ɖɩɷŋ

Photo by © Andrea Tomas Prato

Ήρθαν να μας ενημερώσουν για το HIV στο σχολείο και οταν οι άνθρωποι εκεί μας έλεγαν πως είναι οκ και άντρες και γυναίκες να κουβαλάνε προφυλακτικά, πετάχτηκαν οι ιδιοφυΐες της τάξης και είπαν:

“Ναι αλλα δεν είναι σαν να θέλει καποια απεγνωσμένα άντρα οταν κουβαλάει προφυλακτικά”

Συνήθως κρατάω ουδετερότητα στο μπλογκ αλλα ως άντρας πιστευω ότι μπορω να υπερασπιστώ όσο το δυνατόν καλύτερα την θέση των γυναικών, έχοντας γυναίκες στη ζωή μου που αγαπαω και σέβομαι.

Λοιπόν.

ΌΧΙ.

Το να κουβαλάει προφυλακτικά δεν σημαίνει αναγκαία οτι θελει να το κάνετε.

Απλά στην περίπτωση που συμβεί και ο άλλος δεν κουβαλάει μαζί του , υπαρχει μια μικρή πιθανότητα να μην θέλει ούτε τα παιδιά σου αλλά και ούτε οτι αλλο μπορει να προκύψει από το απροφυλακτο σεξ…

Κοριτσια, σαν άντρας, πραγματικα το να κουβαλάτε προφυλακτικά δεν είναι ντροπή ειναι σεβασμός προς τον εαυτός σας.

Και οσο για εμας.

Ρε μαλακες μεταξύ μας τωρα ουτε εμεις θέλουμε παιδια και προβλήματα απο μικρές ηλικίες.

Μπορώ να καταλάβω τις ορμές, αλλά καλύτερα προφυλακτικό παρα πάνες.

Στην τελική ειναι και πιο φθηνά.

Άρα συνηθίζετε.

Ας το διαδώσουμε αυτό και ας παμε παρακάτω.

government should be afraid of their people.

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη. Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι, νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

ποὺ μοῦ ἐξαντλεῖ τοὺς ἀγκῶνες καὶ δὲν ξέρω ποῦ νὰ

τ᾿ ἀκουμπήσω.

Ἔπεφτε τὸ ὄνειρο καθὼς ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ὄνειρο

ἔτσι ἑνώθηκε ἡ ζωή μας καὶ θὰ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ξαναχωρίσει.

Δεκάξι χρονῶν ἐγέλασαν,

πέρα, στ᾿ ἀνοιξιάτικο δείλι.

Ἔπειτα ἐσώπησαν τὰ χείλη,

καὶ στὴν καρδιά τους ἐγέρασαν.

~

Ἐκίνησαν τότε σὰ φίλοι,

σὰ δυὸ ξερὰ φύλλα στὸ χῶμα.

Ἔπειτα ἐχώρισαν ἀκόμα,

κάποιο φθινοπωρινὸ δείλι.

~

Τώρα καθένας, μὲ ὠχρὸ στόμα,

σκύβοντας, φιλεῖ τὰ δεσμά του.

Ἔπειτα θὰ γύρουνε ὡς κάτου

καὶ θὰ περάσουνε στὸ χῶμα.

- Ιστορίαι.

•••••••••••

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ πονεῖς,

μποροῦνε μὲ χίλιους τρόπους.

Ρίξε τὸ ὅπλο καὶ σωριάσου πρηνής,

ὅταν ἀκούσεις ἀνθρώπους.

- Υποθήκαι.

•••••••••••

Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,

χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.

Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.

- Εἴμαστε κάτι.

•••••••••••

Ἄ! πρέπει τώρα νὰ φορέσω

τ᾿ ὡραῖο ἐκεῖνο γύψινο στεφάνι.

Ἔτσι, μὲ πλαίσιο γύρω τὸ ταβάνι,

πολὺ θ᾿ ἀρέσω.

- Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο.

•••••••••••

Ὅλα τελείωσαν. Τὸ σημείωμα νά το,

σύντομο, ἁπλό, βαθύ, καθὼς ταιριάζει,

ἀδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο

γιὰ κεῖνον ποὺ θὰ κλαίει καὶ θὰ διαβάζει.

~

Βλέπουν τὸν καθρέφτη, βλέπουν τὴν ὥρα,

ρωτοῦν ἂν εἶναι τρέλα τάχα ἢ λάθος,

«ὅλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,

πὼς θ᾿ ἀναβάλουν βέβαιοι κατὰ βάθος.

- Ιδανικοί αυτόχειρες.

•••••••••••

»Ἂς μὲ χτυποῦν

πάντα κι ἀκόμα.

Θά ῾μαι τὸ χῶμα

ποὺ τὸ πατοῦν.

- Παιδικό.

•••••••••••

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.

Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε

τὸ καλοκαῖρι αὐτό.

Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,

γιὰ ποιὲς ἀγάπες

γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.

- Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα.