Natalie♥

“Neuro Wormhole” [Digital collage, photo manipulation; 2018]

Carol (2015) dir. Todd Haynes

Είμαι η Κατερίνα Ζώ καιρό στην Κοκκινιά & μου αρέσουν οι μαργαρίτες Ξεκίνησα το σχολείο για να με βοήθησει να γίνω αυτό που θέλω. Θα γίνω τραγουδίστρια , μεγάλη ηθοποιός , θα γράψω βιβλία και ιστορίες και θα συμβουλεύω συχνά παιδιά . Ήδη όταν με ρωταγαν τι θέλω να γινω απανταγα και είχαν όλοι την ίδια αντίδραση . Πίστευα ότι κατσουφιαζαν γιατί ζήλευαν που εγώ ονειρεύομαι παραπάνω . Πάω σχολειο Μα αυτή τη φορά 10 χρόνια μετά. Θέλω ακόμα να γινω τραγουδίστρια ,ηθοποιός, ζωγράφος … Μα με έγραψαν σε ένα φροντιστήριο & χθες το βράδυ έλυσα κάποιες ασκήσεις χημείας και φυσικής που δε καταλαβαίνω σε τι θα με βοηθήσουν στα όνειρά μου. Μαθαίνω εύκολα ξενες γλώσσες & έχω πάρει ήδη μόνη μου κάποια πτυχια . Περνάω ήδη σε διαγωνισμούς και οι επιθυμίες μου φαίνεται να ανοίγουν μα, Τελειώνω το σχολειο που περίμενα πως και πως από μικρή. Τώρα πρέπει να γράψω αλλά δε βλέπω το γιατί. Τα όνειρά μου είναι λίγο παραπέρα τελευταία . Αφού δε με αφήνουν να κοιμηθώ ακόμα . Ετσι είμαι 25 τώρα . Διδάσκω σε μια τάξη. Όπου να’ναι θα μαζεψω χρήματα να γράψω τα βιβλία που θέλω & να κάνω τη ζωή μου όπως θέλω. Έχω γράψει πολλά τραγούδια σπίτι και έχω μάθει να παίζω κιθαρα και βιολι . Αν συγκεντρώσω λίγα ακόμα χρήματα θα φύγω από εδώ και όλα θα γίνουν. Μα δεν έγιναν. Τώρα τα χρήματα δε φτάνουν . Ο έρωτας ήταν αρκετά ρομαντικός πίστευα , αλλά δε θα ήταν ποτέ τζάμπα . Τώρα είμαι 40 . Μου ειπαν πως είμαι καλή δασκάλα . Δε νιώθω ότι το λένε σε εμένα . Εγώ δεν είμαι αυτό. Δεν άκουσε κανεις σας ότι έχω ωραία φωνή; Ότι ζωγραφίζω και γράφω; . Τα παιδιά στην τάξη επιλέγουν τις ίδιες σχολές κάθε χρόνο . Έχω και δικά μου παιδιά τώρα . Οι λέξεις μου είναι σχεδόν αυτόματες μα σε 20 χρόνια έχουν φύγει από το σπίτι & σπουδάζουν αυτό που μάλλον ήθελαν. . Είμαι 60 απόψε . Έχω χρόνια να με κοιτάξω , Πως έγινε όλο αυτό; Τα μάτια μου είναι πιο κλειστά και μελανιασμένα Το πρόσωπο μου ζάρωσε σαν παλιά εφημερίδα και τα μαλλιά μου κοντινάν και άλλαξαν λίγο χρώμα. Θυμήθηκα πως έχω ξεχάσει να παίζω κιθαρα και βιολι πια. Και πως έχω χρόνια να τραγουδήσω . Βρίσκω τα τραγούδια μου στα συρτάρια Μα δε θυμαμαι τη μελωδια κανενός . Η φωνή μου όμως. Δεν την έχω πια. Τώρα με πόνο βγαίνει . Τα δάκρυα στα μάτια μου μένουν παγωμένα . Γιατί άφησα το χρόνο ετσι; Γυρνάω πίσω , θυμαμαι τα κλάμματα και τους τσακωμους, την κοροϊδία & την ταπείνωση .. φαίνεται προτίμησα τον εύκολο δρόμο. Θα μπορούσα να ήμουν ψηλά τώρα . Έλεγα αλήθεια ότι έχω να προσφέρω πολλά . Ότι θα αλλαξω λίγο τον κοσμο και θα με αγαπανε . Τώρα 75. Όταν πεθάνω σκέφτομαι πως δε θάναι σχεδόν κανεις εκεί. Τους ανθρώπους δε τους χωρίζει ο θάνατος . Αλλά η πικρία Λένε πως είσαι ευτυχισμένος αν κοιτάς τη ζωή σου και βλέπεις όσα πέτυχες . Μα τι πέτυχα; Χαρτιά , χαρτιά … δεν ήταν αυτό για εμένα 85 . Δεν έχει μείνει πια κανεις Τα παιδιά μου έχουν ξεχάσει ότι υπάρχω και δε ρωτάνε . Είμαι μόνη σπίτι . Απολαμβάνω την σύνταξη και τους φακέλους από τα προηγούμενα χρόνια και κοιτάω τις χαραμάδες τις πόρτας μόνη μου. Το έργο μου έχει μείνει σε συρτάρια ή σε κάδους ή έχει γίνει στάχτη. Αλήθεια ήμουν ποτέ ευτυχισμένη; Είχα τόσα να δώσω. Ήθελα να ζωγραφίζω να τραγουδάω να γραφω να είμαι χαρουμενη μα όλα πήγαν λάθος Μέχρι να με βασανίσουν αυτές οι σκέψεις -90- Είναι αργά για να τελειώσω τη ζωή μου . Αλλά εξελίχθηκε λίγο αλλιώς . Πάθος για ζωή . Στα μάτια μου , όσο γυαλίζει το σχοινί Πάθος για ζωή . Μα αν δεν υπάρχει; Τα χέρια μου δεν έχουν πια δύναμη . Και αποτυγχάνω ακόμα και στο να με κρεμάσω . Πάθος για ζωή . 96 , η στενοχώρια χτύπησε λίγο αργά. Μα ήταν το τελευταίο χτύπημα. Και αυτό το τελευταίο κείμενο . Δε θα’ρθει κανείς , και το σπίτι στα χρόνια θα λιώσει και θα πέσουν τα ξύλα και οι τοίχοι και θα Σχιστούν οι κουρτίνες & εγώ θα περιμένω . Νεκρή αυτή τη φορά , να ονειρευτώ για πάντα τη ζωή που θα ζούσα , αν αντίστεκόμουν μια φορά στα 17ζ

i might have to move here, and leave behind beers and paint too https://www.instagram.com/hirxeth/?hl=sv

— Franz Kafka, from a diary entry written c. November 1919

Otto Künzli, Ring für Zwei, 1980.