Blogging

İstatistikleri bilmem ama bir bayan olarak mutsuz gün sayımız daha fazla... Yaş aldıkça artıyor o günler azalmasını bekliyordum oysa ben. Farkındalık aydınlanma hani neredeler!? Acaba çok mu aydınlandım. Monotonluk iş ev iş ev beni yıldırdı. Büyümeyi hiç istemedim hiç çocuk da olmadım aslında. Yine olumsuz cümle mi kurdum :( yazmasam daha iyi galiba...

Bu hafta da bitmek üzere birçok kötü haber aldım. Mucizelere inanan biriyim bu aralar ihtiyacım var başka boyuta geçesim var. Hiç tanımadığım bilmediğim bir boyut... Yeniden hayaller kurabileceğim, neşe ile uyanabileceğim, sağlıkla gülebileceğim, sımsıkı sarılabileceğim bana sarılan sevdiklerimle birlikte olmak. Derin nefes alarak yeni listeler yaparak kendime yine yeniden başlıyorum işte. İnsan olmanın dayanılmaz hafifliği bu olsa gerek...

Çok uzun zamandır düşünüyorum ; aldatmak aldatılmanın sonucu mu? Aldatılmak aldatmanın mı? Olan kime oluyor? herkes yaşaması gerekeni yaşayacak. Bazen kazanırız aslında kaybetmişizdir ve bazen de kaybederiz ama aslında kazanmışızdır. Nereden baktığına bağlı galiba.

Mutsuzluk galiba bulaşıcı. Mutsuz insanlardan uzak durmak zor ama imkansız değildir… Çevre önemli derlerdi küçükken bunu kastediyorlardı galiba yeni anladım. Kendi mutsuzluğunu herkes kendi yaratıyor başkasına bulaştırmak niye? Hiç anlamıyorum hiç. Bulaştırdılar bana mutsuzluklarını işte. Koştum, müzik dinledim, sevdiklerime sarıldım, çocuklarla vakit geçirdim, kendime kahve ısmarladım, meditasyon yaptım, puzzle yaptım, dans ettim yok olmadı olmuyor yapıştı mutsuzluk 😞 . Yapış yapış mutsuzum bugün.

Dün çok ağladım hıçkırarak hem de. Neden niye kime .. Kendimden kendime kendim için. Geçmişime yarınıma. Umutlarıma , unuttuklarıma, herşeye herkese ağladım..başıma gözlerime ağrılar girene kadar ağladım. Temizlendim arındım hissediyorum bugün hafifledi omuzlarım, gözlerim ışıl ışıl. Umutlanıyorum yine . İnsan olmanın dayanılmaz hafifliği işte…