Ölüm Özgürlüğü

On üç saat kırk beş dakika...

Yaşıyor musun? , sorunu bana sormayın, ben de bilmiyorum.

"Eskiyen yılın biriken kırgınlıklarını bir gece sıfırlandı, diye unutamam!..."

Görüyorsan bile görmezden gel, çünkü ben seni görmüyorum!.

"Bu günlerde ne konuşmaya ne de kelimeleri zihnimden satırlara kopyalamaya istek duyuyorum. İhtiyacımı bile istemiyorum. Geçer mi? Geçmesin. Durgun deniz de boğularak ölmek kadar sıradan olacak, geçmesin!.. "

Dönüp durduğum bu çember bir gün beni öldürecek, ben hâlâ yetişmeye çalışırken koşuyorum.

"Kimseye güvenmemekte, herkesden öğreniliyor!.."

Beni...sadece bana bırakın!..

"Herkesin kalbinde bir tutam bencillik var!.."

"Belirsiz birisi, bekletilerle ruhunuzu incitiyormuş!.. "

Anlatmayı denedim. Ama dışardan görünen, küçük tebessümler acının sadece yankısı... İçerde atıp, geç kaldığını düşünüp, ruhumu yaşatmaya yetişmeye çalışırken ansızın duracağını düşünmeyen kalple... Hatıraları bir film gibi baştan sona, sürekli izleten zihinle... Dilimden kelimeler dökülemiyor. Kanın acı tadı aşılmıyor!..

Bazı kadınlar önce susar... Sonra çeker gider!..

Bana acırsın ,unut, beni acımla acıtırsın diye kelimelerce gizledim.

Bir kelimeden kaçtım. Başka bir kelimenin ardına sığındım!..

Beni kırarsan, hiçbir şey yapmam. Bir kabuğum var, içine saklanır unutuna kadar bedenimde olmayan yaraların sargıları değiştirir, ruhumun çürüyen yerlerini... Kirli değilde yaraların çürüttüğünü bildiğim hâlde... temizlerim.

Perdeleri çektim ama insan boşlukta dik duramıyor!.. Nefes alırken boğuluyor...

Sessizliğin yıkıntıları içinde, kangren olmuş suskunluğun cansız bedenlerini arıyorum!..