Durul

Bunu da yapınca lini gidip duvara yazmak kalıyo amk, heryerde mı paylaşır bir ınsan. cevap evet. kendımden utanıyorum amk.

Bir takım değişikliklerle ilerleme kararı almıştım artık. Temiz kalmak ve bunu devam ettirmekten bahsediyorum. Yani daha önce 3 milyon kere denediğim denemelerim. Yemedik dimi ? Gargara yap kemke. çünkü o kadar ciddiyim ki aklın almaz, aklım almadı. Çok karmaşık bi mevzu değil lan aslında. Olabildiğine basit. Uzak durmam gereken şeylerden uzak bir hayat sadece. Ve bayadır da başarılıyım. Yoksa nasıl buluşa- caktık. Bundan önce nasıl buluştuysak öyle cevaplarını duymam, konsan- trasyonumda ki dağılmaları idrak etmem akabinde ne diyoz amına- koyim feryatlarımın kulaklarınızda yankı bulması. Bunlar komple saylanmaz amınakoyim. Biz aslında yoğuz'u ölümüne bilmelerim. Yani basit ve eğlenceli ilizyonlar. Durul yine vizyonda. fakat bu sefer başka bi tarzda. İdrak yollarıma banacak yeni ve tatlı cıfırlar aramakta. m

Ulen ya, kendine nasıl değer veriyor enayi. Benliğine sokayım, ben kimim ulan ahali. neyse. en sevdiğim kelime. neyse.

Bu gecelik bi şekilde kotardık sabah 7 saat ve çoktandır ''yok artık'' . bunun dışında da yazacak bişeyim yokmuş. Aslında kurgulayadabilirim, farkındayım velakin uygulamak zor zanaat. Yapabilsem zaten şimdiye basılı bişeylerim olurdu. Ama durul'un durumu durmaktan dumurdur.

Sevmedim lan seni, qandırdım feyzli yarimi. sikeyim kendimi. Blog nedir,bir ok gibi sert ve düz, öyle hedefe odaklı, öyle cafcaflı cümleler kümeleri. Sikeyim gurbet elleri, sılalar el yordamlı. hay sikeyim.

Adam o sabah yarım uyanmıştı. Yuzunun yarısını yıkadı ekmeğin yarısı böldü zeytının yarısını yedı kalan yarısını kedısıne verdi. Kedı zeytının yüzüne bile bakmadan götünü döndü ve uzaklaştı. Nasıl olsa sahibisi ona bolca vıtamınlı mamalar getırıyordu ve yıne getırecektı.

Adam birden irkildi. Kendısıyle konuşsaydı aklında kı kendı sesı kendı sesı olurdu. Bu dış ses zırvalarının bılınc altını sıktığını duşundu. Ama onun aklını sıken yıne kendı aklıydı. Deliler deli olduğunu düşünürmüydü. Düşünmezdi. Öyle deli mi olur amk. O zaman adam deliydi.

Sensın deli amkçocu, öperim gözlerinden. Hadı işe geç kalacaksın.

   İşi de iş olsa. Ayaklarını uzatıp akşama kadar tavana bakmanın  nası bi iş sayılabileceğini düşünürsün. Alın terı emek kavga somuru yanı yarak kürek bissürü bişilerin olması gerekmez mı

-        O ney lan, pekmez mı

-        He bekmez, köyden geldi, yen mi ?

-        Yok la ben sevmez bekmez

-        Yarramı ye

-        Sıktır git

İş arkadaşlarını çok sevıyordu, tohumlarını çiftleşmek için kullanmak adına kullandırttığı için takıldığı sigaralığından bi duman daha körükledi. Aklına ağır romanın kallavı zıvanaları geldi

-        Sıkeyım yapıcağın zıvanayı duman gelmıyo amk

-        Sıkı asıl moruk

-        Ananı sıkım gelmıyo dıyom

-        Icme o zaman yarram,zebil etme

-        Sus ananı sıkerım

 Bu durumda arkadaşının susmasını nasıl ısteyebılırdı onun resmen hatta alenen anasına sovmus onu becerdiğini düşünmesini hayal etmesını sağlamıştı. Bu nası bi insan diye düşündürttü okuyucuya ve hala yazıyor yarram.

Biz kaç kişi gardaş

sorsak  yarım kalıp….

bu yazıyı okuyan herkes için artık biraz geç ama aynı zaman da çok geçten önce ki son çıkış.  ben hayatta hiç bi istediğini yapamamış, hiç bi hayalini ger- çekleştirememiş, hiç bi işe yaramamış kaybetmelere doyamamış, tasarlanmış ama gerçekleşmemiş, öylesine, alelade, öylesine paçavra, öylesine hiç... hala zamanınız varken uzaklaşın burdan. dünyanın geri kalanını bensizlikle ödüllendirmek isteyişim ne kadar haklı yankılar buluyor beynımın derınlıklerınde. Klavyemın tuşlarının arasını dolduran küller şahittir ki benden bi sikim olmaz.25 yaşında çarpı dörtüm sankı, bağımlıyım, boşum koşum hep olmayacak yerlere, kırılan umutlarımı uç uca ekleyerek fiziğin anasını sıkmeye,plastıkten serotının uretıp bıyolıjının amına koymaya ve tek şatta körlük garantısı veren bı alkol üretip edıp kımyanın ızdırabını sıkmeye o kadar meyıllıyım kı. meyılım hevesım, meyım nerdesın ? dokulmustur yerlere. salonda kı vıtrınde cocukluğuma ait bi kare yaşayıp duruyo, benım mutlak ölümümden önce, şimdi tam olarak hatırlayamadığım isimlerle örülü temız bı kare, kambur bi kare, mumlu bi kare dikdörtgen bir kare... orda bi yerdeyım belki, yada şurda, belkı buralarda. nerde ol- duğumu bilmediğim bi yerde bi acaip kafalardayım, maddenın eksıklığının psikoljık zorlukları ile, yoğun depresif hal ve sikimsonık hissetme seanslarındayım. bu şekilde ihtihara meyıl edıyorum, meyımı buluyorum sankı. yaşlanmak  da bi nevi ihtihar sadece zamana yayılıp uzun sürüyo ve zaman gerçek bi katil. hakıkat oyle bılınmez, aşk öyle sır, üflense artık şu sur. sız burda napıyorsunuz amk ? ben burda napıyorum ? olmak istediğin yerde olamamakla gecıyor ömür ve boş yaşlanıyoruz zaman bizi gömerken milim milim, ergenlık bitti sevgilim artık küçülüyoruz. gıdıp kendımı tekrar maddenın kollarına bırakmam an meselesi, başka türlü bi mutluluk göremıyorum, ve bu amına- kodumun maddesı erkekliğim dahil herşeyime zarar verıyor ve ben onsuz yaşayamıyorum, buralardan gitmeliyim, çok çok uzaklara gitmelıyım, ölmelıyım, buralar için... kendıme yenı ve temız bı sayfa acmalıyım, hatırlamamalıyım o lanet şeyi. bu nası zor bı savaş,bunlar nasıl ağrılar, hazır zaman varken insülinimi bulmalıyım.

pazartesi sabahtan cuma sabaha kadar dayandım, öğleden sonra bır kez daha yenıldım bu zıkkıma. şu an kafam rahat ama sarhoş değil. benı asıl kızdıran şeyde bu zaten. sarhoş olmuyosun. bağımlı oluyosun. sadece normale dönebılmek için içmeye devam edıyosun. Güneş onla doğuyo oksıjen onla alınıyo taşlar yerıne ancak onunla bırlıkte oturuyo. yeme içme hak getire, ihtiyacın olan şey bi parça folyo bi parça kağıt çakmak ve sigara... geri kalan herşeyi, annemın zeytın yağlı yaprak sarması dahil herşeyi elinin tersiyle ittiriyo bu bok. yol yakın değil artık bundan tamamen kurtulduğum gün bir sürü oyuncak alıp çocuklara dağıtıcam ve çocuklar umarım sızı çok bekletmem. uzgunluğumu aldın yıne depresyonuma mola verdırdın daha da dıbe cektın yıne benı. Düşmek bile güzel en azından bi parça yukarda olduğunu gösterir ama ben dipteyim. yerın dıbınde.

Ne yapıcağımı bilmiyorum, nereye gideceğini… ben değilim bi başkası sanki. Bu yol benım değilse demek kı. Olsaydı böyle hissetmezdim, olsaydı süreklı ben burda napıyorum diye sormazdım heralde. Tutku ile bağlı olduğum hiç bişi olmadığı nasılda aşikar. Ailem var tabi. En ust sevıyesı onlar olduğu için burdayım ama ne olacak. Amıan koyim ortada cevaplanacak bi soru bile yok. İnanç eksikliği olabilir değilmi? Öyle olsa gerek geri kalanın pervasızlığından anlaşılan bu. Bu yazıya başlarken bıle nereye gideceğini hiç bilmiyodum, ama bunu düşündüm. Acaba nereye gidecek diye. Bana yazdıran bu kaygı olabilir hayatta benı kederlendıren seyın de aynı kaygı olduğunu varsayabılırız. Ve bız, varsayabıldığımıze gore, burda ne sık yiyoruz.

 Neyse. Neyse ne işte. Uyuşturucudan uzak durmak derken bunu kasdediyormusum demek kı. Bu sıkımsonık olmayan soruya çözüm arayışlarımı.

Hayatta napma ıstıyorum? Hadı hayat uzun kosu onu sıktır edelım. Yarın ne yapmak istiyorum. Yarın yapmak ıstedıklerımı yapabilecek ımkana sahıpmıyım. Yarın yapmak ıstedıklerımı yarın yapabilecek ımkanımın olmamasından oturu yarın yapmak ıstedıklerımı yapmak ıcın yarına ıhtıyacım var. Yanı yarını yapmak ıstedıklerımı yarın yapamadığım için yarını yarın ıstedıklerımı yapabilecek seviyeye getirmek ıcın kullanmalıyım ama o zaman da yarını başka sebeple kullanmış olucam. Burda ertelemekler ortaya çıkıyor, ben hayatı erteliyorum. Burda kotu olan sey ıse yarın yapmak ıstediğim bişey için değil bu erteleyıs, yarın zaten bısı yapmak ıstemıyorum. Yarını bısı yapmak ıstercesıne erteliyorum. Ama bısı yapmak ıstemedığımden ertelıyıslerım bos gelıyo ve bunalıyorum. Yapacak bişiler bulmalıyım, sevecek bi kız. Ne kadar komıgım. Sıkeyım kendımı. Adamın dediği gib bişi beklermişçesine yaşıyorum ve yıne karıkaturunde dediği gibi ı fuck myself….

hello from other side

hello from outside.