GO ON

Bekliyorum. Sonunun nerde olduğunu bilmeden bir çizginin ucunu gözlüyorum. Özlediğim hisler var gözlerimde. Nefesimi tutuyor, panikle salıyorum. Daha fazla tutabileceğimi bilsem de korkuyorum. Aklım her zamankinden daha bulanık. Yıllar geçince rahatlar sanıyor insan; beklediğin tren gelir, duraklar geçer, nefesler alınır zannediyor. Hiçbir şey geçmiyormuş. Hayatta boğumlar yokmuş meğer.

10 yıl geçti aradan. Ama daralan boşluklar ferahlamıyor hala.

-Buralar da artık bir mağara olmaktan çıktı. Zaman zaman okuyanlar oluyor meraktan. Sadece duvara konuştuklarımı ilerde birgün okurum diye koyuyordum buraya. Hiçbir şey yansımıyordu duvarlardan. Işık dahi sızmıyordu. Burada sessizce çığlık atıp yola devam ediyordum. Onu da elimden aldılar galiba...-

Üstünkörü bekliyorum. El yordamıyla şekil alıcak bu da. Hep öyle oldu hayatım. Fazla zorlamadan ama salmadan da. Korkuyla ümit arasında. Yıllar geçse de bazı hisler ölmüyormuş. Bu sevindirici geliyor kimi anlarda. Doğan bir güneş, öten bir kuş, esen bir meltem gibi.

Doğru mu yanlış mı bilmeden bekliyorum. Hayat net olamıyormuş. Flu bir güzellik gibi. Seven ama susan bir baba gibi. Bilerek, arkanı da dönerek, ama sırtındaki soğuk terleri hissederek.

Ne demeli ,ne hissetmeli ,nasıl başlamalı bilmiyorum. Gece mi gündüz mü; yoksa sabah mı akşam mı anlayamıyorum. Sisli bir yolda manzara izleyerek geçen uzun zamanlar, hafif ağrıyan eklemlerle gözlerimi ovuşturarak ince soğukları kokluyorum.

Sağımı solumu kaplıyo bu kara orman*

Bir şarkı girdi hayatıma bu sıralar. Her yerden gelen boğucu sesleri duymamak için kulaklarımı kapatmaya çalışırken bu şarkıyı, bu sözleri susturamıyorum. Faydasız çabalarla boğuşuyor insan.

Hata yaptığımda canım sağ olmadı hiç bir zaman. Cezası kesildi ve parmakların acıması kimsenin umrunda olmadı.

Başkalarının zihnine girip oralardan bakmak isterdim hayatıma. Ne eksik ne fazla. Hiç bir şey olmasa şefkatle yaklaşmak isterdim bir kez olsun. Bu neyin eziyeti hayret ediyorum ister istemez.

Nefes almak için suyun dışına çıkıp kafamın itilmesiyle sonuçlanan yıllar.

Fırtınalar devriliyor ömürlük yıldızlar* diyor şarkımız. Hüzün çöküyor. Elimden kaçan fırsatlara el sallamak zorunda kalmak boğazımı düğümlüyor artık. Pes etmek için yeteri kadar zaman ne kadar mesela.

Sis çökmüş geceye. Uyumak için erken bişeyler yapmak içinse geç bir vakit. Boş sokakları adımlıyorum. Kulağımda “ayrılmalıyız artık gitmeliyiz bu yerden” çalıyor...

Evin yolunu kolayca buluyorum. Bir yaz akşamı terliklerimle yürüdüğüm sessiz geceler geliyor aklıma. Zihnim çok rahat, gökyüzü karanlık ama yıldızları göremiyorum bu sefer. Ayak seslerimi duyamıyor ama vücudumu hissedebiliyorum. Gönlüm bir hoş olmuş kaldırımları izlerken. Gökyüzüne kafamı kaldırıp bir film sahnesinde ayı seyrettiğimi hayal ediyorum. Bir bulutun arkasına saklanmış ama parlıyor, buralardayım diyor.

Geçen 5 senede öyle çok şeyler geldi geçti ki gözlerimin perdesinin aralarından. Bir tren istasyonu gibi çok insanlarla oturdum ve gittiler. Sık sık gelenler oluyor hala. Bir gün onlar da uzaklara sevdiklerine giderler yenileri gelir diye düşünüyorum zaman zaman.

26 yaşımı hasretle beklerken sevdiklerimin Doğum günlerinde perişan hissediyorum kendimi. Bu günden bu hissiyattan bir adım daha uzaklaşıyor çocukluğumuzu kaybediyoruz. Özlemle akacağımız günleri yaşarken hiç bir şey yapamamaktan dem vuruyor zamanımın kıymetini anlamak için alarmı kurmuş bekliyorum. Alarm ne zaman çalar ben ne zaman pişman olurum tahmin edemiyorum hiç.

Hala sigara içiyorum iç geçirerek. Bırakır gibi olduğum anlar geliyor aklıma. Tüm samimiyetiyle “oyun biti artık bırakmalısın şunu” diyen sevdiklerim artık yanımda değiller. Şükür hatıralarını alamadan gittiler. Yoksa ben ne yapardım yaşanmışlıklarım olmadan. Geçmişe hasret zaman zaman yokluyor. Ama dur diyorum daha erken. Hayıflanmamak için hala yeterince budalasın, bekle.

Yine birisini sever gibiyim. Her gün aklıma geliyor acabalarım sıklaşıyor. Aptal gibi beklemeye devam ediyorum. Bekleyince kıyafetlerim kuruyacak onları rahatça giyecekmişim gibi kendimi kandırıyorum. Bu kadar kanmaya neden bu kadar meyilliyim diye soruveriyorum bazen. O kadar kolayca kendimi yine kandırıyorum ki anlatamam.

....Kapının anahtarını asla ışık sönmeden takamıyorum. Tıpkı birini aşık olacak kadar sevemediğim gibi. Bu hissi kaybedeli çok uzun zaman oldu. Eskisi gibi hüzünlenemiyorum birisine hayran olamıyorum. Hayranlığın verdiği mutluluk kıpırtısını hissedemiyorum. Aşkın verdiği hissiyatı unutmadım hiçbir zaman. Unutsam bu kadar özlemezdim herhalde. Bir boşvermişlik geldi bana yıllardır. Artık gökyüzüne umutla bakmıyorum. Ondan bir şey istemiyorum. Gelmezse üzülürüm diye kimseyi kalpten çağırmıyorum. Aradığım bir şey yokmuş gibi takılıyorum. Elime yüzüme bulaştırıyorum her ilişkiyi. Mutluluk fırsatlarını elimin tersiyle itiyorum hadsizce. Sabahları gözümü açmak için şahane bir sebep olabilecekken yokmuş gibi davranıyorum. Dünyaya o kadar kapıldım ki ruhsuzluğuma alıştım. Yüzüme tükürülse dokunmayacak o kadar. Yıllarca bir gururum varmış gibi düşündüm. O da kalmadı sanırım. Dengeyi ararken ne hatalar yaptım. İstemeden üzdüğüm insanlar için kimden özür dilemeliyim. O tren kalkalı çok oldu heralde.

Bir trene binip gidebilecekken içerde sıkışırım diye bir sonrakini bekliyorum hep. Neyden korkuyorum ? Sırtımdaki çantadan ya da nefessiz kalamaktan mı ? Ayakta kalmaktan mı ? Üşengeç biri değilken nasıl bu hale düştüm ? Ve ben duraktayken herkes gitmiş gibi hissediyorum. Herkes hayatına bakıyor ama ben boş bir tren bekliyorum.

Ellerimi göremiyorum artık. Birilerine yüzümü çeviriyor gülümsüyor ama onlara uzanamıyorum hiç. Birinin elini uzatmasını bekliyorum hadsizce ve haksızca.

Sanki çok derdim varmış gibi omuzlarımdan onlarca kişi bastırıyormuş gibi hissediyorum. Şunlar bi elini çeksin ayağa kalkacağım diye yıllardır kendimi kandırıyorum. Bunun da farkında olmak daha ağır geliyor.

Güneş zaman zaman doğuyor ama ben hep yağmur yağacak diye eğilerek gözlerimi kısarak yürüyorum. Geçenlerde fark ettim dik yürümeye çalıştığımda sırtım ağrıyor. Normallikten bu derece uzaklaşmak ne kadar da trajik.

24 saatimi de mutlu geçirdiğim gün sayısı kaç acaba ? Kendimi bildiğim son 8 senede nerden nereye yürüdüm hiç bakmadım. Rüzgara kendini bırakmış çürümüş bir yaprağa dönüştüm zamanla. O yapraktan bir ağaç peyda olur mu emin değilim. Hep sonbahar varmış gibi ve bu rüzgarlar hiç bitmeyecekmiş gibi.

Sabaha daha çok var ama aydınlığını çok merak ediyorum. Enerjim var ama sabaha çıkar mıyım meçhul. Sabahına mecbur muyum yoksa bu gece ölür müyüm seçemiyorum. Parlayan iki kapı görüyorum. Hangisini seçersem doğru kapıyı bulurum düşünüyorum. Sabaha daha çok var ve ben gece martılarını dinliyorum. Hala uyanık birilerinin olması korkumu dinginleştiriyor. Ellerim titriyor soğuktan ama parmaklıklara tutunuyorum, can havliyle.

Ilık bir yaz gecesi ve ben güneşi özlüyorum. Çıkabilir miyim buradan sesimi duyurabilir miyim ? Ağlıyor muyum yoksa denizin tuzu mu gözlerimde hissedemiyorum. Bir bilinmezlik var ki geçemiyorum. Bir kulaç dahi atsam kafi. Kapılar ardına kadar mı açık yoksa ben mi hayal görüyorum anlayamıyorum. Ellerim üşüyor ama bırakamıyorum.

Arkam karanlık geri dönmüyorum. Korkuyor muyum evet. Ama geri dönmüyorum. Güneş bu gece de doğacak mı ?