"Ruhum papatyaymış her gelen koparmış yapraklarımı seviyor sevmiyor diye"...

Artık her şeyin sonuna gelip içimdeki boşvermişlik hissinin arkasına gizlenen kendimle savaşıyorum.

Unutulmak için hatırlanmak gerek, ben hiç hatırlanmadım.

Bazen sadece susarsın bomboş bakar gözlerin uzaklara dalıp gidersin...

Hissiz yalnızca nefes alan bir mezarlık olmuşum önüme çiçek bırakmışlar çiçekleri kurutmuşum..

Kendime nefes alacak yer bulamadım.

Ruhum paramparça oluyor görmüyorlar yaralarım kanıyor sarmıyorlar canım çok acıyor yaralarımı dikmek yerine daha çok kanıtıyorlar...

Duygusuz olduğumu düşündüler ama ben rüzgarın tenine dokunduğunda uzaklara götürdüğü karahindiba tanelerine bile ağladım..

Kalbim ölüyor ama içinde o var onun yüzü var..

Herkes kelimeleri söyleyebilir ama çok az insan kelimelerin arkasındaki kalbi duyar.

"Bana bir yıldız ver lütfen, benimle beraber gökyüzüne baktığına inanayım."

Bazen anlatmak istersin ama hiçbir şey gelmez elinden sadece susarsın belkide susmak en iyi cevaptır.

Zaman geçti unutuldu çektiğim acıyı ise hiç kimse sormadı...

"Acılar sonsuz oluyor, sevinçlerin ise bir sınırı var..."