algılarım kapalı. benliğim yitik. neyi sevip sevmediğimi hâlâ bilmiyorum. en sevdiğim rengi unuttum. en sevdiğim şarkıyı bulduktan sonra bir daha dinlemedim. en sevdiğim çiçeğin mezarıma dikilmesini vasiyet ettim. adını dâhi bilmediğim şarkılar dinliyorum. kâbuslarla yatıp kâbuslarla kalkıyorum. uykularım da benim gibi bölünüyor. fiziksel acıları hissedemiyorum. bulantılarımdan kurtulamıyorum. ne yaptığımı inan hiç fark edemiyorum. yoruluyorum. beş kat merdiven çıkmış gibi değil üstelik suyun altında kilometrelerce koşmuş gibi. susuyorum. hiç konuşmamış gibi. duymuyorlar beni. duymasınlar zaten. soluyorum. çiçekler gibi değil üstelik bir fotoğraf gibi. usulca. fark ettirmeden. renksiz oluncaya dek soluyorum. kaçıyorum. neyden kaçtığımı bilmeden, bacaklarımda kımıldayacak güç kalmayıncaya dek. bitiyorum. cebimdeki para gibi değil üstelik içi görünmeyen bir kalemin mürekkebi gibi. ansızın. hissettirmeden. kayboluyorum. mahvoluyorum. bitiyorum. bittim.

beni nasıl isterdin, tek parça.

“bana karşı ne hissettiğini bilip bilmemen hiç önemli değil ben ayaklarını ısıtmak zorundayım”

yazın ortasında kışı düşünerek saçları üşümesin diye güzel bir şapka örerken seni sevmediğini söylüyor ama şapkayı örmeye devam ediyorsun.  koltuğun üzerinde kırk derece sıcakta üşümekten titreyerek ilmek kaçıran sensin çünkü.

sen benim yitirdiğim ve bir daha sahip olamayacağım her şeysin. böyle gitmek görmedim desem yalan olur. ne gidenler oldu daha önce de. ne hızlı, ne acele, ne acılı. görsen korkarsın. gitmeler, insanın bir yerde kalma hevesini alıp götürüyor. çünkü nerede kalmak istesen, mutlaka bir giden bulunuyor.

bir alışkanlığınız varsa, bu daha da kötü. yeni birine kahveyi şekersiz içtiğinizi ezberletene kadar kaç şekerli kahve içeceksinizdir, kim bilir. kırmamak için pek bir şey söylemeyecek, katlanacaksınız. bir gün, dayanamayıp, yine sade kahve isteyip, onu sevdiğinizi söylediğinizde, “hadi, hadi” diyecek, “seni tanıdığımdan beri şekerli içiyorsun.“

bu yol babamın ölümüne kadar gidecek. benimle yürüme. kirim, pisim, itim. bulaşırım, ellerimi bırak. rol icabı gerçekten bileklerimi kesmem gereken bir filmdeyiz, şuradan şeridin dışına çık. kestik kestik diye bağırırlarken, sahneyi alkışlamaktan kanımı dindirmiyor kimse. kestim. oynadım. bitti. bırak beni. babamı gömeceğim ileride. bir de umudun kemiği varsa bende, onu. bırak. düşeceğim. tekmeleyecekler. bir kanat çizmişler diyeceğim, sırtıma, mosmor. inan ki acımdan, adını ali koyacağım her şeyin. senin bile.

ritüelimi bozmamalıyım. eskiden uzun uzun yazacak vaktim vardı. artık sadece yaşıyorum. eskiden yaşamadığımı kabullenmek biraz zamanımı aldı. hatta suan bir şeyler yazarken karşımda hiç susmadığı için kelimelerimi toparlayamıyorum. bir şeyler oldu, iyi ki oldu. kendimi buldum. evimi buldum.