O çocuğun günlüğü

Kendini toparlamak zorunda değilsin, sadece dağınıklığının farkında olman bile iyileşmenin başlangıcıdır.” U.Ç

“İyileşmek, ne yaşadığını unutarak değil; artık o yaşadıklarının seni yönetmesine izin vermeyerek başlar.” U.Ç

Büyüklerin dilindeki o bilge kehanet, bir gün mutlaka gerçekleşir: Bugünün gürültüsü, yarının en çok özlenen sessizliğidir.

Aşığım sanıyordum, bağımlı kişilik bozukluğuymuş.

Unuturum unuturum da bu rüyalar sinirimi bozuyor

Biriyle tanıştım.. Senden güzel.. Senden akıllı.. Senden kültürlü.. Senden oturaklı.. Senden sözünün eri.. Ama sen değil.. Gerçi sen de sen değilsin..

Güzel ve zeki kızdan korkmaya gerek yok ama, Güzelliğinin farkında olan zeki kız.. Kabustan hallice

"Dağ Ayısı" demeye dilim varmadı. "Doğa İnsanı" dedim.. Gülümseyip mutlu oldu.. Aldığım terbiye yüzünden laf bile sokamıyorum

Endamın yetmez güzelim.. Beyin şart

Kendini düşünmek bencillik değil hayatta kalma içgüdüsüdür.

Neresinden bakarsan onu görürsün..

Pervane olan kendini gizler mi alevden ?

Artık buraya dönme vakti özleyip de dönemediğim tüm yerlere inat..

Sensiz dolunay gökte gönlüme hilal kalıyor.

Duruşum ne adım kadar zarif ne soyadım kadar ağır..   Tam ortasındayım her şeyin.. Diklenmeden ama dimdik..

“Söyleyince anlamadınız.. Susunca anlam çıkardınız.. Onlar anlatmak istediklerim değildi. Hiç sormadınız.. “

“Ona aşığım, Çünkü o bana değil. “