Κατι Παραπάνω.

Περπατώ περπατώ εις το δάσος

Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Περπατώ περπατώ μεσ’τον κόσμο

Όταν ο κόσμος δεν είναι εδώ

Κόσμε

Είσαι εδώ;

Βγάζω την μάσκα μου.

Είσαι εδώ;

Βγάζω και τα ρούχα μου.

Είσαι εδώ;

Μόνο το σώμα μου.

Δεν είμαι εδώ

Μόνο το σώμα μου

Ενώ προσπαθώ πολύ να είμαι εδώ ..πάντα καταλήγω να είμαι λίγο εδώ, λίγο εκεί λίγο στο σπίτι λίγο στην μητέρα λίγο στην γκομενα λίγο στους φίλους λίγο στο φαΐ και εντελώς, πουθενά.

Περπατώ περπατώ όσο πιο ήσυχα μπορώ χώνομαι μέσα στον κόσμο στριμώχνομε γύρω από παλτά με κεφάλια με τσάντες και θυμωμένα μάτια

Όλοι βιάζονται να χτίσουν το μέλλον τους να σπουδάζουν να φάνε να αγοράσουν ζωντανά και όχι προϊόντα , πράγματα φαγητά . Να ξεσκιστούνε , να γνωρίσουν και άλλους να πιούνε να κοιμηθούνε . Και έτσι να περνάνε οι μέρες να σβήνουν κεριά να κάνουν μεγάλα πάρτι να σβήνουν ξανά κεριά να λιγοστεύει ο κόσμος να τυποποιούνται οι φίλοι να γίνονται όλο και πιο βαρετά τα δώρα να έχουν όλο και μικρότερη αξία τα λεφτά και οι βόλτες. Να μεγαλώνουν. Και να μη σβήνουν καν κεριά πια. Με ποιον να τα σβήσεις; Και γιατί; Εξαρχής γιατί.

Περπατώ περπατώ στον δρόμο

Όταν είμαι μόνη μου πια.

Όλοι οι δρόμοι είναι άδειοι

Όταν είσαι μόνος σου πια.

Όσοι και να περπατάνε γύρω σου δεν έχει καμία σημασία.

Και όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποσό προσποιητά είναι όλα. Και ποσό προσπαθούν όλοι εν τέλη να δείχνουν καλά και να πουν στο τέλος της ζωής τους ότι έκαναν κάτι. Απλά για να χαθούν τόσο γρήγορα όσο θα χαθεί και η μνήμη τους μόλις πεθάνουν. Μόνο για να πουν ότι κάτι έκαναν σήμερα .

Μόνο για να νιώσουν ότι υπήρχε κάποιο νόημα.

Περπατώ περπατώ μες τον κόσμο

Και όλος ο κόσμος είναι εδώ

Όμως δεν είναι.

Όλα αυτά τα πρόσωπα που θα έχουν εξαφανιστεί σε λίγα χρόνια

Και θα έχουν αντικατασταθεί

.

Περπατώ περπατώ μες το δάσος

Και η μοναξιά με ποναει

Αλλά συνεχίζω να περπατάω μήπως τελικά φτάσω κάπου.

Και με κυνηγανε

Περπατώ περπατώ εις το δάσος

Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Περπατώ περπατώ μεσ’τον κόσμο

Όταν ο κόσμος δεν είναι εδώ

Κόσμε

Είσαι εδώ;

Βγάζω την μάσκα μου.

Είσαι εδώ;

Βγάζω και τα ρούχα μου.

Είσαι εδώ;

Μόνο το σώμα μου.

Δεν είμαι εδώ

Μόνο το σώμα μου

Ενώ προσπαθώ πολύ να είμαι εδώ ..πάντα καταλήγω να είμαι λίγο εδώ, λίγο εκεί λίγο στο σπίτι λίγο στην μητέρα λίγο στην γκομενα λίγο στους φίλους λίγο στο φαΐ και εντελώς, πουθενά.

Περπατώ περπατώ όσο πιο ήσυχα μπορώ χώνομαι μέσα στον κόσμο στριμώχνομε γύρω από παλτά με κεφάλια με τσάντες και θυμωμένα μάτια

Όλοι βιάζονται να χτίσουν το μέλλον τους να σπουδάζουν να φάνε να αγοράσουν ζωντανά και όχι προϊόντα , πράγματα φαγητά . Να ξεσκιστούνε , να γνωρίσουν και άλλους να πιούνε να κοιμηθούνε . Και έτσι να περνάνε οι μέρες να σβήνουν κεριά να κάνουν μεγάλα πάρτι να σβήνουν ξανά κεριά να λιγοστεύει ο κόσμος να τυποποιούνται οι φίλοι να γίνονται όλο και πιο βαρετά τα δώρα να έχουν όλο και μικρότερη αξία τα λεφτά και οι βόλτες. Να μεγαλώνουν. Και να μη σβήνουν καν κεριά πια. Με ποιον να τα σβήσεις; Και γιατί; Εξαρχής γιατί.

Περπατώ περπατώ στον δρόμο

Όταν είμαι μόνη μου πια.

Όλοι οι δρόμοι είναι άδειοι

Όταν είσαι μόνος σου πια.

Όσοι και να περπατάνε γύρω σου δεν έχει καμία σημασία.

Και όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποσό προσποιητά είναι όλα. Και ποσό προσπαθούν όλοι εν τέλη να δείχνουν καλά και να πουν στο τέλος της ζωής τους ότι έκαναν κάτι. Απλά για να χαθούν τόσο γρήγορα όσο θα χαθεί και η μνήμη τους μόλις πεθάνουν. Μόνο για να πουν ότι κάτι έκαναν σήμερα .

Μόνο για να νιώσουν ότι υπήρχε κάποιο νόημα.

Περπατώ περπατώ μες τον κόσμο

Και όλος ο κόσμος είναι εδώ

Όμως δεν είναι.

Όλα αυτά τα πρόσωπα που θα έχουν εξαφανιστεί σε λίγα χρόνια

Και θα έχουν αντικατασταθεί

.

Περπατώ περπατώ μες το δάσος

Και η μοναξιά με ποναει

Αλλά συνεχίζω να περπατάω μήπως τελικά φτάσω κάπου.

Και με κυνηγανε

Trying to make sense of the kind of freedom and tenderness that can only come from so much loneliness

Καλημέρα , βασικά καλή Παρασκευή , δε ξέρω τι ώρα είναι γιατί μου έχετε κλειστά τα παράθυρα & τις κουρτίνες. Είμαι καιρό εδώ; γιατί νιώθω πως είναι χειμώνας . Το δωμάτιο έχει τόσο κρύο , η σομπα μάλλον που έχετε εδώ διπλα έχει χαλάσει. Ποια είμαι; Δε ξέρω ,μήπως ξέρετε εσείς; Κρατάτε τα χαρτιά μου το βλέπω . Ξέρετε γιατί βρίσκομαι εδώ , εγώ όμως δε θυμάμαι. Αν θυμαμαι κατι είναι η χθεσινή νυχτα. Ναι είμασταν μαζί επιτέλους . 6 μήνες είχα να της μιλησω & τώρα με φιλάει . Κοιτά πόσο με αγαπούσε . Έχω & μια φωτογραφία στο μπουφάν μου που μου φιλάει τα δάχτυλα και παίζουμε. Αλήθεια που έχετε βάλει το μπουφάν μου; Αν με αγαπούσε ; Ναι μερικές φορές πολύ . Και εκείνη τη μέρα αν βλέπατε τα μάτια της πως με κοιταγανε. Της ειπα δε πειράζει που άργησε τόσο πολύ. Περίμενα βλέπετε στο σταθμο και ακουσα όλα τα τραγούδια στο κινητό μου Μα δεν είχε φανει ακόμα. Και ξέρετε, έχω παρά πολλά τραγούδια, ποσό μαρεσει η μουσική που εκείνη μισεί! Αγχώθηκε όταν τη ρώτησα που ήταν, αλλά με καθησύχασε . Τώρα που τα λέμε δε θυμάμαι τι μου είπε, δεν ήθελα να το σκεφτώ πολύ.Έπρεπε να βλέπατε τα μάτια της αλήθεια. Με φίλαγε αρκετή ώρα και εγώ πότε άνοιγα τα μάτια μου πότε τα έκλεινα να σιγουρευτώ πως είναι ακόμα εκεί. Μα να που εφυγε. Με έσπρωξε και κλειδώθηκε στο μπανιο. Έμεινα για αρκετή ώρα έξω απτην πόρτα καθιστή οκλαδόν μέχρι να φανει. Μα τελικά ανοιξα . Φανταστητε να έκλαιγε; Τι θα κανα. Μα ήταν μια χαρά . Όσο μου λέει ότι θέλει να μιλήσουμε καθώς της μαζεύω τα μαλλιά βλέπω εκείνα τα σημαδια. Όχι όχι τα δικά μου. Εμένα δε με άφηνε να αφήνω κατι πάνω της ποτέ . Το ακούσατε και εσείς ετσι; Είχε ερωτευτει κάποια άλλη. Με κοιταξε στα μάτια & το είπε & αν και σιγά , ακούστηκε σε όλο το δωμάτιο λες και φώναξε με όλη της τη δύναμη & ξαφνικά, ησυχία . Το ακουγα συνέχεια στο μυαλό μου ,ακόμα το ακουω. Έσπασε τη σιγή. Είπε πως όσο εγώ τη φιλαγα σκεφτόταν εκείνη. Ήμουν σωσίας της τοση ώρα; Είχα & ένα τριαντάφυλλο στην τσαντα να της το εδινα πριν φύγει αλλά δε τολμαγα να το πλησιάσω.

Καθησα στην καρέκλα . Μύριζε το φαΐ που της είχα ετοιμάσει και είχε φαει δυο πιρουνιες. Τι ρώτησα τι θα κάνουμε τώρα. Και μου είπε τόσο ομορφα , ‘τιποτα’.

Ξεκίνησε να φεύγει & την σταμάτησα ,

Έδωσα το τριανταφυλο μου Μα το πέταξε ,

Είπε πως μάλλον δεν ήταν γραφτό ποτέ για εμας..

Το στομάχι μου δέθηκε σε χιλιάδες κόμπους .

Τα δάκρυα μου χτυπούσαν τα μάτια και έπνιγαν τον λαιμο μου . Μα δεν άφησα να φανει τιποτα . Ανοιξα σιγά την πόρτα και πήγα να τη φιλησω Μα τώρα δε με άφησε . Αλήθεια έπρεπε να δείτε τα μάτια της. Έκλεισα άλλο τόσο σιγά τη πόρτα και περπάτησα πίσω στο δωμάτιο μου. Πέταξα το φαΐ και έσπασα τα πιάτα. Πρέπει να έκανα πολύ φασαρία ζήτω Συγνωμη. Τα δάκρυα κολλήσανε στον λαιμο μου και δε μπορούσα να αναπνεύσω .

Χτύπησα πολύ δυνατά εκείνη την ντουλάπα και έπεσα στο πάτωμα .

Πρέπει να φώναζα το όνομα της και να έκλαιγα δυνατά . Μετά από λίγο σταμάτησα . Τελειώσανε τα δάκρυα. Και ερχόταν το χειρότερο , ο πονος.

Ξέρετε δε το αντέχω αυτό . Τώρα βρίσκομαι σε ένα κρύο δωμάτιο. & με έχουν δέσει με ζώνες στα χέρια & στα πόδια ξανά. Ποσό περίεργη είναι η αγάπη. Η αγάπη υπό συνθήκες. Ξέρω , ξέρω. Με αγαπάς . Μέχρι εκεί που μπορείς όμως. Και εκεί που χρειάζομαι εγώ να μ'αγαπάς. Εσυ δε μπορείς. Αλήθεια που είναι η αγάπη, όταν μένεις άστεγος, τρελαίνεσαι , ή εθίζεσαι σε κάτι; Τώρα που είστε όλοι; Τώρα μιλάω σε πλαστικούς ανθρώπους ντυμένους με λευκά που γράφουν όλες μου τις λέξεις . Τις λέξεις που έγραφα για εσένα. Τώρα ψάχνουν μέσα τους για να καταλάβουν τι έπαθε το μυαλό μου και χάθηκε.

Καλημέρα , βασικά καλή Παρασκευή , δε ξέρω τι ώρα είναι γιατί μου έχετε κλειστά τα παράθυρα & τις κουρτίνες. Είμαι καιρό εδώ; γιατί νιώθω πως είναι χειμώνας . Το δωμάτιο έχει τόσο κρύο , η σομπα μάλλον που έχετε εδώ διπλα έχει χαλάσει. Ποια είμαι; Δε ξέρω ,μήπως ξέρετε εσείς; Κρατάτε τα χαρτιά μου το βλέπω . Ξέρετε γιατί βρίσκομαι εδώ , εγώ όμως δε θυμάμαι. Αν θυμαμαι κατι είναι η χθεσινή νυχτα. Ναι είμασταν μαζί επιτέλους . 6 μήνες είχα να της μιλησω & τώρα με φιλάει . Κοιτά πόσο με αγαπούσε . Έχω & μια φωτογραφία στο μπουφάν μου που μου φιλάει τα δάχτυλα και παίζουμε. Αλήθεια που έχετε βάλει το μπουφάν μου; Αν με αγαπούσε ; Ναι μερικές φορές πολύ . Και εκείνη τη μέρα αν βλέπατε τα μάτια της πως με κοιταγανε. Της ειπα δε πειράζει που άργησε τόσο πολύ. Περίμενα βλέπετε στο σταθμο και ακουσα όλα τα τραγούδια στο κινητό μου Μα δεν είχε φανει ακόμα. Και ξέρετε, έχω παρά πολλά τραγούδια, ποσό μαρεσει η μουσική που εκείνη μισεί! Αγχώθηκε όταν τη ρώτησα που ήταν, αλλά με καθησύχασε . Τώρα που τα λέμε δε θυμάμαι τι μου είπε, δεν ήθελα να το σκεφτώ πολύ.Έπρεπε να βλέπατε τα μάτια της αλήθεια. Με φίλαγε αρκετή ώρα και εγώ πότε άνοιγα τα μάτια μου πότε τα έκλεινα να σιγουρευτώ πως είναι ακόμα εκεί. Μα να που εφυγε. Με έσπρωξε και κλειδώθηκε στο μπανιο. Έμεινα για αρκετή ώρα έξω απτην πόρτα καθιστή οκλαδόν μέχρι να φανει. Μα τελικά ανοιξα . Φανταστητε να έκλαιγε; Τι θα κανα. Μα ήταν μια χαρά . Όσο μου λέει ότι θέλει να μιλήσουμε καθώς της μαζεύω τα μαλλιά βλέπω εκείνα τα σημαδια. Όχι όχι τα δικά μου. Εμένα δε με άφηνε να αφήνω κατι πάνω της ποτέ . Το ακούσατε και εσείς ετσι; Είχε ερωτευτει κάποια άλλη. Με κοιταξε στα μάτια & το είπε & αν και σιγά , ακούστηκε σε όλο το δωμάτιο λες και φώναξε με όλη της τη δύναμη & ξαφνικά, ησυχία . Το ακουγα συνέχεια στο μυαλό μου ,ακόμα το ακουω. Έσπασε τη σιγή. Είπε πως όσο εγώ τη φιλαγα σκεφτόταν εκείνη. Ήμουν σωσίας της τοση ώρα; Είχα & ένα τριαντάφυλλο στην τσαντα να της το εδινα πριν φύγει αλλά δε τολμαγα να το πλησιάσω.

Καθησα στην καρέκλα . Μύριζε το φαΐ που της είχα ετοιμάσει και είχε φαει δυο πιρουνιες. Τι ρώτησα τι θα κάνουμε τώρα. Και μου είπε τόσο ομορφα , ‘τιποτα’.

Ξεκίνησε να φεύγει & την σταμάτησα ,

Έδωσα το τριανταφυλο μου Μα το πέταξε ,

Είπε πως μάλλον δεν ήταν γραφτό ποτέ για εμας..

Το στομάχι μου δέθηκε σε χιλιάδες κόμπους .

Τα δάκρυα μου χτυπούσαν τα μάτια και έπνιγαν τον λαιμο μου . Μα δεν άφησα να φανει τιποτα . Ανοιξα σιγά την πόρτα και πήγα να τη φιλησω Μα τώρα δε με άφησε . Αλήθεια έπρεπε να δείτε τα μάτια της. Έκλεισα άλλο τόσο σιγά τη πόρτα και περπάτησα πίσω στο δωμάτιο μου. Πέταξα το φαΐ και έσπασα τα πιάτα. Πρέπει να έκανα πολύ φασαρία ζήτω Συγνωμη. Τα δάκρυα κολλήσανε στον λαιμο μου και δε μπορούσα να αναπνεύσω .

Χτύπησα πολύ δυνατά εκείνη την ντουλάπα και έπεσα στο πάτωμα .

Πρέπει να φώναζα το όνομα της και να έκλαιγα δυνατά . Μετά από λίγο σταμάτησα . Τελειώσανε τα δάκρυα. Και ερχόταν το χειρότερο , ο πονος.

Ξέρετε δε το αντέχω αυτό . Τώρα βρίσκομαι σε ένα κρύο δωμάτιο. & με έχουν δέσει με ζώνες στα χέρια & στα πόδια ξανά. Ποσό περίεργη είναι η αγάπη. Η αγάπη υπό συνθήκες. Ξέρω , ξέρω. Με αγαπάς . Μέχρι εκεί που μπορείς όμως. Και εκεί που χρειάζομαι εγώ να μ'αγαπάς. Εσυ δε μπορείς. Αλήθεια που είναι η αγάπη, όταν μένεις άστεγος, τρελαίνεσαι , ή εθίζεσαι σε κάτι; Τώρα που είστε όλοι; Τώρα μιλάω σε πλαστικούς ανθρώπους ντυμένους με λευκά που γράφουν όλες μου τις λέξεις . Τις λέξεις που έγραφα για εσένα. Τώρα ψάχνουν μέσα τους για να καταλάβουν τι έπαθε το μυαλό μου και χάθηκε.

Πόσο περνάνε τα χρόνια ..

φίλοι , πόσοι φίλοι , όλοι

Στο σχολειο

Πόσα χρόνια

Τόσα ονόματα , τα θυμάσαι όταν βλέπεις τις κίτρινες φωτογραφίες

Και τις θάβεις σε συρταρια με τα γράμματα τους

Γιατί τώρα ίσως ξέχασες το όνομα τους

Η ίσως δεν τα κατάφεραν

Πόσες αγάπες

Ποσα ονόματα

Αυτά τα θυμάσαι

Τουλάχιστον τα περισσότερα

Ποσο κλάμα

Τώρα γελας με αυτό , δε το περιμενες

Τώρα ποιον εχεις;

Ποτά, τσιγαρα

Πόσες τσίχλες πριν γυρίσεις σπίτι

Ποσα νευρα στη μαμα

Γράφεις κείμενα για ερωτες και ανθρώπους μιας βδομάδας και δε νιωθεις άνετα να πεις Σαγαπω στη μαμα.

Μόνη , μακρια της

Τώρα ελευθερία

Λουλούδια

Πόσα λουλούδια ,

Εχεις έναν κήπο που ποτίζεις πλέον μόνη

Και ένα τραπέζι με 3 καρέκλες που καθεσαι , πάλι μόνη

Γονείς ;

Καπου θα’ναι & αυτοί

Μα τους ξεχνάς

Μεγαλώνεις

Τα παιδιά φευγουν

Άντρες

Που πήγαν τώρα;

Μεγάλωσαν & εκείνοι

Αλλάξανε

Δε κυνηγάνε τιποτα

Δεν ανεβαίνεις σε μηχανές

Ούτε γελας ούτε κοιτάς να ντυθείς καλά

Ούτε περπατάς πολύ

Κουράζεσαι

Πόσο τα χέρια σου ζαρωσανε

Σε τσαλακώνουν τα χρόνια και ο πονος

Που είναι οι φίλοι ;

Γιατί λιγόστευαν όσο μεγάλωναν

Γιατί δεν τους μετράς ούτε στα δάχτυλα

Ίσως γίναμε βαρετοί

Μόνη

Και εκείνη η νυχτα

Μια εφτανε

Που να είναι η μαμα σου τώρα ;

Που να ξέρεις

Που πήγε το καντήλι που χρόνια σβήνει

Τώρα είσαι εσυ γιαγιά

Και τώρα κλαις

Με τα μικρα σου μάτια που γέμισαν τόσα δάκρυα που δε βλέπεις .

Καπου πονάς μα φωνή ;

Που φωνή ;

Ούτε να τραγουδήσεις δε μπορείς πια ,

Και καπου κρατηθηκες στο τραπέζι

Και εκλαιγες και ηθελες βοήθεια

Και διαγράφτηκαν όλα τα αλλά πρόσωπα

Και φωναζες μόνο ένα πράγμα μέχρι να σε βρουν