Elene Claire

Ήρθε την πρώτη φορά.

“Θυμάμαι όταν ήμουν στα χειρότερά μου, κάπου στα 18 ήμουν τότε, πληγωμένη όσο ποτέ, πήγα σε έναν φίλο και του άδειασα τη ψυχή μου. Έκλαιγα, και ήμουν τόσο πληγωμένη απο έναν έρωτα, ήθελα να πεθάνω. Εκείνος στα 23 τοτε, χαμογελάει, με κοιτάει και μου λεει “Σιγά που θα πεθάνεις. Και εχεις να φας πολλες σφαλιάρες ακομα. Θα προδωθεις, θα πονεσεις, θρυψαλλα θα γινεσαι ξανα και ξανα. Στο τελος ομως, θα γινεις όπως γινομαστε όλοι με τον έρωτα, κυνικοι. Θα πάψεις να δίνεσαι τόσο, θα πάψεις να πληγώνεσαι τόσο, θα παψεις να ενθουσιαζεσαι στην αρχη, θα παψεις να πιστευεις.’‘ ’'Εγω ποτέ!” Του είπα. 3 Χρονια μετά σχεδον, στην τελευταια πίκρα μου, το χειρότερο μου βραδυ, πήγα και τον βρήκα. Του άδειασα την ψυχή μου πάλι. Χωρις κλάμματα, αυτοκτονικές τάσεις και τελεσίγραφα. Μόνο με μια μπύρα. “Είδες ρε Ελενάκι που τελικα έγινες Κυνικη; Εαν αυτα σου ειχαν συμβει 3 χρόνια πίσω, θα σε είχαμε βρει καπου κρεμασμένη τωρα. Γιατι ετσι ειναι οι άνθρωποι. Καθε φορα που πληγώνονται, ειναι μια απονευρωση. Μεχρι που κάποια στιγμη, το μαχαίρι μπαινοβγαινει στα σωθικά σου, και εσύ δε νιώθεις τίποτα.”

Είμαι μπερδεμένος με τα πάντα.

Ημέρα 332η.