Gördüğüm kadarıyla son yıllarda komedyenlik yapan insanların sayısında bir artış var. Açıkça sosyal ve siyasi ortamın bunda etken olduğunu söyleyebiliriz. Sahne gösterileriyle birçok insan kendini göstermeye, hikayelerini anlatmaya çalışıyor. Olumlu bir durum. Öte yandan benim komediyle pek aram yok. Uzunca bir süredir çevremdeki herkesin komedyen havasında davrandığını görüyorum. Oturup ciddi bir konu üzerine konuşacak, söylenenleri alaya almadan dinleyecek birilerini bulmak zor. Belki bu durumun yarattığı bıkkınlık ve muhatap bulamama halinden, belki de mizah duygumun zayıflığından ötürüdür bu mesafeli olma hali. Yine de somurtkan, sürekli ciddi ve karamsar biri olduğumu düşünmeyin. Gülmeyi seviyorum. Can sıkıntısından veya gündemden geri kalmayayım diye zaman zaman izlediğim birçok gösteri oldu. Geçen gün de Deniz Göktaş’ı izledim. Siyasi meselelere dokunduruyormuş gibi yapan ama aslında hiçbir şey söylemeyen, sürekli cinsellik, kadın-erkek ilişkileri ve suyu çıkmış birçok konu üzerinden mizah kurgulamaya çalışan koca koca insanların yaptıkları işlerle kıyasladığımda, Deniz Göktaş’ın gösterisi hem söyleyiş tarzı hem de cesareti sebebiyle ilgiyi hak ediyor. “Sakıncalı” kısımları, aman başıma bir şey gelir mi demeden Youtube videosunda kesmeden yayınlaması, her şeyden önce yaptığı işe ve takipçilerine olan saygısını gösteriyor. Sırf bu yüzden takip etmeye değer. Sahnedeki kişi ahlak duygusu olan bir insan. İkiyüzlü değil. Ancak izlediğimiz yalnızca bir mizah gösterisidir; genç bir komedyene muhalif kahraman muamelesi yapmayı doğru bulmuyorum. Muhtemelen kendisinin de böyle bir şeyde gönlü olmayacaktır.

Halk, ancak güçlü bir babanın himayesinde yumruk sallayabilen küçük bir çocuk gibidir. Koşulsuz koruma ve kazanma ihtimali olmadığında genellikle kavgaya girmez. Çoğunlukla boyun eğer.

Kırmızıya al dediğinizde kafası karışan, kolaylıkla manipüle edilebilen, temel aritmetik hesaplar derecesindeki en basit bir akıl yürütmeyi bile gerçekleştiremeyen insanların oluşturduğu toplumsal bir vasat düşünelim. Sonra bu insanlara hukuk ve adalet gibi kavramları anlatmaya çalıştığımızı varsayalım. Bu insanların toplumdaki adaletsizlikler karşısında ahlaki bir duruş gösterebileceğine inanabilir miyiz?

Ev dendiğinde zihnimde pek bir şey canlanmıyor. Kendimi bildiğimden beri sabit bir yerim olmadı. Bu sebepten, insanın mekanla bağ kurmasının nasıl bir şey olduğunu tam olarak anlayamıyorum. Kapısından girdiğim değil de içinden çıktığım bir yer sanki.

Aşırı özgüven, çoğu zaman bilgelikle değil, kişinin yaşlı bir bunak olma yolunda ilerliyor oluşu ile ilişkilidir.

Bir düğmenin açılışı, saçların dökülüşünden bahsetmek yakışık almaz diye ne diyeceğimi bilemiyorum. Oysa kimse yok bizi duyacak, görecek. İkindi güneşinde balıklı bir avluda gölgemiz.

Bu dünyada bir metrekaremin bile olmadığını anladıktan beri gözlerden uzak bir defterin sayfalarına sığmaya çalışıyorum.

Çocukken kurduğum hayallerde hikayenin merkezinde kendimi görürdüm. Şimdiyse nadiren bir şeyler hayal ediyorum ve bu hayallerde benim yerimi, gidişatına hiçbir müdahalede bulunamadığım olaylar alıyor.

Dikkatini nasıl çekebilirim bilmiyorum. Yıllar geçtikçe içime kapanıyorum, ete gömülü bir tırnak gibi. Tenimde taşısam da, bir yumru olup kalbin her atışında kabarsa da heyecanım, yorgunum. Gerçek bir yorgunluk bu. Nasıl anlatmalı şimdi? Düşün ki açsın, yarın midene bir şeyler girmesini umuyorsun ve bu yarınlar olabildiğince uzakta. Bunun yerine koy benim yorgunluğumu. Yaşadıkça, yoruldukça, kırıldıkça cesaretim ufalıyorum. Zorunda değilsin elbet ama parçalara ayrıldığım bu yerde beni bulsan keşke.

Kıyıda bir ağacın gölgesinde oturup veya bir yamaçtan, yüksek kayaların üzerinden açık denize bakmak, denizin ortasında olmaktan daha çok ilgimi çekiyor. Belki yaşlanıyorum, belki de dalgaların ortasında kendimle kalmaya cesaret edemiyorum.

Bir sokağı hatırlıyorum, hafızamda yalnızca kırık dökük kaldırım taşları canlanıyor. Yıllar sonra tekrar yürüdüğüm o sokakta, evlerden birinin bahçesinde yaban elması buluyorum, çiçekleri henüz açmakta. Daha önce fark etmemiş olmama şaşırıyorum. Baharı görmeden, yanından geçip gitmişim sanki.