İsims🌸iz

Bir kez daha soruyorum kendime aynı şeyi; bu kadar düşünmek gerçekten kurtarır mı insanı yoksa sadece daha derine mi çeker. Cevap vermiyor içim çünkü aslında biliyorum bazı soruların cevabı yok ya da var da insan duymak istemiyor. Gece uzadıkça sessizlik büyüyor ve insan en çok kendi sesinden kaçamıyor. Garip olan şu ki insan en çok kendine yabancılaşıyor, aynada gördüğü yüz bile bazen bir başkasına ait gibi geliyor, sanki o kişi ben değilmişim gibi. Dışarıdan bakınca her şey normal, insanlar yürüyor, konuşuyor, gülüyor ama kimse kimsenin içindeki o karanlığı görmüyor, görse bile anlamıyor. Belki de mesele bu; kimsenin gerçekten görmemesi çünkü görülürse saklayacak yer kalmaz, insanın kendinden saklanacak yeri de kalmaz. İçimde bir şey sürekli susmamı söylüyor, anlatırsam küçülecekmişim gibi, anlatmazsam içimde çürüyormuşum gibi. Zaman geçiyor diyorlar, her şey geçer diyorlar ama bazı şeyler geçmiyor, sadece şekil değiştiriyor, insanın içine daha sessiz yerleşiyor ve ben hâlâ burada aynı sorunun etrafında dolanıyorum, ne tam kalabiliyorum ne de gidebiliyorum, yaşamak mı daha zor yoksa vazgeçememek mi yoksa ikisi de aynı şeyin farklı adı mı bilmiyorum.

Belki de mesele hiçbir zaman cevap bulmak değildi sadece o soruyla yaşamayı öğrenmekti. İnsan her şeyi çözmek zorunda değil ama yine de zihni durmuyor, aynı yere dönüp duruyor, sanki o düşünceyi bırakırsa kendinden bir parça kaybedecekmiş gibi. İçimde ince bir yorgunluk var, tarif etmesi zor, ne uyumakla geçiyor ne de konuşmakla. Herkes bir şekilde devam ediyor ya, ben de ediyorum işte, farkım sadece bunu daha fazla hissediyor olmam ve belki de en korkutucu olan şu, bir gün gerçekten hiçbir şey hissetmemek ihtimali; ne acı, ne huzur, ne de o sürekli içimi kemiren boşluk… sadece düz bir sessizlik. İnsan bazen acıya bile tutunuyor, sırf tamamen kaybolmamak için.