The Deserted Project

#21

Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ, ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει· κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει, προβάλλει εντός μου η βρώμικη ομορφιά σου και σβήνει από τα μάτια τη λάμψη του Θεού. Και τότε δίνομαι στο έγκλημα της μοναξιάς, που χρόνια τώρα μέσα μου το ετοιμάζω, και πια δεν έχει ουράνιο φεγγοβόλημα, δεν έχει πια παιδικές χορωδίες, μονάχα μια προσπάθεια για σπασμούς, νυχτερινά χαρτονομίσματα τσαλακωμένα.

#20

- Λάθος πίκρα σκότωσες. Αυτή που σε φαρμάκωνε ζει.

#19 ——–‐—————————————————— 《Τὸ σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα》

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια- οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια. Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ μήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδα ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της- δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια ξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο. Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰ ποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου, κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτες γυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα- ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν, ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν μ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσαν ἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινε ὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.

Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια, θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τους καμιὰ φορά, σὰ σταματήσω- ἀκόμη καμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲς μ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μου κοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαι πὼς κάποιος ἑτοιμάζεται νὰ ῾ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουν μ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματα καὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινες γκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες, πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-

ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη γυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά, Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια, ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα, μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα, πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπει ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.

Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.

#16 Δε θέλω το τραγούδι, δεν το θέλω. Φοβάμαι. Φοβάμαι το τραγούδι μη και με χωρίσει απ’ ότι τραγουδώ μη μου πάρει τον καημό μη μ’ αφίσει μόνο μες στον κόσμο, μη με ξεχωρίσει απ΄την πέτρινη μητέρα απ’ τον πέτρινο πατέρα που σε κλαίνε, Φωτεινούλα, _αχ, πως σε κλαίνε, πως σωπαίνουν_ είδες πέτρινες φωνές μες στα μάτια γκρεμισμένες;

Με τα ίδια μάτια, με τα ίδια δάκρυα θέλω να σε κλαίω κ’ εγώ μήτε πιο μεγάλα μήτε πιο μικρά, ίδια δάκρυα πέτρινα που κυλάν πικρά στο γκρεμό-γκρεμό δίχως ν’ ακουστούνε δίχως να χτιστούνε στην τραχειά κατηφοριά στο βουνό γκρεμό.

Αχ, φοβάμαι το τραγούδι μη και με χωρίσει απ’ ότι τραγουδώ μη και με χωρίσει από τον πόνο κι απ’ τον κόσμο. Τι να πω;

Συντροφιά μου θέλω τους φτωχούς, τους ταπεινούς κείνους που δεν ξέρουν παρά μόνο να μοχτούν, κείνους που δεν ανεβήκαν πάνω από τη μοίρα _που ν’ ανέβεις; και ποια μοίρα; Κείνους που παλεύουν στήθος-στήθος με τη μοίρα, που πατάν βαριά τη γη, τόνα πόδι λύπη τα’ άλλο οργή.

Τ’ άγριο μάτι σκύβουν τ’ άγριο μάτι υψώνουν στ’ άδικο, καρφί, τα΄να μάτι μίσος τα’ άλλο τους στοργή. Κι΄η φαρδύστερνη σιωπή τους που στριμώχνει στη γωνιά τη Σκιά που στριμώχνει κάθε χάρο μες στη ζωή κ’ έξω απ’ τη ζωή, βόγγος και σφυρί.

Και γω πιο κει σε μια γωνιά την πιο σκιερή, να λέω μονάχα: Φωτεινούλα. Με σιωπή. Και κείνοι να καταλαβαίνουν κλάμα και σιωπή. Νάναι το χέρι τους στον ώμο μου. το χέρι τους που δούλεψε με το σφυρί σφυρί, μια δυνατή σφυριά στο θάνατο μια δυνατή σφυριά στη μοίρα και στη σιωπή.

Αχ, Φωτεινούλα, όταν ένα παιδί πεθαίνει καθένας χάνει ένα παιδί, όταν πεθαίνει το παιδί μας πεθαίνουν όλα τα παιδιά μαζί. _Τι μένει Φωτεινούλα; _Το παιδί. Αχ, Φωτεινούλα, γυρίζεις σε όλα τα παιδιά μαζί, ζωή.

Αχ, καλέ μου, αχ ακριβέ μου βάλε το πόνο σου κι εσύ πάνω στο δικό μου ν’ αλαφρώσουμε κ’ οι δυο, βάλε κι εσύ ένα χέρι να στήσουμε ένα αστέρι στη φτωχιά μας γειτονιά στον πικρό μας ουρανό.

#15

“One of the ancient maps of the world is heart-shaped, carefully drawn and once washed with bright colors, though the colors have faded as you might expect feelings to fade from a fragile old heart, the brown map of a life. But feeling is indelible, and longing infinite, a starburst compass pointing in all the directions two lovers might go, a fresh breeze swelling their sails, the future uncharted, still far from the edge where the sea pours into the stars.”

#14

“Ο άνθρωπος και η φυλακή του”

…Έμεινα μόνο μια στιγμή και μετά άρχισα να περπατάω. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι μου ήταν αδύνατο να κλειδώσω από μέσα κι από εκεί κι έπειτα συνειδητοποίησα πολλά πράγματα. Η πόρτα της φυλακής μου, άνοιξε μόνο όταν φάνηκα διατεθειμένος να δώσω σε κάποιον κάτι που χρειαζόταν από μένα, αλλά παρέμενε κλειστή όσο φώναζα μόνο τι χρειαζόμουν εγώ. Την φυλακή την είχε κλειδώσει το μυαλό μου, όταν περιορίστηκα αποκλειστικά στις δικές μου ανάγκες. Η φυλακή ήταν ο εγκλεισμός στον οποίο απομονωνόμουν όταν πίστευα πως δεν είχα τίποτα να προσφέρω. Αποφάσισα να βιαστώ… Είχα δουλειές να κάνω…

#9