mel ;

veda mektupları yazılmaya başlanmış.

söyleyin memleketten bir haber mi var? yoksa yârin gözyaşları mı yağmurlar?

ev bir yer değil, bir duygudur.

iki seçenek var: ya kafamı duvarlara vuracağım artık düşüncelerimi susturmak için ya da bileklerimdeki izler sonum olacak.

bir kere bıraktıysan, elimden tutma daha.

o jilet koluma değdiğinde ölseydim, o elimden jileti alıp atmasaydın ölecektim efulim. ölseydim bu kadar canım yanmazdı, hayat bu kadar dar gelmezdi.

ellerim sana elveda diyor. gözlerim gitme diyor. sol yanım ağlıyor. gözlerim gözlerine tutsak. yüreğim sözlerine hasret. hisslerim sana şarkı olmuş. gözlerin ben müzikal bir ritim. hoşçakal vedası.

ilk an.

bazen bu dünya bana dar geliyor efulim.

sen o evi ben içerideyken yaktın.

iyi değilim, bana sarılsana.

çiçeğim derdin, soldum.

yazık oldu bize.

sana içimdeki çocuğu emanet ettim, onu kendi, kirli, günahlarla dolu olan ellerinle boğup öldürdün ve o çocuk intihar etti bab.

ne güzel şey hatırlamak seni. yazmak sana dair. hapiste sırtüstü yatıp seni düşünmek: filanca gün, falanca yerde söylediğin söz.