Ημέρα 332η.
Δεν σου έκανα την χάρη. Σταμάτησα να μετράω μέρες. Σε λίγες μέρες κλείνουμε χρόνο και το πήρα ανάποδα. Κάθε φορά που βρέθηκες μπροστά μου αυτή τη χρονιά μου γεννούσες και νέα συναισθήματα. Όταν μου ζήτησες να βγούμε πριν 6 μήνες, εκείνο το βράδυ σε ένιωθα σαν ξένο.
Όταν σε πέτυχα ξανά πριν μια εβδομάδα, και προσποιούσουν και τις 4 μερες πως δε με ξέρεις ενώ δε ΣΤΑΜΑΤΑΓΕΣ να με κοιτάς, εκείνες τις μέρες σε ένιωθα ως το πιο δειλό ανθρωπάκι.
Και το κατάλαβα ξέρεις.
Το πήρα απόφαση πια.
Η ζωή μου έχει καταστραφεί και θα γυρίζει πάντα γύρω από αυτά τα 2 μισή χρόνια.
Κυρίως γιατί εγώ την άφησα στα χέρια σου, και δε την πήρα ποτέ πίσω. Αυτό που ηρεμεί, είναι τα βλέμματα που μου έριχνες όσο νομιζες πως δε σε βλέπω. Με τέτοια λαχτάρα δεν κοιταγες ούτε τότε.
Ας είναι. Η απόφαση ήταν δίκη σου.
Εσυ ακόμα καίγεσαι.
Εγώ έχω καεί.
