#prayforgreece

Three different places near Athens were destroyed by massive forest fires.

• 180+ people are severely injured and burnt.

• 50 people and counting were found dead on the streets, in their cars or houses, including families that were found hugging each other.

• 100+ are missing.

This is a national tragedy. So many were lost because of ARROGANT PEOPLE.

Spreading awareness. There’s no need for such things to happen, so many lives were destroyed for no reason.

Κι άπλωσε το χεράκι του το κοριτσάκι και έπιασε το χέρι της μαμάς της.

Μόνο που το έκανε θρύψαλλα μιας και το χέρι της μαμάς της ήταν ήδη στάχτη και σκόνη.

Και το κοριτσάκι κάηκε και αυτό.

Και πονούσε πολύ.

Φίλε εμπρηστή (και κακώς σε αποκαλώ φίλο) δεν έχεις ιδέα πόσο πολύ πονούσε το κοριτσάκι.

Την ώρα που η σάρκα του έλιωνε από τη θεόρατη φλόγα, εκείνο ούρλιαζε: ''μαμά, μαμά''

Αλλά εσύ, φίλε εμπρηστή, είχες κάψει και τη μάνα της.

Είχες κάψει και τα αδέρφια της.

Είχες κάψει και τον πατέρα της.

Είχες κάψει και το σπιτικό της.

Είχες κάψει ακόμα και την κούκλα της.

Καλά βρε Αθεόφοβε, φοβήθηκες ακόμα και την κούκλα του κοριτσιού και την έκαψες;

Τι μπορούσε να σου κάνει μια κούκλα;

Σε τι θα σε εμπόδιζε;

Εαν περπατήσεις στους δρόμους και τις γειτονιές, θα δεις τα κατορθώματά σου, θα δεις και θα μυρίσεις τα αποτελέσματα της σκληρής δουλειάς σου.

Εικόνες Αποκάλυψης.

Φίλε εμπρηστή έκανες πολύ καλή δουλειά ομολογουμένως. Δεν άφησες αιχμαλώτους να σε διώξουν.

Δεν άφησες ίχνη να σε προδώσουν.

Είσαι ο μαέστρος της φωτιάς.

Όλοι υποκλίθηκαν στο ταλέντο σου.

Και όλοι είναι στάχτη τώρα.

Όλα είναι στάχτη τώρα.

Έκανες επαγγελματική δουλειά, το ομολογώ.

Ελάχιστοι καταφέρνουν το κατόρθωμά σου.

Να πάρουν τόσες ζωές, χωρίς ούτε μια γρατζουνιά.

Θέλω όμως, φίλε εμπρηστή, να σε ρωτήσω ένα και μόνο πράγμα.

Πες μου, τώρα που κάθεσαι και βλέπεις το μεγαλείο που προκάλεσες, πώς νιωθεις;

Σκέφτεσαι ήδη τις επόμενες επενδυτικές σου κινησεις ή αισθάνθηκες έστω και για ένα δευτερόλεπτο, τύψεις;

Εύχομαι να ισχύει το πρώτο.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά με διευκολυνεις ώστε να μην νιώθω εγώ καθόλου τύψεις γι’ αυτά που σκέφτομαι και εύχομαι για σένα.

Ειλικρινά, φίλε εμπρηστή, μου έχεις ξυπνήσει συναισθήματα και ένστικτα που πίστευα πως δεν είχα.

Καμιά δικαιοσύνη δεν θα αποδώσει δικαιοσύνη, παρά μόνο η δικαιοσύνη του δικαίου των απανθρακωμένων ανθρώπων και η Θεία δίκη.

Και παρακαλώ την επίσημη δικαιοσύνη, το επίσημο κράτος και τις επίσημες αρχές να σκεφτούν πολύ σοβαρά αυτη την ελάχιστη εξιλέωση-φόρο τιμής στους απανθρακωμένους συνανθρώπους μου.

Δεν είμαι εκδικητικός άνθρωπος.

Δεν είμαι πορωμένος άνθρωπος.

Είμαι άνθρωπος.

Κάτι που δεν είναι οι φίλοι’ εμπρηστες.

Τα χιλιαδες στρεμματα δάσους, τα χιλιάδες σπίτια, οι αμέτρητες περιουσίες, οι πολλοί τραυματιες και οι επίσης πολλοί νεκροί μου είπαν να σας πω ότι θέλουν να ησυχάσει η ψυχούλα τους.

Και εδώ δεν χωράνε συναισθηματισμοί, ανθρωπισμοί και ψευτό αλληλέγγυα αισθήματα.

Δύο ειδών θανάτοι είναι οι χειρότεροι.

Ο θάνατος απο τον πόνο της απανθρακωμένης σάρκας και ο θάνατος από την αγωνία της ασφύξιας.

Και οι συνάνθρωποί μου έτυχαν και τα δύο αυτά είδη θανάτου.

Δεν τους άξιζε.

Τους άξιζε μια προσπάθεια.

Αλλά ρε συ παράσιτο-εμπρηστή, δεν τους έδωσες την ευκαιρία.

Περίμενες ύπουλα να σηκωθεί ο αέρας και μετά ύψωσες τις φλόγες τόσο ψηλά, που ήταν αδύνατον για τους ΗΡΩΕΣ πυροσβέστες και διασώστες να κάνουν κάτι.

Τι τραγικές φιγούρες τα παιδιά της Πυροσβεστικής.

Τους έβλεπα να δέρνονται με τις φλόγες, να τους καίνε τα πρόσωπα, αλλά αυτοί εκεί, να προσπαθούν.

Πολλοί τους λένε τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους.

Ξέρεις μωρέ, αυτοί οι ΄΄εγώ σε πληρώνω''.

Ένα θα σου πω.

Ακόμα και 364 μέρες το χρόνο και αν κάθεται σε μια καρέκλα και παίζει τάβλι (που δεν συμβαίνει ούτε αυτό) ο πυροσβεστης, για την μία μέρα που θα ζήσει αυτό που βλέπεις και θα παίξει τη ζωη του κορώνα-γράμματα για σένα, αξίζει όλους τους μισθους του κόσμου.

Όχι δεν είμαι πυροσβέστης, άνθρωπος ειμαι.

Αλλά υποκλίνομαι σ’ αυτά τα παιδιά γιατι μπαίνω στη θέση τους και βλέπω με τα μάτια τους καμμιά φορά.

Και, πίστεψε με, ακόμα και έτσι νιώθω μια δυσφορία, μια δύσπνοια, έναν τρόμο.

Φαντάσου να είσαι εκεί με τις φλόγες να ορθώνονται 10 μέτρα πάνω από σένα κι εσύ να είσαι με μια μάνικα για οπλο και ένα σταυρό για φυλαχτό.

Πυροσβέστες, Εκαβίτες, στρατός, αστυνομία, λιμενικό, γιατροί και νοσηλευτές των νοσοκομείων, εθελοντές, αυτοί είναι οι συνάνθρωποί μου.

Σε αυτούς υποκλίνομαι ταπεινά και τους ευχαριστω για τις ζωές που έσωσαν με κίνδυνο τις δικές τους.

Η Ελλάδα πεθαίνει.

Γιατί κάποιοι έχουν διαλέξει για Θεό τους το χρήμα.

Ναι θρηνώ.

Και η Ελλάδα θρηνεί.

Οι Έλληνες θρηνούν.

Όσοι είμαστε ακόμα ζωντανοί πρέπει να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων.

Κάποιοι πρέπει να πολεμήσουμε για το αυριο.

Γιατί σε πόλεμο είμαστε.

Μας σκοτώνουν, μας πνίγουν, μας καίνε.

Σ’ αυτούς που έφυγαν μια μεγάλη συγνώμη.

Στους συγγενείς τους που έμειναν, κουράγιο και σιωπή. Θρηνήστε τους ανθρώπους σας.