yunus, kan ter içinde, boğuluyormuş gibi sıçrayarak uyandı. Gözleri faltaşı gibi açılmıştı, nefes nefese etrafına bakınıyordu. Nerede olduğunu, kim olduğunu bir anlığına unuttu. Ama tam o anda, göğsünün üzerinde yumuşak bir sıcaklık hissetti.

Umay, yatağın kenarında diz çökmüş, elini Yunus’un hızla çarpan kalbinin üzerine koymuştu. Yunus’un gözlerinin içine derin bir şefkatle bakarak, dudaklarını yavaşça ve tane tane oynattı: "Ben buradayım. Geçti... Güvendesin. Ben buradayım."

Yunus, Umay’ın elinin sıcaklığıyla yavaş yavaş sakinleşti. O an, Umay diğer elini açtı. Avucunda, üzerinde mavi ışığı usulca yanıp sönen o küçük mucize duruyordu: Tamir edilmiş işitme cihazı.

Umay, bir cerrah titizliğiyle yaklaşıp cihazı Yunus’un sağ kulağına yerleştirdi. Yunus nefesini tutmuştu. Cihazın düğmesine dokunup aktif hale getirdiğinde, o meşhur "tık" sesiyle beraber dünya yeniden canlandı. Ama bu sefer sirenler veya bağırtılar yoktu.

Duyduğu ilk ses, Umay’ın odada yankılanan hafif nefes alışıydı. Ardından Umay fısıldadı: "Günaydın Çoban Yıldızı. Sesimi duyabiliyor musun?"

Yunus’un gözleri parladı. Yıllardır sadece mekanik bir gürültü olarak duyduğu dünya, Umay’ın sesiyle sanki renklenmişti. "Sesin..." dedi Yunus, kendi sesini ilk kez bu kadar net duyarak. "Sesin, yazdığın kelimelerden bile daha güzelmiş Kelebek."

BÖLÜM 9: Yaraların Dili ve Mühendisin Dokunuşu

Umay’ın evi, İstanbul’un gürültüsünden uzak, eski ama sıcak bir apartman dairesiydi. İçerideki vanilya ve eski kitap kokusu, Yunus’un yıllardır soluduğu barut ve metal kokusunu bastırıyordu.

Yunus, salondaki eski kanepeye oturduğunda hala tamamen sessizdi. Sol kulağındaki yara bandı kanla hafifçe ıslanmıştı, sol kolu ise pansuman bekliyordu. Umay, mühendislik eğitimi sırasında edindiği o titizlikle ilk yardım çantasını getirdi. Yunus’un gözlerine bakıp yavaşça ceketini çıkarmasına yardım etti.

Ardından sıra gömleğine geldiğinde Yunus bir an duraksadı. Bakışlarını yere indirdi; sanki saklamak istediği bir utancı varmış gibi. Umay, güven veren bir hareketle elini Yunus’un elinin üzerine koydu. Yunus yavaşça düğmeleri açtı.

Gömlek omuzlarından aşağı süzüldüğünde Umay’ın nefesi boğazında düğümlendi.

Yunus’un vücudu, bir savaşın haritası gibiydi. Göğsünde eski bir mermi giriş izi, sırtında boydan boya uzanan, bir bıçak darbesinden kaldığı belli olan derin bir yara izi vardı. Omuzlarında ve karnında ise daha küçük ama sayısız dikiş izi... Bu izlerin hiçbiri tesadüf değildi; her biri, sessiz bir çocuğun hayatta kalmak için verdiği savaşın kanıtıydı.

Umay, titreyen parmaklarıyla Yunus’un sırtındaki o büyük yaraya hafifçe dokundu. Yunus irkildi ama kaçmadı. Umay dudaklarını yavaşça oynatarak sordu: "Bunlar... Hepsi o çocuklar yüzünden mi? Sana o sesleri unutturmayanlar mı yaptı?"

Yunus, Umay’ın dudaklarını okudu. Gözleri doldu ama sesi bu sefer daha sert ve kararlı çıktı: "Bazıları geçmişin hayaletlerinden, bazıları ise hayaletleri avlarken oldu. Ama en derin yarayı mermiler değil, o çocukların 'sessizliği' açtı içimde. Bu gördüğün izler, canımı artık acıtmıyor. Onlar artık sadece birer kabuk."

Umay, Yunus’un pansumanını yaptıktan sonra onu uyuması için ikna etti. Yunus, yorgunluktan ve kaybettiği kanın etkisiyle derin bir uykuya daldı. Ancak Umay için gece yeni başlıyordu.

Mutfaktaki çalışma masasına geçti. Lambasını yakıp, masanın üzerine Yunus’un paramparça olmuş işitme cihazını dağıttı. Bir makine mühendisi olarak devrelerin karmaşıklığını görebiliyordu. Mikro-lehim makinesini çıkardı. Alkol ve saf asetonla sıvı temasını temizledi. Cihazın işlemci kısmındaki o küçük arkı fark ettiğinde gülümsedi.

"Seni dünyaya geri getireceğim Yunus," diye mırıldandı. "En azından benim sesimi duyana kadar."

Saatler geçti. Umay, gözlerini kırpmadan o minik devrelerin üzerinde çalıştı. Sabaha karşı saat dört sularında, cihazın üzerindeki o küçük mavi ışığın tekrar yanıp söndüğünü gördü. Kalbi yerinden çıkacak gibi oldu. Cihazı test etmek için hafifçe üfledi; kulaklıktan gelen o sağlıklı "tık" sesi odanın sessizliğini bozdu.

BÖLÜM 8: Kan ve Sadakat

Hastanenin koridorları, gece yarısının o tekinsiz sessizliğine bürünmüştü. Elif, nefes nefese Yunus’un odasına doğru koşarken kalbi küt küt atıyordu. Asansörden inen o iki adamın yürüyüşündeki o soğukluk, sadece ölüm getirenlerin sahip olduğu bir tür "profesyonellikti."

Odanın kapısını hızla açtığında gördüğü manzara karşısında bir an duraksadı. O sert, acımasız Yunus; Umay’ın dizlerine kapanmış, başı onun kucağında hıçkırarak ağlıyordu. Umay ise dünyanın en değerli hazinesine dokunur gibi Yunus’un saçlarını okşuyor, dudaklarından sessiz dualar dökülüyordu. İki yaralı ruh, 3 yıl sonra kanlı bir hastane odasında birbirine tutunmuştu.

Umay, Elif ile göz göze geldiğinde bakışlarıyla masadaki paramparça cihazı gösterdi. "Maalesef bozuldu," dedi dudaklarını oynatarak. "Dünyası yine sustu."

Elif hemen odadaki polislere döndü: "Burada sizden başka sivil polis var mı?" Polisler şaşırarak birbirlerine baktılar. "Hayır, sadece biz varız. Neden?"

"O zaman hemen kapıyı tutun!" diye bağırdı Elif. "Aşağıda belinde silahlı iki adam buraya, bu odaya doğru geliyor. Yarım kalan işi bitirecekler!"

Polisler profesyonel bir refleksle hemen telsizlerine sarıldılar: "Merkez, 402 nolu oda önünde şüpheli şahıslar! Destek ekip istiyoruz, acil!"

Oda kapısı büyük bir gürültüyle tekmelenerek açıldı. İki suikastçı, ellerinde susturuculu silahlarla içeri daldılar. Hedefleri doğrudan yatak kenarındaki Yunus’tu. Ancak polisler çoktan mevzi almıştı. Namlular birbirine doğrultulduğunda hastane odası bir anda barut ve gerilim kokmaya başladı.

"Silahları bırakın! Teslim olun!"

Suikastçılar, arkadan gelen destek ekiplerin ve siren seslerinin baskısıyla köşeye sıkıştıklarını anladılar. Silahlar yere düştüğünde, Yunus hala hiçbir şey duymuyor, Umay’ın dizlerinde sessizce sarsılmaya devam ediyordu. Onun için ne silahlar patlamıştı ne de polisler bağırmıştı; o sadece Umay’ın teninin sıcaklığını ve yıllar sonra bulduğu o huzuru hissediyordu.

Olaylar yatışıp ifade işlemleri tamamlandığında, sabahın ilk ışıkları İstanbul’u aydınlatmaya başlamıştı. Hastane çıkışında üçü yan yana yürüyorlardı. Elif, Yunus’un koluna girmişti; Umay ise onun elini sımsıkı tutuyordu.

Umay, Yunus’un gözlerinin içine baktı. Yunus duymasa da kalbiyle anlıyordu artık. Umay, Elif’e dönüp kararlı bir sesle konuştu: "Onu otele ya da o karanlık evine bırakamam. Artık kim olduğunu, neden bu halde olduğunu biliyorum. Yunus bu gece benimle geliyor. Onu ancak ben iyileştirebilirim."

BÖLÜM 7: Sessizliğin Gözyaşları

Elif’in bar çıkışında Umay’ın kulağına fısıldadığı o kelime, Umay’ın zihninde bir bomba gibi patlamıştı: "Kelebek." Yunus ile sanalda tanıştıklarında, Umay ona gerçek ismini söylemeden önce aylar boyunca bu rumuzu kullanmıştı. Yunus, "Kelebekler kısa yaşar ama sen benim hayatımda sonsuz olacaksın," demişti bir keresinde. Şimdi her şey netleşiyordu. Karşısındaki bu tehlikeli ama koruyucu adam, gerçekten de onun Yunus’uydu. Ama bu kavuşma, hayal ettiği gibi bir parkta veya sahil kenarında değil; kan, mermi kovanları ve polis telsizleri arasında gerçekleşiyordu.

Pansuman odasına giden koridorda Umay’ın kalbi göğüs kafesine sığmıyordu. Yunus’un odasına girmek için kapıyı hafifçe araladığında, beklediği o "kahraman" görüntüsüyle karşılaşmadı.

İçeride iki polis memuru vardı. Yunus yatağın kenarına oturmuş, başı ellerinin arasındaydı. Omuzları sarsılıyordu. Yunus ağlıyordu.

Olay yerinde üç kişiyi gözünü kırpmadan sakat bırakan, mermilerin önüne siper olan o dev adam, şimdi küçük bir çocuk gibi çaresizce gözyaşı döküyordu. Masanın üzerinde duran işitme cihazı parçalara ayrılmıştı. Olay sırasında üzerine sıçrayan içki ve kan, hassas devrelere sızmış; Yunus cihazı taktıktan birkaç dakika sonra cihaz son bir cızırtıyla tamamen susmuştu.

Yunus, polisin sorduğu soruları duymuyordu. Polislerden biri sabırsızca elindeki deftere vuruyor, diğeri ise Yunus’un omzunu sarsıyordu. Yunus ise sadece önündeki boşluğa bakıyor, sessizliğin en koyu kuyusunda boğuluyordu. Kimseyi duyamadığı için kendini ifade edemiyor, içindeki o devasa yalnızlık hissi gözyaşı olup yanaklarından süzülüyordu.

Umay kapıdan içeri bir adım attı. Polislerden biri ona dönüp, "Hanımefendi, dışarıda bekleyin, ifadesini alamıyoruz, sanırım şoka girdi," dedi.

Umay, polisin sözlerini duymadı bile. Doğrudan Yunus’un yanına gitti. Polislerin şaşkın bakışları arasında Yunus’un önüne diz çöktü. Yunus’un ağlamaktan kızarmış gözlerini yakaladı ve ellerini onun ıslak yanaklarına koydu.

Yunus irkilerek başını kaldırdı. Umay’ın gözlerine baktığında, dünyadaki tüm seslerden daha güçlü bir şey hissetti: Şefkat. Umay, dudaklarını Yunus’un görebileceği şekilde yavaşça hareket ettirerek fısıldadı: "Ben buradayım... Kelebek burada. Sakın korkma, artık yalnız değilsin."

Yunus, "Kelebek" kelimesini dudaklarından okuduğu an duraksadı. Gözlerindeki yaşlar daha da şiddetlendi ama bu sefer acıdan değil, bulunmuş olmanın verdiği o ağır huzurdandı. Polislerin varlığını, dışarıdaki katilleri, kendi karanlık geçmişini unuttu. Sadece Umay’ın ellerinin sıcaklığına tutundu.

BÖLÜM 6 (DEVAMI)

Ambulansın arka kapıları açık, mavi ışıklar sokağın ıslak asfaltında titriyordu. Yunus, sedyenin ucuna çökmüş, sol kolundaki sızıyla kulağındaki zonklama arasında gidip geliyordu. Cebinden o tanıdık paketi çıkardı, parmakları hala hafifçe titriyordu. Dudaklarının arasına bir dal yerleştirdi, çakmağına bastı ama sadece kuru bir kıvılcım sesi geldi.

Tam o anda, Umay’ın titreyen eli görüş açısına girdi. Çantasından çıkardığı çakmağın alevi, gecenin karanlığında Yunus’un yüzünü bir anlığına net bir şekilde aydınlattı. Yunus sigarasını yaktı, ciğerlerine çektiği o ilk dumanla beraber hafifçe gülümsedi.

"Evet," dedi Yunus, sesi dumanla beraber biraz daha kalınlaşarak. "Sanırım günün kahramanı benimdir bugün."

Umay bir adım geri çekilmedi. Aksine, alevin ışığı söndüğünde bile gözlerini Yunus’un yüzünden ayırmadı. Zihnindeki o bulanık dijital anılar, yapboz parçaları gibi yerine oturmaya başlıyordu. Sigaranın markası... 3 yıl önce, bir gece yarısı yazışırken Yunus’un "Sadece bu markayı içerim, sadakat önemlidir" dediği o anı hatırladı.

Ama asıl kanıt Yunus’un çenesindeydi.

Umay, sokak lambasının cılız ışığı altında Yunus’un çenesindeki o eski dikiş izini gördü. Yunus, çocukken yaşadığı o zorbalıkları anlatırken, bir keresinde "Çenemde o günlerin bir hatırasını taşıyorum, silinmeyen bir dikiş izi" demişti. Umay’ın iç sesi çığlık atıyordu: "Bu o. Benim yıllardır hayalini kurduğum adam tam karşımda duruyor."

Fakat bir şeyler ters gidiyordu. Umay’ın tanıdığı Yunus, hassas, sessiz ve biraz melankolik bir adamdı. Karşısındaki adam ise az önce üç kişiyi saniyeler içinde, bir cerrah titizliğiyle, soğukkanlılıkla saf dışı bırakmıştı. O kadar profesyonelce ateş etmişti ki, bu sıradan bir adamın, hatta bir güvenlik görevlisinin harcı bile değildi.

Umay, Yunus’un gözlerinin içine bakarken fısıldadı: "Sen... Sen sadece bir 'mağdur' değilsin, değil mi? O silahı tutuşun, o hareketlerin... Kimsin sen Yunus? Ve bunca zaman sonra neden tam burada, bu cehennemin ortasındasın?"

BÖLÜM 6: Seslerin Ağırlığı

Yunus, Umay’ın elinden cihazı sanki son nefesini alıyormuş gibi kaptı. Parmakları kanlıydı ama cihazı sağ kulağına yerleştirirken cerrah titizliğiyle hareket etti. Cihazın o küçük anahtarını çevirdiği anda, dünya üzerine bir çığ gibi devrildi.

Duyduğu ilk şey, hemen önünde diz çökmüş olan Umay’ın hıçkırıklara karışan, titrek ve derin nefesiydi. O kadar yakındı ki, sesi Yunus’un zihninde bir melodi gibi yankılandı. Ama bu melodi, bir saniye sonra dışarıdaki onlarca polis aracının kulak tırmalayan siren sesleriyle bıçak gibi kesildi. Yunus’un beyni, uzun süren sessizliğin ardından gelen bu desibel yüklemesini kaldıramadı; başına saplanan keskin ağrıyla yüzünü buruşturdu ve hızla cihazın üzerindeki düğmeye basarak sesi tamamen kesti.

Sessizlik geri dönmüştü. Ama bu sefer, kontrol onun elindeydi.

Yunus, kanlı elini duvara dayayarak ayağa kalktı. Polisler kapıyı tekmeleyerek içeri daldığında, namluların soğuk parıltısı barın loş ışığında dans ediyordu. Çelik yelekli polisler bağırıyor, insanları yere yatırıyordu. Yunus, sakin bir tavırla ellerini havaya kaldırdı. Gözleri hala yerdeki üç saldırganda, özellikle de eli parçalanmış Mert’teydi.

Polisler Yunus’un kim olduğundan şüphelenmiyorlardı; onlar için o, sadece çapraz ateşte kalmış, kulağından ve kolundan ağır yaralanmış bir "mağdur"du. Yunus’un daha önce işlediği kusursuz cinayetler, dosyalarında hala "faili meçhul" veya "kaza" olarak duruyordu. Polislerden çekinmiyordu ama buradan gitmesi gerekiyordu.

Bir polis memuru Yunus’un yanına gelip onu sarsarken, Yunus bakışlarını Umay’dan ayıramadı. Umay, yerden kalkmış, hala elinde tuttuğu çantasını göğsüne siper ederek Yunus’a bakıyordu. Gözlerinde minnet, korku ve derin bir merak vardı. Dudakları kıpırdıyordu, bir şeyler söylüyordu ama Yunus cihazını kapattığı için onu duyamıyordu.

Polis, Yunus'un koluna girip onu dışarıdaki ambulansa yönlendirmeye çalıştı. Elif ise diğer tarafta polislere olayı anlatmaya çalışıyor, sürekli Yunus ve Umay’ı işaret ediyordu.

Yunus, polisin yönlendirmesine direnmeden kapıya doğru ilerlerken, Umay’ın arkasından gelişini gördü. Aralarındaki o sanal bağ, bu kanlı barın zemininde ete kemiğe bürünmüştü ama Yunus hala kimliğini açıklayamayacak kadar karanlık bir işin içindeydi.

Dışarı çıktıklarında, İstanbul’un soğuk gece havası yüzlerine çarptı. Ambulansın mavi ışıkları altında, Umay bir adım öne çıktı ve Yunus’un kolunu tuttu. Yunus yavaşça sağ elini kulağına götürdü ve cihazı tekrar aktif hale getirdi.

BÖLÜM 5: Sessiz Siper

Mert, parçalanmış suratı ve kan dolu ağzıyla, son bir hayvani içgüdüyle yerdeki silaha uzandı. Elif’in panik içinde bir masanın arkasına dalışını Yunus sadece bir gölge hareketi olarak fark etti. Bakışlarını Mert’e çevirdiğinde, namlunun karanlık ağzıyla burun buruna geldiğini anladı.

Normalde olsa, bir profesyonel olarak Yunus çoktan bir takla atıp karşı ateşe geçmiş olurdu. Ama şu an zihni bulanıktı; bir eli kanlı kolunda, diğer eli olmayan cihazını ararken kalbi ilk kez mantığının önüne geçmişti. Hemen yanında, Umay masanın altından çıkmış, bir heykel gibi donup kalmıştı. Gözleri açık, nefesi kesilmiş, yaklaşan ölümü izliyordu.

Yunus’un zihninde tek bir cümle yankılandı, sanki o hiç duymadığı sesleri ruhunun derinliklerinde hissetti: "Onun canı yanmayacak."

Yunus, saniyenin onda biri kadar kısa bir sürede, yaralı koluna rağmen devasa bir hamleyle Umay’ın önüne atıldı. Onu göğsüne bastırıp kendi gövdesini bir kalkan gibi Mert ile Umay arasına gerdi.

Pat!

İlk mermi Yunus’un başının hemen yanından geçip arkadaki içki raflarını patlattı. Yunus, yüzüne sıçrayan cam kırıklarını bile hissetmedi. Sadece kucağındaki kadının titreyen vücudunu ve kalp atışını hissediyordu.

Pat!

İkinci mermi, Mert’in son mermisiydi. Bu sefer ıskalamadı. Mermi, Yunus’un sol kulağının üst kısmını parçalayarak sıyrıldı geçti. Yunus, beyninin içinde bir şimşek çaktığını sandı. Sol kulağından aşağı sıcak, koyu bir kan süzülmeye başladı. Şans eseri, cihazı taktığı sağ kulağı değil, sol tarafı hedef olmuştu. Ama acı o kadar keskindi ki, Yunus’un görüşü bulanıklaştı.

Mert, boş silahın tetiğine birkaç kez daha bastı; klik, klik... Silahı bittiğinde, Mert hırsla yere vurdu ve bilincini tamamen yitirerek kan gölünün ortasına yığıldı.

Yunus, hala Umay’ın üzerinde bir siper gibi duruyordu. Sol kulağından gelen kan, Umay’ın çantasının üzerine ve omuzlarına damlıyordu. Yunus yavaşça geri çekildi, gözleri Umay’ın gözlerine kilitlendi. Sol tarafı yanıyor, dünyası dönüyordu ama tek bir şeyi merak ediyordu. Dudakları titreyerek, hiç sesini duymadığı o kadına baktı.

BÖLÜM 4: Sessiz Yalvarış

Yunus, yerdeki alkol ve kan karışımı birikintilerin içinde diz çöktü. Sağ eliyle sol kolundaki mermi yarasını var gücüyle sıkıyor, parmaklarının arasından sızan sıcak kanın ıslaklığını hissediyordu. Ama bu acı, cihazını kaybetme korkusunun yanında hiç kalırdı. Eğer o cihaz suya değerse veya biri üzerine basarsa, Yunus sadece sağır olmayacaktı; o, dış dünyadan tamamen kopacak, avcıyken av haline gelecekti.

Elif, Yunus’un bu çaresiz halini görünce kalbinin sıkıştığını hissetti. Yanına gidip sırtına dokundu. Yunus irkilerek başını kaldırdı. Elif ellerini kullanarak işaret diliyle sordu: "Ne oldu? Ne arıyorsun?"

Yunus’un dudakları titriyordu. Kendi sesini duyamadığı için kelimeler boğazından hırıltılı, kısık ve neredeyse bir fısıltı gibi çıktı: "Cihazım... Cihazımı düşürdüm. Yoksa biterim Elif, bulmam lazım."

Elif hemen ayağa kalktı. Barın içindeki dehşet içindeki diğer müşterilere bağırmaya başladı: "İşitme cihazı gördünüz mü? Küçük, siyah bir parça!" İnsanlar korkuyla başlarını sallıyor, birbirlerine sokuluyorlardı. Kimsenin gözü yerde değildi, herkes kapıdaki polis sirenlerinin ışığını bekliyordu.

Yunus, Elif'in sormalarından bir sonuç alamayacağını anlayınca, yaralı kolunu sürüyerek masaların arasına daldı. O profesyonel katil gitmiş, yerine savunmasız bir çocuk gelmişti. Herkese tek tek, dolan gözleriyle bakarak sordu: "Gördünüz mü? Lütfen... cihazımı gördünüz mü?" Sesi, bir infazcıdan ziyade kaybolmuş bir ruhun yakarışı gibiydi.

Sonunda, masanın altında hala titreyen o kıza ulaştı. Umay.

Umay, yanağındaki kandan ıslanmış yüzüyle başını kaldırdığında, az önce bir canavarı dize getiren adamın şimdi karşısında diz çöktüğünü gördü. Yunus, Umay’ın gözlerinin içine baktı. Elif de o sırada yanlarına gelmişti, o da soracaktı ama Yunus ondan önce davrandı. Bakışlarındaki sertlik tamamen silinmiş, yerini derin bir hüzne bırakmıştı.

"Bütün bunlar için... bu yaşadıkların için çok özür dilerim bayan," dedi Yunus, sesi titreyerek. "Lütfen söyleyin, işitme cihazımı gördünüz mü? O benim her şeyim..."

BÖLÜM 3: Çelik ve Kan

Yunus, Mert’in adamlarına doğru bir gölge gibi atıldı. Hareketleri o kadar hızlı ve hesaplıydı ki, adamlar tetiğe basmaya fırsat bile bulamadılar. Yunus, çocukluğunda kendisine "sakat" diyenlerin yüzlerini hatırlar gibiydi; her bir mermi, o geçmişin intikamıydı. Silahını doğrulttu ve soğukkanlılıkla tetiği çekti. Önce birinin diz kapakları, sonra diğerinin dirsekleri... Dört el ateş, dört kesin isabet. Adamlar acı içinde yere yığılırken Yunus onların çığlıklarını duymuyordu; ama yüzlerindeki o saf dehşeti görmek ona yetiyordu. Artık bir daha asla bir silahı kavrayamayacak, asla birinin peşinden koşamayacaklardı.

Yunus, masaların arasından geçip direkt Mert’e yöneldi. Mert, sevgilisinin intikamı için yıllarca "Çoban Yıldızı"nı aramıştı ama karşısındaki adamın bir insan değil, bir makine olduğunu o an anladı. Yunus, Mert’in iki elini zorla üst üste getirdi ve bar masasının üzerine sabitledi. Namluyu tam avuç içinin ortasına dayadı. Mert’in dudakları yalvarırcasına hareket ediyordu, gözlerinden yaşlar boşanıyordu. Yunus tetiğe bassaydı, Mert bir daha asla bir kalem bile tutamayacaktı. Parmak uçlarındaki sinirler sonsuza dek ölecekti.

Ancak o sırada bakışları masanın altındaki kıpırtıya kaydı.

Umay... Yüzündeki cam kesiğinden süzülen kan, gözyaşlarıyla karışmış çenesinden zemine damlıyordu. O saflık ve korku dolu gözler, Yunus’un buz tutmuş kalbinde bir çatlağa sebep oldu. İçindeki o karanlık ses fısıldadı: "Bu kız masum. Onun kanı bu kirli zemine daha fazla akmamalı."

Elif, titreyen elleriyle telefonunu Yunus’un göz hizasına getirdi. Ekranda büyük harflerle şu yazıyordu: "POLİSİ ARADIM, SAKIN BİR ŞEY YAPMA!"

Yunus, Elif’in gözlerine baktı ve yavaşça başını salladı. Parmaklarını Mert’in ellerinden çekti. Tetiğe basmadı ama intikamını başka bir şekilde aldı; tüm gücüyle Mert’in yüzüne sert bir kafa attı. Kemik sesini hissetmişti. Mert, kanlar içinde yere yığılıp bilincini yitirirken, Yunus elindeki silahı soğukkanlılıkla masanın üzerine bıraktı.

BÖLÜM 2: Kanlı Sessizlik

Yunus, sol kolunda aniden yükselen o yakıcı sıcaklığı hissetti. Mermi, deri ceketini delip geçmiş, eti sıyırmıştı. Acı, sessizliğin içinde bir elektrik dalgası gibi yayıldı. Sırtını bar tezgahına dayadı, nefes nefese kalmıştı ama dışarıdaki kaosa dair tek bir ses bile duymuyordu. Yanında büzülmüş, tir tir titreyen Barista Elif’e döndü.

Yunus’un gözleri soğuk bir kararlılıkla parlıyordu. Elif’in korkudan bembeyaz kesilmiş yüzüne baktı, dudaklarını okumaya odaklandı. Elini Elif’in omzuna koyup sarsarak, sesi kendi kulaklarında bile yankılanmayan o boğuk tonda sordu: "Silahın var mı? Tezgahın altında bir şey tutuyor musun?"

Elif, titreyen elleriyle kasanın altındaki bölmeyi işaret etti. Orada eski bir toplu tabanca duruyordu. Yunus silahı kavradı. Kendi özel susturuculu silahı belindeydi ama bu "emanet" silah, iz bırakmaması gereken bu karmaşada işine yarayabilirdi.

O sırada, birkaç metre ötede Umay, masanın altına sığınmıştı. Yer toz, kan ve cam kırığı doluydu. Tam önünde parlayan küçük, siyah metal parçayı gördü. Yunus’un dünyayla olan tek bağı: İşitme cihazı. Markası ve modeli piyasada pek rastlanmayan, özel bir tasarımdı. Umay, bu cihazın birinin can damarı olduğunu biliyordu. Merhameti, korkusunun önüne geçti; titreyen parmaklarıyla cihazı yerden alıp montunun cebine, oradan da çantasının en güvenli gözüne yerleştirdi.

Tam o anda, büyük bir patlamayla patlayan viski şişesinden fırlayan bir cam parçası, Umay’ın yanağını boydan boya sıyırdı. Sıcak kan elmacık kemiğinden aşağı süzülürken Umay sessizce hıçkırarak ağlamaya başladı. Gözyaşları kanla karışıyordu.

Yunus, tezgahın üzerinden hafifçe doğrulup aynanın kırık parçasından yansımaya baktı. Kapıdaki adamları gördü. İçlerinden biri, Umay’ın beklediği o adamdı: Mert. Mert, etrafa emirler yağdırırken gözleri masaların altında birini arıyordu. Yunus o an anladı; Mert bir "sevgili" değil, bir infaz timinin lideriydi. Ve asıl hedef Umay’ı ekmek değildi; asıl hedef, "Çoban Yıldızı"nın o barda olacağını bilerek onu çapraz ateşe almaktı.

Yunus, kolundaki yarayı umursamadan Elif’e "burada kal" işareti yaptı. Şimdi sessizliğin avantajını kullanma vaktiydi. Duyamıyordu ama rakiplerinin yerini, zemindeki titreşimlerden ve havada süzülen barut dumanının hareketinden seziyordu.

Yunus masaların arasından bir gölge gibi süzülürken, Umay çantasını göğsüne bastırmış, yanağındaki sızıyla ölümü bekliyordu. Yunus, Mert’in arkasına kadar sokuldu. Namluyu Mert’in ensesine dayadığında, Mert hala adamlarına bağırıyordu.

BÖLÜM 1: Sessizliğin Gürültüsü

İstanbul’un üzerine çöken gri bulutlar, şehrin tüm günahlarını örtmeye çalışır gibiydi. Yunus, Galata’nın arka sokaklarında, rutubet kokulu bir barın en köşesindeki taburede oturuyordu. İşitme cihazını hafifçe yukarı kaydırdı. Cihazdan gelen o cızırtılı, metalik sesler dünyayla arasındaki tek ince köprüydü.

Önündeki viski bardağına çarpan loş ışıklar, geçmişin hayaletlerini hatırlatıyordu ona. Okul bahçesinde onunla dalga geçen o çocukların sesleri, cihazın cızırtıları arasında yankılanıyordu. Onlar artık birer isimden ibaretti. Üzeri çizilmiş isimler.

Barista kadın, önündeki tezgâhı silerken başıyla arka masayı işaret etti. "Görüyor musun?" dedi fısıltıyla. "Şu kız... Bir saattir o masada. Gözü kapıda ama belli ki beklediği o herif gelmeyecek. İnsanlar çok acımasız, değil mi?"

Yunus, bakışlarını bardağından ayırmadı. Viskisinden bir yudum aldı; boğazını yakan o sert tat, zihnindeki Umay imgesiyle birleşti. "Aklımda biri var," dedi sesi mekanik ve ruhsuz çıkarak. "Ve insanlara o gözle bakmayı sevmem. Benim için dünyada sadece iki çeşit insan var: Hedefler ve hayaletler."

Umay ise hemen arkasında, bir kaç metre ötesinde, telefonuna bakıyordu. Ekran ışığı, gözlerindeki o sönmek üzere olan umudu aydınlatıyordu. 3-4 yıldır sadece bir ekrandan tanıdığı, sesini hiç duymadığı, yüzünü sadece fotoğraflardan bildiği o adamı, Yunus’u arıyordu aslında. Yan masadaki adamın, hayatını adadığı o gizemli kişi olduğundan habersiz, beklediği sevgilisinin onu bir kez daha yarı yolda bırakışını izliyordu.

Tam o sırada barın kapısı sertçe açıldı. İçeri giren üç adamın uzun pardösüleri ve gergin yürüyüşleri, Yunus’un ensesindeki tüylerin diken diken olmasına yetti. Hedef listesinden tanıdığı bir yüz değildi bunlar, ama ölümün kokusunu alabiliyordu.

"Yatın yere!" diye bir ses patladı.

Bir saniye sonra ilk mermi barın üzerindeki aynayı parçaladı. Cam kırıkları Yunus’un viskisine dolarken, barın içindeki loş atmosfer bir anda turuncu namlu alevleriyle aydınlandı.

Yunus, profesyonel bir refleksle kendini barın arkasına attı. Ancak o sırada çapraz ateşin ortasında kalan Umay, donup kalmıştı. Bir mermi Yunus’un hemen yanındaki ahşap sütuna saplandı. Sarsıntıyla birlikte Yunus’un kulaklığından tiz, kulak tırmalayan bir ses yükseldi ve cihaz kulağından fırlayıp barın zemininde sürüklenerek tam Umay’ın ayaklarının ucuna düştü.

Yunus şimdi tamamen sessizliğin içindeydi. Hiçbir bağırışı, hiçbir silah sesini duymuyordu. Sadece damarlarında akan kanın basıncını hissediyordu. Başını kaldırdığında gördüğü şey ise dünyasını başına yıktı: