#yunus

Bu durum, yunusların oldukça gelişmiş bir hafızaya ve karmaşık bir iletişim sistemine sahip olduğunu gösteriyor.

Belki de okyanusların en sosyal canlıları sandığımızdan çok daha zeki!

Bölüm 14: La Mia Luce

Aradan iki yıl geçmişti...

Akdeniz'in küçük bir kasabasında, zeytin ağaçlarının arasına gizlenmiş, beyaz boyalı bir evin bahçesinde sabah güneşi parlıyordu. Bahçedeki atölyeden gelen hafif metal tınlamaları, mutfaktan gelen taze kahve kokusuna karışıyordu. Umay, elindeki mühendislik çizimlerini masaya bırakıp atölyeye doğru baktı.

Yunus, atölyenin ortasında, eski saatleri ve mekanik parçaları tamir ettiği masasının başında oturuyordu. Artık elinde silah değil, saatçi cımbızları vardı. O sert, tetikte bekleyen bakışları gitmiş; yerine dingin bir huzur gelmişti. Kulağındaki işitme cihazı, Umay’ın ellerinden çıkan o özel tasarımdı; sadece sesleri değil, hayatın tüm neşesini ona ulaştırıyordu.

Yunus, arkasında bir gölge hissedince gülümsedi. Hiç arkasına bakmadan, Umay’ın geldiğini hissetmişti. Umay yaklaşıp kollarını Yunus’un boynuna doladı ve başını onun omuzundaki o eski yara izinin tam üzerine yasladı. O izler artık acının değil, bir mucizeye giden yolun hatıralarıydı.

"Yine mi zamanı durdurmaya çalışıyorsun La Mia Luce ?" diye fısıldadı Umay, Yunus’un kulağına.

Yunus cihazını yavaşça kapattı. Dünyanın gürültüsü bir kez daha sustu. Umay’ın ellerini tuttu, kendi kalbinin üzerine koydu ve gözlerinin içine bakarak konuştu:

"Zamanı durdurmama gerek yok Kelebek. Senin yanındayken zamanın zaten bir hükmü kalmıyor. Biz o barda birbirimize dokunduğumuz an, sonsuzluğu bulduk."

Güneş batarken deniz kızıllığa büründü. Yunus, Umay’ın elini tutup sahil boyunca yürümeye başladı.

BÖLÜM 13: Tenin Hafızası

Yunus, Umay’ı kucağına alıp yatağa bıraktığında, hareketleri bir suikastçının keskinliğinden uzak, bir sanatçının hassasiyetindeydi. Cihazını masaya bırakmıştı; şu an dünyaya dair hiçbir ses duymuyordu. Ama Umay’ın teninin sıcaklığı, hızlanan nefesi ve gözlerindeki o derin arzu, Yunus için en yüksek sesli çığlıktan daha belirgindi.

Umay, Yunus’un gömleğinin son düğmelerini çözerken elleri titriyordu. Yunus’un geniş omuzları ve göğsündeki o sert izler, artık korkutucu değil, aksine güven vericiydi. Umay, parmak uçlarını o yara izlerinin üzerinde gezdirdi; sanki her bir acıyı öpücükleriyle silmek istiyordu.

Yunus, Umay’ın boynuna gömüldüğünde, kokusunu içine hapseder gibi derin bir nefes aldı. Umay’ın teni vanilya ve yağmur gibi kokuyordu. Yunus’un dudakları, Umay’ın köprücük kemiğinden aşağı süzülürken, Umay ellerini Yunus’un saçlarına doladı ve onu kendine daha sıkı çekti.

Sessizlik, bu anın dokusunu daha da yoğunlaştırıyordu. Yunus duyamasa da, Umay’ın göğsünün yükselip alçalmasından, vücudunun verdiği küçük ürpermelerden onun ne hissettiğini bir müzisyen gibi okuyordu. Dudakları buluştuğunda, 3 yılın özlemi tek bir nefeste birleşti. Bu, sadece iki bedenin buluşması değil; iki yaralı ruhun birbirine mühürlenmesiydi.

Yunus, Umay’ın üzerinde yükselip onun yüzünü avuçlarının arasına aldı. Göz göze geldiler. Yunus’un bakışları "Seni buldum ve bir daha asla bırakmayacağım," diyordu. Umay ise cevabını, Yunus’u kendine doğru çekip sırtındaki o eski yaralara tırnaklarını hafifçe geçirerek verdi.

BÖLÜM 12: Sessizliğin En Güzel Şarkısı

Ersin, ortalığı sakinleştirdikten sonra, kardeşinin ve Umay’ın gözlerindeki o ışığı gördü. "Pekala," dedi gülümseyerek, "Sanırım sizin artık korumalara değil, sadece birbirinize ihtiyacınız var." Ersin, onları şehirden uzak, deniz kenarındaki o sakin aile evine bıraktı ve sessizce uzaklaştı.

Şimdi sadece dalga sesleri ve rüzgarın uğultusu vardı.

Akşam çökerken, evin terasında denize karşı oturuyorlardı. Yunus’un kulağındaki cihaz artık pürüzsüz çalışıyordu ama o an cihazı yavaşça çıkarıp masaya bıraktı. Umay şaşkınlıkla ona baktı. Yunus, onun ellerini tutup dudaklarına yaklaştırdı ve tane tane konuştu:

"Dünyanın gürültüsünü artık istemiyorum. Sadece senin kalbinin atışını hissetmek yeterli. Sesini zaten zihnime kazıdım."

Umay gülümsedi, gözleri nemlenmişti. Ayağa kalktı ve eski bir plaktan yayılan yumuşak bir melodiyi başlatıp Yunus’un ellerinden tuttu. Yunus müziği duymuyordu ama Umay’ın vücudunun ritminden, ayaklarının zemine vuruşundan melodiyi hissedebiliyordu.

Yunus, Umay’ın beline sarıldı. Başını onun omzuna yasladı. Artık bir suikastçı değildi; artık "Çoban Yıldızı" sönmüştü. Sadece Yunus vardı. Umay, onun kulağına eğildi, sesinin titreşiminin Yunus’un tenine değeceğini bilerek fısıldadı:

"3 yıl boyunca ekrana bakıp 'neredesin' diye sorduğum her an, aslında bu ana yürüyormuşum. Hoş geldin Yunus. Sonunda gerçekten geldin."

Yunus, onun ne dediğini kalbiyle anladı. Geri çekilip Umay’ın yüzünü avuçlarının içine aldı. Başparmağıyla Umay’ın yanağındaki o küçük yara izini (bardaki o geceden kalan hatırayı) sevdi. O iz, birbirleri için ödedikleri bedelin nişanesiydi.

"Seni bir daha asla kaybetmeyeceğim Kelebek," dedi Yunus. "Sen benim sesim oldun, ben de senin sessizliğin olacağım. Huzurlu sessizliğin..."

Bölüm 12: Ersin Abi

Yunus’un yüzündeki gerginlik, apartmanın önünde duran aracın motor sesini tanımasıyla yerini şaşkınlığa bıraktı. Bu, Mert’in adamlarının kullandığı o hırçın araçlardan biri değildi; bu ses, çocukluğundan beri aşina olduğu, güven kokan o eski motorun sesiydi.

Yunus, Umay’ın şaşkın bakışları arasında pencereye yöneldi. Aşağıdaki siyah aracın içinden uzun boylu, omuzları dik bir adam indi. Bu, Yunus’un abisi Ersin'di. Ersin, Yunus’un karanlık dünyasından her zaman uzak durmaya çalışmış ama kardeşini hiçbir zaman yalnız bırakmamıştı.

Yunus, derin bir nefes vererek omuzlarını düşürdü. "Korkma," dedi Umay’a dönerek. "Gelen düşman değil. Ersin Abim..."

Kapı çalındığında Ersin, kapı eşiğinde endişe ve öfke karışımı bir ifadeyle duruyordu. Elif’ten gelen o panik dolu telefondan sonra kardeşine ulaşamayınca konum takibini kullanmış ve soluğu burada almıştı. Ersin içeri girer girmez Yunus’un sargılı koluna ve kulağına baktı, sonra bakışları Umay’a kaydı.

"Yine mi Yunus?" dedi Ersin, sesi odayı doldurarak. "Yine mi kan ve barut? Elif arayıp 'bar tarumar oldu' dediğinde bittiğini sanmıştım. Sen bu kızı da mı o karanlığın içine çektin?"

Yunus sustu. Cihazını taktığından beri duyduğu en ağır sesti bu; abisinin hayal kırıklığı. Ama Umay, Yunus’un önüne geçti ve Ersin'in gözlerinin içine baktı. "O beni çekmedi efendim," dedi kararlı bir sesle. "O beni kurtardı. 3 yıldır beklediği o anı, beni korumak için feda etti."

Ersin, Umay’ın bu dik duruşu karşısında biraz sakinleşti. Masadaki kahvaltıya, Yunus’un çocuk gibi duran o mahcup yüzüne baktı. Kardeşinin "Çoban Yıldızı" kimliğinden kaçıp sığındığı bu limanın, Umay olduğunu anlamıştı.

BÖLÜM 11: Sırlar

"Seni ilk tanıdığımda, o ilk mesajını aldığımda Çoban Yıldızı'nı gömmeye karar vermiştim," dedi Yunus, ellerine bakarak. "3 yıldır elime silah almadım. O listedekiler... Hepsi geçmişin hayaletleriydi. Ama geçmiş, sen onu bıraksan da peşini bırakmıyor. Dün gece o barda yaşananlar, benim kaçmaya çalıştığım dünyanın beni yakalamasıydı."

Umay sessizce dinledi. Karşısındaki adamın elleriyle hem can aldığını hem de kendisini ölümden çekip çıkardığını biliyordu. Ama o an önemli olan geçmiş değil, sabahın bu ilk saatlerindeki kırılgan huzurdu.

O sırada Yunus’un profesyonel görünümlü, siyah kılıflı telefonu titredi. Yunus reflex olarak elini silaha atar gibi telefona uzandı ama sonra durdu. Mesaj Elif’tendi:

"Barı temizledik, polisler şimdilik buralarda değil. İkiniz de iyi misiniz? Umay'a dikkat et, o senin tek yaşama sebebin."

Yunus hafifçe gülümsedi ve telefonu kenara bıraktı. "Elif... Merak etmiş," dedi.

Sabahın İlk Işıkları: Kahvaltı ve sessiz bir anlaşma

Gerginlik yerini yavaş yavaş ev sıcaklığına bırakıyordu. Umay, Yunus'un zihnini dağıtmak için ayağa kalktı. "Acıkmış olmalısın," dedi gülümseyerek. "Makine mühendisiyim ama mutfakta da fena sayılmam. Haydi, gel bana yardım et."

Mutfakta birlikte hazırladıkları o kahvaltı, bir romandan fırlamış en huzurlu sahne gibiydi:

Mutfaktaki Uyum: Umay çayı demlerken, Yunus tek kolu sargılı olmasına rağmen domatesleri titizlikle dilimliyordu. Arada bir işitme cihazına dokunuyor, Umay’ın mutfaktaki bıçak seslerini, tıkırtıları, hatta dışarıdaki kuş seslerini duymanın tadını çıkarıyordu.

O Sır: Kahvaltı masasına oturduklarında, güneş ışığı masadaki zeytin tabağına vuruyordu. Yunus tam o anda Umay'a bir şey uzattı. Bu, üzerinde hiçbir işaret olmayan gümüş bir anahtardı. "Eğer bir gün bana ulaşamazsan veya başın derde girerse, Galata'daki o eski sahafın alt katındaki kasayı aç. Orada seni bulduktan sonra, senin için her şeyi hazır tutuyorum. Pasaportlar, para ve... benim kim olduğuma dair son itirafım."

Umay anahtarı aldı ama masanın üzerine bıraktı. Yunus’un elini sımsıkı tuttu. "O kasayı hiç açmayacağımıza söz ver, Yunus. Çünkü sen artık Çoban Yıldızı değilsin. Sen sadece benim Yunus'umsun."