Reviews of The Finest Dried Sausages

Op een doordeweekse donderdagavond in een van de beste studentensteden, kan het best gezellig zijn om even op een muf studentenkot Tekken te spelen, maar eens de klok middernacht sloeg had het gezelschap, bestaande uit zeven zweterige mannen, even genoeg aan het doorgeven van een met chipsvet besmeurde controller. Tijd om een stapje in de wereld te zetten!

De vaste waarden als ‘t Kofschip, Café Zonder Naam, De Salamander, The Porter House, De Coulissen zijn vele Gentse studenten wel bekend, maar de nieuwere spelers op de markt moeten hier zeker niet aan onderdoen. Zo is er bijvoorbeeld Rock Circus, een relatief nieuwe kroeg in een opvallend andere stijl dan het gemiddelde Overpoorts café. Rock Circus pakt uit met een stijlvol concept en een toog met een hoeveelheid tapkranen (36), ontelbaar voor de 100-dagen vierende student die al eventjes de weg kwijt is in de 500 meter met de grootste concentratie aan succesvolle kroegen, frietkoten en pitakramen, begrensd door goten waarin de tranen van huilende meisjes en de maaginhoud van kotsende jongens te vinden zijn. Rock Café is duidelijk een bar om rustig enkele biertjes te degusteren voor mensen die op z’n minst al een baard kunnen groeien, met een stevige droge worst in de hand aan een prijs zo scherp als het gebroken glas in onze schoenzolen.

Kwelend op Teenage Dirtbag – een vaste waarde in memory lane voor elke zichzelf respecterende twintiger (hoewel we vooral blij zijn dat we onszelf niet horen zingen) – zette alvast een aangename sfeer om onze smaakpapillen soigneus te bedekken met de evenwichtige smaken en kruiden van een goeie droge worst, doorgespoeld met een pittige Piraat, een adellijke Augustijn en een ijskoude Ice-Tea, waarvan enkel deze laatste niet van het vat kwam. Het geheel presenteerde zich niet echt op een bekoorlijke wijze, tenzij je fan bent van een vel natte keukenrol. Verder hoort bij droge worsten volgens de traditie mosterd, zelfs al was het maar een klein pakje Heinz. Een gemiste kans van de waard om zijn worst wat hoger te laten scoren op presentatie; geen mosterd is maximum de helft van de punten op dit onderdeel. De wereld is hard, maar dat zou dit majestueus stukje slagerskunst ook moeten zijn, wat perfect kon nagegaan worden met de befaamde knaktest.

Alleen een knak met een dergelijke perfectie als bij deze worst is het waard om een volledig nieuwe alinea te beginnen. Een stevige saucijs met een lichte buigzaamheid gaf zo’n voortreffelijke knak, dat er een betere onomatopee zou moeten uitgevonden worden om dit heerlijke geluid te moeten beschrijven dat nog nazindert in de oren. Laat dit qua structuur de standaard worden voor elke droge worst op café en we zijn weer al een stapje dichter bij een ideale varkensvlees consumerende wereld. De stukken werden broederlijk verdeeld onder de Ridders van de Droge Worst om toch wel een veelbelovend smaakfestijn van start te laten gaan. Het mondgevoel bevestigde de gehoopte droogheid. Mocht Philippe Geubels door het leven gaan als droge worst, hij was zeker deze. De smaak was deze van wat je bij een droge worst zou verwachten, er werden zelfs toetsen van Gandaham waargenomen, wat op zich lekker is, maar wel geen droge worst. Kritische noot: de meer nuchtere gezellen onder ons hielden vol dat de sfeer en de reeds genuttigde drank de kritische zin wat verdoezeld had.

Het velleken was fijn en dun en zeker geen wansmakelijke rekker zoals al is voorgevallen. De smakelijke inhoud van de worst kwam ook helemaal tot zijn recht met een correcte malse stevigheid zonder irritante harde stukken die je achteraf met een laatste klets bier moet wegspoelen.

Er was tot slot enige twijfel of we hier te maken zouden hebben met een supermarktworst of een slagersworst, maar laat ons besluiten dat het een caféworst is als deze die de authenticiteit van dit stukje Belgische cultuur bepaalt. Rock Circus is een prachtige ontdekking in de anders zo puberale Overpoort. Hier zullen we waarschijnlijk nog terugkomen vooraleer besloten wordt om meisjes af te schrikken in de Pi-nuts.

  Presentatie (/5)

2 – 2 – 2 – 2,5 – 2 – 2 - 2,5

Gemiddelde score: 2,14

  Droogheid (/5)

4 - 4,5 - 4,5 – 4 - 4,5 - 3,8 – 5

Gemiddelde score: 4,33

  Vel (/5)

4 – 4 – 4 – 4 - 4,5 – 3 - 3,5

Gemiddelde score: 3,86

  Smaak (/5)

3,5 – 4 – 4 - 2,5 – 3 – 4 - 3,5

Gemiddelde score: 3,5

  Harde stukken (/5)

4,20 - 3,5 - 3,8 – 5 - 4,5 – 4 – 3

Gemiddelde score: 4

De Vetten Os is een 'nieuwe' bruine kroeg dicht bij 't Zand te Brugge – ze heropenden nauwelijks drie weken geleden – die ons klaar leek om gereviewd te worden. Een goeie worst is met veel zorg en liefde klaar en droog genoeg voor consumptie binnen drie weken en zij hadden er op het menu staan.

De eerste kennismaking was een vreemde, maar dat was onze schuld. We wandelden net binnen toen hun schlageravond – naar aanleiding van het schlagerfestival in de beurshallen er rechtegenover – goed in gang begon te schieten. De eerste danspasjes werden geplaatst en het keelgat stond wijd open om met de klassiekers mee te zingen en bier & worsten te verslinden. Wij als team genieten van die feestmuziek, tenslotte is het een perfecte soundtrack voor wat een zalig begin van de avond moest worden – indrinken vooraleer we worsten voor bowlingballen gingen inwisselen – echter bleek het anders te zijn toen we tot onze bestelling overgingen.

Twee droge worsten (€1,5) op rood servet werden geserveerd samen met een duvel en twee chouffes. De presentatie gaf al een slappe indruk – maar dat kan door de haast zijn van de waard, hij had het druk – maar dat ontmoedigde ons niet, we gingen meteen over tot ons lijstje testen.

De buigbaarheid liet ten wensen over, we vermoedden dat het vreemdkleurige worstje niet bij opening was aangekocht, maar veel recenter. Dit kan natuurlijk altijd zijn omdat ze zo goed waren, dat alles reeds op was, en we een nieuwe – niet rijpe – lading voorgeschoteld kregen. Het vel voelde wat rubberachtig aan, met de 'plak'-rating van plastiek.

“Tis echten derm, da eeft dien textuur, das normaal, jis nog nat [sic],” dixit Joachim

De geur sprak niet aan, het gevoel ontstond uit de geuren dat er kon gesproken worden over een soort mengeling tussen ontbijtworst – het schelleken van bij de slager – en een salami, geen geur voor ons neus en zodoende misschien ook geen spek voor ons bek.

Toen sloeg het noodlot toe, het vuur dat steeds in onze ogen flikkert wanneer we worsten voorgeschoteld krijgen ging dimmen bij het aanschouwen van wat volgde, onze hoop in de mensheid en in de kunst van het beenhouwen verdween als sneeuw voor de zon. Beter nog, ze begon meer en meer te lijken op de winter van 2014, voor zover die er was. Een uitgerokken herfst van vleselijke naïviteit. Was dit een droom? Dit kon toch geen werkelijkheid zijn? Is dat nu net gebeurd?

Omdat we met meer dan twee reviewers aanwezig waren we verplicht om de twee aangekochte exemplaren te verdelen onder de groep – eerlijke jongens zijn we, altijd – en hoe anders een droge worst verdelen dan hem te 'breken'. Zo kan je meteen de innerlijke textuur, hardheid, droogheid en alles wat je maar belieft in het worstenrijk testen en aanschouwen.

De worst plooide tot vrijwel een u-vorm.

“Wat, nee, NEE! Ik ga hem niet eten, straks verlies ik de smaak van die vant Verdriet [sic],” dixit Boris

Edoch, we hadden niet te kiezen, overgave aan de krachten van het kwaad, submissie aan alweder een niet gerijpte worst. Het is nochtans echt niet moeilijk om deftige worsten te voorzien en nog minder om deze samen met een beetje mosterd of misschien zelf wat informatie over slager en zwijn te serveren. We voelden ons tekortgeschoten.

“Tis precies gekapt geduwd in da velleken van die kiezige bifiworstn [sic],” dixit Boris

Gelukkig is een duvel altijd lekker, een chouffe altijd genieten, beiden klaar voor onze mond te voorzien van een andere smaak. Deze worst scoorde echt slecht.

De smaak had veel weg van rauw gehakt, misschien met een toets salami. Er valt amper te spreken over zijn droogheid, zoals verwacht na het zien van hoe lenig deze worst nog was, het vel was – onddanks het blijven volhouden door Joachim dat het een echte darm was en zodoende kwaliteit – rubberachtig op z'n best, en niet te eten. Er werd getwijfeld om het pand te verlaten en stiekem de worst uit de mond in de riool te laten vallen, maar jeugdige herinneringen aan de Turtles weerhielden ons, stel je voor dat toekomstige Turtles haat zouden aanleren voor de beste vleselijke snack in de geschiedenis van de mens.

Harde stukken waren volledig afwezig in deze worst – dat geven we hem nog – en zo was hij dus makkelijk volledig binnen te zwelgen. Schrokken zodat de smaakpapillen minimale tijd in contact waren met eender welk deel van de portie vlees in vel.

Er werd unaniem beslist dat we misschien later eens terug zouden keren, en dat het nu tijd was om naar het frietkot te trekken en erna een balletje te smijten, kegels omver te werpen. Vanavond kegels, morgen slechte worsten.

Presentatie:

3 – 3 – 3 – 2,5 – 2 Gemiddelde Score: 2,9

Droogheid:

1 – 1 – 1 – 0,5 – 0 Gemiddelde Score: 0,7

Vel:

3,5 – 3 – 3 – 2,5 – 0 Gemiddelde Score: 2,4 

Harde Stukken

2,5 – 2,5 – 2 – 2 – 1,5 Gemiddelde Score: 2,1

Smaak

Daar het Droge Worsten Reviewteam graag een globale mening wenst te vormen over het gedroogde vleselijke genot besloten wij een bordje droge worst te bestellen, enigszins met een argwanend oog door de vermelding van het woord ‘bordje’ op de menukaart en de toch wel erg dure prijs.

'Kankerduur, jonge,’ dixit T.

En daar werd ons voorgeschoteld, zoals op de foto, een mooi bordje schijfjes droge worsten met een aardige portie mosterd van onbekende bron. Er was geen twijfel dat er zich twee (halve?) droge worsten  op het bordje bevonden, gezien het opmerkelijke kleurverschil tussen de linker- en rechterhoop. En zelfs al waren het twee volledige worsten, dan is drie euro per worst ook wel aan de dure kant voor de gemiddelde vleesliefhebber op café.

Voor kwaliteit betaal je een prijs, wordt door menig man in de mond genomen, edoch laat er ons nu al geen doekjes om winden dat kwaliteit nog verder te zoeken was dan een pinguïn in het arctische gebied. Een mooie presentatie is altijd een pluspunt, maar stront met een strik rond blijft ook gewoon stront.

Ons moed indrinkende met onder andere een Duvel en andere Moortgatse bieren gingen we over tot de eigenlijke consumptie. Onze tandenstokers gingen los door de stukjes vlees en ter verduidelijking: een ongebakken curryworst heeft meer consistentie dan deze abominatie. Misschien moet het personeel van dit etablissement eens te rade gaan hoe zij worsten moeten drogen, want worsten die drie weken in een emmer regenwater hebben gelegen zijn droger dan deze vleespuree.

‘Ik ben er écht niet goed van,’ dixit K.

Over harde stukken en de algemene consistentie van de worst - hoewel de term worst hier nog nauwelijks van toepassing is - valt dus niets te zeggen, behalve de vraag die de kop opsteekt wat het binnenste van deze schijfjes precies moet voorstellen. Eerlijk is eerlijk, een klein puntje voor het linkse stapeltje, deze hadden nog een degelijk vel om de massa enigszins samen te houden en leverde over het algemeen een iets betere smaak dan het rechterstapeltje. Laat ons hier wel de term ‘beter’ heel sterk nuanceren.

Wat een heuglijk smaakfestijn moest worden, draaide uit op een emotionele rollercoaster in het vleesgebeuren en waar de term ‘droge worst’ zou moeten staan voor toch een minimum aan kwaliteit, wagen wij het niet om dit bord gevuld met teleurstellingen en verloren hoop te onderwerpen aan deze definitie. Eens je de mosterd als het hoogtepunt van de consumptie ziet, weet je wel hoe laat het is.

Helaas bevestigt deze portie ‘worst’ het huidige imago van dit etablissement.

Presentatie (/5)

4 - 2 - 3 - 2 - 4 Gemiddelde score: 3

Droogheid (/5)

1 - 0 - 0 - 0 - 0 Gemiddelde score: 0,2

Vel (/5)

3,5 - 2 - 3 - 2 - 1 Gemiddelde score: 2,3

Smaak (/5)

2,5 - 0 - 0 - 2 - 0 Gemiddelde score: 0,9

Harde stukken (/5)

0 - 2 - 2 - 0 - 0 Gemiddelde score: 0,8

De waard had ons op voorhand al eens laten weten dat er gauw nieuwe worsten zouden zijn, van een andere – betere – slager. Hij had deze zelf uitgekozen en was er zeker van dat deze ons zouden smaken. Groot was ons enthousiasme en geluk toen we zagen dat uitgerekend op Valentijn deze reeds aanwezig waren – de liefde van een man gaat echt door zijn maag – en ons aangeboden werden.

Heeft de waard ons gecharmeerd, ons proberen te verleiden met zijn worst opdat we een glorieuze review zouden schrijven? Mogelijks. Gaan we met volle teugen in op zijn avances? Zeker weten.

Bij het vastnemen van het stukje plezier wisten we meteen dat de scores hoog zouden zijn, het was een stevige worst met droge aanraking. De plooitest bevestigde onze vermoedens, ze waren rijp en klaar voor degustatie. Voor de aanvankelijke smaaktest werd de bijgeleverde mosterd genegeerd, kwestie van de geneugte goed en krachtig zijn kwaliteit te laten tonen.

De dualiteit van de smaak deed doet niet alleen menig worstenliefhebber smachten naar meer, ze doet ook denken aan een soort van worstenequivalent van de bekende tic-tac. Eerst is ze wat harder en zoutiger – droog zelf – dan is ze mals, sappig en zacht. De lippen werden veelvuldigt gelikt voorwaar het een smaak des hemels was. Samen met onze gekozen godendrank, een brugse zot, vormde er zich een soort van godelijk nectar – ambrosia – in onze mond. Een onmogelijk te negeren doordringende zaligheid die via onze mondholte het volledige lichaam deed tintelen.

De bijgeleverde mosterd was een zalig addendum die de smaak zeer zeker op een positieve manier beïnvloedde, voorwaar, even leek het alsof we in een compleet andere dimensie een compleet andere worst aan het proeven waren. De gelukzaligheid achteraf liet ons in een zeker waas, in benevelde toestand consumeerden we de rest van de Droge Worst, met hoofdletter, en we wisten dat de avond goed was.

Presentatie (/5):

4 - 4 Gemiddelde score: 4

Droogheid (/5):

3,5 – 3 Gemiddelde score: 3,25

Vel (/5)

4,5 – 4 Gemiddelde score: 4,25

Smaak (/5)

6 – 5 Gemiddelde score: 5,5

Harde stukken (/5)

Het eerste flesje Jupiler van de eerste meter bier aan onze lippen zet vaak de standaard van wat uitdraait in een geslaagde avond. Omdat wij nu eenmaal onze toogzweren moeten onderhouden en het frietkot net dat tikkeltje te ver is om op een koude herfstnacht te bezoeken, moeten wij ons, vigoureus knikkend naar elkander, richten tot de droge saucijs van dienst.

Cafébaas Pieter overhandigt zijn gedroogde vleeswaren, eerbiedwaardig uitgestald naast de zakken chips, voor de standaardprijs van anderhalve euro en garandeert ons een uitstekende kwaliteit, want: ‘Het zijn er van de Colruyt!’ Hierdoor waren onze verwachtingen hoog gespannen, doch gelukkig kon een overmaat aan saliva van onze mondhoeken worden weggeveegd door het bijgeleverde servet. Aan mosterd geen gebrek, we kregen een gehele fles Devos Lemmens. Niet zozeer de favoriet, maar deze keer wint kwantiteit van kwaliteit, met in het achterhoofd: zoveel kan je nu ook weer niet mis doen met Devos Lemmens.

Een goed gerijpte droge worst is tegenwoordig een zeldzaam gegeven en wellicht soms enkel te vinden in de kelder van menig grootouder, deze ervaring stelden wij ook vast bij het ter hand nemen van de sossis. Toch werden geen gebreken gesteld bij de hardheid ervan. En wat ’n lekker worstje, want verder volgde er een aangename beet door het vel met aan de binnenkant een evenwichtige combinatie van vet en vlees, wat resulteerde in een smakelijk moment van gedroogde puurheid. Geen overheersende zoutsmaak, hartig met alle zuren op hun plaats. Niet dat er een discipline in het boogschieten bestaat waar met droge worsten wordt geschoten, maar mocht dat zo zijn, dan was het met deze worst recht in de roos. Het geheel smaakte op een zodanige manier, dat wanneer een medetooghanger een stuk vroeg, wij spontaan scandeerden:

Bluuf me je fikn va me wost!

Presentatie (/5)

3 - 3 - 3 - 3,5 - 2 Gemiddelde score: 2,9

Droogheid (/5)

2,5 - 3 - 2,5 - 2,5 - 2,5 Gemiddelde score: 2,6

Vel (/5)

4 - 4 - 3,5 - 3,5 - 3,5 Gemiddelde score: 3,7

Smaak (/5)

4 - 3,5 - 4 - 3 - 4 Gemiddelde score: 3,7

Harde stukken (/5)

3 - 3,5 - 3 - 2 - 4 Gemiddelde score: 3,1

Geweldig dat een bowlingzaal de liefhebber van de meer exquise vleesbereiding niet in de steek laat door het summum van de beenhouwersgilde te koop aan te bieden tegen alle verwachtingen in. Desalniettemin zou wat ons voorgeschoteld werd wijlen Arthur Vanmoerkerke (jarenlange voorzitter van de beenhouwersgilde te Menen) zich doen omdraaien in zijn graf. Het enige wat ons deed vermoeden dat het hier ging om een droge worst was de de vermelding 'droge worst' op de verpakking waar deze schande van industriële food processing zich in bevond. Mosterd en servetten waren al even ver te zoeken als de authenticiteit van de echte droge worst.

Eens uit de verpakking merkten wij de odeur van een slecht gefermenteerde salamiworst, de schaamte voorbij en eerlijk gezegd was de zin voor het verder degusteren gewoon verdwenen. De slappe sossis glipte door zijn ranzige vettigheid bijna uit onze handen, wat gemakkelijk zou kunnen opgelost worden met het daarnet vernoemde vergeten servet. Immers zijn vettige handen ook geen goede voorbode om een degelijke grip uit te voeren op een bowlingbal. De smeuïgheid van de worst dan weer was geen al te aangename ervaring, wetende dat we hier wellicht te maken hadden met meer vet dan vlees, nogmaals; maak eenieder wijs dat dit een salamiworst is en ik durf er mijn amandelen op verwedden dat iedereen het gelooft. Onze teleurstelling was zelfs dermate hoog dat er achteraf nog een grote portie gemengd werd besteld, tot onze verbazing mét mosterd in een potje en kleine salamiworstjes die dichter aanleunden bij de smaak van een droge worst dan deze natte vetrol. Als je als uitbater wil prijken met de droge worst op je kaart, zorg dan op zijn minst voor wat kwaliteitsbehoud onder de horecazaken.

Het is een spijtige zaak om toe te geven, maar wat een eiwitrijke aanvulling zou kunnen geweest zijn op de ambiance van het klassieke bowlingspel met nineties muziek op de achtergrond, resulteerde in een indigestie van zielloze massaproductie.

Mark it zero, Dude!

Presentatie (/5)

0,5 - 0,5 - 1 - 0,5 - 1 - 1 Gemiddelde score: 0,75

Droogheid (/5)

0 - 0 - 0,5 - 0 - 0,5 - 1 Gemiddelde score: 0,33

Vel (/5)

1 - 1,5 - 1 - 0,5 - 1 - 1 Gemiddelde score: 1

Smaak (/5)

1 - 1 - 2 - 2 - 1 - 1 Gemiddelde score: 1,33

Harde stukken (/5)

1 - 1 - 1,5 - 2 - 2 - 1 Gemiddelde score: 1,42

Wij kregen een droge worst voorgeschoteld, ietwat aan de kleine kant met een servet en een wel heel klein zakje Heinz mosterd. Het viel meteen op dat de worst nog niet zijn ideale degustatiemoment had bereikt, deze kon immers volledig geplooid worden zonder enige barsten.

Geen al te grote verwachtingen dus nog voor er aan het proeven werd begonnen. Na een eerste hap bemerkten we een doorsnee smaak, die wat de exquise miste van wat je bij een goed gerijpte sossis zou bevroeden en toch zouden we allerminst de woorden 'vies' of 'echt niet lekker' in de mond durven nemen. Een opvallend punt was wel de onaangename aanwezigheid van teveel harde stukken vet, spijtig.

Tot slot werd het gebrek aan de gewenste droogheid werd ietwat gecompenseerd door een niet te taai en dun vel, iets wat deze auteur wel bevalt.

We kunnen dus concluderen dat we het zeker appreciëren dat de echte (en vooral de minder echte) sportlui de cafésnack bij uitstek kunnen verorberen, ook al mogen de verwachtingen niet te hoog gespannen staan. Maar ach, een sportcafetaria zal nooit het summum van de horeca zijn,doch zal wel altijd een speciaal plekje in ons hart innemen en zoals we het graag willen quoten:

Voor een euro kun je niet sukkelen!

Presentatie (/5)

2,5 - 3 Gemiddelde score: 2,75

Droogheid (/5)

1,5 - 1,5 Gemiddelde score: 1,5

Vel (/5)

2,5 - 3,5 Gemiddelde score: 3

Smaak (/5)

3 - 2,5 Gemiddelde score: 2,75

Harde stukken (/5)

2,5 - 2 Gemiddelde score: 2,25

Ik kan alvast zeggen dat de worsten er erg verschillend zijn van de onze, ze zijn meer gericht als degustatie, en niet als snack. Ik kreeg ook zwaar op mijn donder omdat ik ze verkeerd in sneed. Blijkbaar nemen de Fransen de consumptie van worsten behoorlijk serieus. Wat vreemd is, want de presentatie was heel sober. Een snijmes, een plankje en een servet om het vet eventueel van onze monden af te kuisen. Geen mosterd, niks specials. Toen we vertelden over hoe we gewoonlijk mosterd kregen bij de worst, kregen we een blik die doden kon. Mosterd? Bij een worst? Heiligschennis! Die gekke fransozen toch.

Deze review is geschreven door Marianne, een lieftallige française.

Un goût exotique, texture un peu glissante et huileuse mais ce pendant le saucisson est resté dur, c'est appréciable. Je suis quelque peu déçue par la quantité fournie.

Presentatie: (/5)

0,5 - 1 - 2,5 - 1,5 Gemiddelde Score: 1,38

Droogheid (/5)

1 - 2 - 2 - 2 Gemiddelde score: 1,75

Vel (/5)

3 - 2 - 4 - 2,5  Gemiddelde score: 2,88

Smaak (/5)

3 - 2,5 - 2,5 - 3 Gemiddelde score: 2,75

Harde Stukken (/5)

3 - 3 - 3 - 4 Gemiddelde score: 3,2

Desondanks de tekortschietende droogheid hadden we met een zeer smakelijke worst te maken die dus mooi gepresenteerd werd met mosterd en servet. We konden wel opmerken, na het nader proeven en bestuderen dat de mosterd ietwat meer aan de zure kant was, en dus niet uit de straffere klasse.

Dit kan echter ook nog steeds een bijkomend ongewild effect zijn van de Keizer Karel die wij erbij dronken.

Uiteindelijk heeft ons professioneel panel devolgende punten toegekend aan "Het Verdriet van België" hun worsten:

Presentatie (/5)

4  - 4 - 4 - 3,5 - 3,5 Gemiddelde score: 3,8

Droogheid (/5)

3,5 - 3 - 2,5 - 2,5 - 2 Gemiddelde score: 2,7

Vel (/5)

3 - 3 - 3 - 3 - 2 Gemiddelde score: 2,8

Smaak (/5)

4,5 - 4 - 4 - 4 - 4  Gemiddelde score: 4,1

Harde stukken (/5)

4 - 3,5 - 3 - 3 - 2,5 Gemiddelde score: 3,2